|  KOMENTE  |  HISTORI  |   POLITIKË  |  OPINIONE  |  ADRESARI  |  ARKIVI  | 

OPINIONE

ME SHKAS

A KANË SHQIPTARËT QENDËR TË VENDOSJES POLITIKE, NËSË PO, ATËHERË KU ËSHTË SELIA E SAJ..?!

13 tetor 2003 / Shkruan: Rexhep ELEZAJ

 

Ftesa e PSSP të OKB-së z. Hari Holkeri drejtuar udhheqësve kosovarë për të marrë pjesë në takimin e Vjenës i paraparë të mbahet me 14 tetor 2003 me të cilin nisë kontakti dhe dialogu i parë zyrtar pas luftës midis Prishtinës dhe Beogradit, përpos se ka shkaktuar dilema dhe kundërthënie brenda spektrit politik shqiptar, ka shtruar për diskutim njërën ndër çështjet më delikate të politikës shqiptare në përgjithësi, dhe ajo është; a kanë shqiptarët qëndër të vendosjes politike për marrjen ose refuzimin e vendimeve të cilat kanë rëndësi jetike për popullin shqiptar padallim?!

 

Fjala është për qendër të vendim-marrjeve politike e cila sipas kodit dhe hierarkisë shtetrore të çdo vendi dhe shoqërie “selinë” e vetë e ka pranë organeve dhe institucioneve shtetrore, siç janë presidenca e shtetit, qeveria, parlamenti si dhe mekanizmat tjerë shtetror të cilët sipas resorëve që udhheqin marrin pjesë në përpunimin dhe përgaditjen e vendimeve politiko-shtetrore. Natyrisht se kjo procedurë ligjore është e zakonshme në çdo administratë shtetrore e cila me përpikshmëri zbatohet nga organet ekzekutive të shtetit, pra, nga qeveria dhe bartësit e funksioneve më të larta të saj siç është kryeministri zv/kryeministrat, ministrat, këshilltarët ose të ngarkuarit e posaçëm të saj, etj.

 

Takimi i Vjenës midis palës shqiptare dhe asaj serbe, i paralajmëruar si dialog shqiptaro-serb ka qitë në shesh për të satën herë, edhe pse ishin të njohura, mangësi dhe çarje të vjetra brenda spektrit politik shqiptar në Kosovë. Me një fjalë shkuarja në takimin e Vjenës ka zhveshur faktin e hidhur se në Kosovë, megjithë funksionimin e një numri të organeve shtetrore me kompetenca jo të plota, por të njohura ndërkombëtarisht, se hierarkia dhe ligji mbi administratën shtetrore ende nuk funksionon si duhet, që përpos obligimeve që ka për ta udhhequr shtetin, ajo (qeveria) ka edhe detyrimet e saja parësore për marrjen e vendimeve me peshë madhore për popullin siç është lufta, paqja, marrëveshjet bilaterale dhe multilaterale me vendet tjera, vendimet për ose mos pjesëmarrje në tubimet me karakter ndërkombëtar ku vendoset për çështje me interes politik dhe ekonomik siç është tani rasti i takimit me serbët, etj, që të gjitha të një rëndësie të veçantë politike dhe diplomatike për Kosovësn dhe shqiptarët.

 

Pra, përçarjet brenda spektrit politik shqiptar rreth pjesëmarrjes ose mos pjesëmarrjes në dialogun me Beogradin, bile edhe përplasjet politike brenda disa partive tona politike ka shpaluar akoma më shumë realitetin shumë të hidhur në politikën shqiptare në Kosovë se shqiptarët ende nuk e kanë të ndërtuar Qëndrën e vendosjeve politike, gjë që jep të kuptohet, se edhe katër vite pas mbarimit të luftës si dhe pas përvojës së hidhur në aspektin e marrjes së vendimeve për fillimin e luftës çlirimtare, ajo ende nuk është e konsoliduar si duhet në shumë aspekte. Përkundrazi, kjo zbulon faktin se mendësia politike shqiptare vazhdon të vuajë nga plagët e vjetra të bartura nga mentaliteti politik monist e cila politikës shqiptare i ka sjellë dhe po i sjellë dëmë të pariparueshme.

 

Sepse brenda një shoqërie të organizuar në bashkësi shtetrore nuk mund të ketë më shumë se një qendër të vendosjes politike, nuk mund të ketë, pra, shumë “koka” politike që udhheqin me shtetin, nuk mund të ketë shumë “baballarë” dhe shumë “liderë” të kombit, etj, të cilët secili krye me vete bëjnë politikën kombëtare, i cili ose të cilët sipas shijeve dhe tekeve të tyre nxjerrin vendime të mëdha politike, i cili ose të cilët pa u konsultuar mirë me të gjitha forcat politike nxjerrin vendime “historike” për të ardhmën e popullit, i cili ose të cilët duke menduar se paraqesin forcën kryesore politike në shoqëri marrin vednime të rëndësishme për shoqërinë dhe të ardhmën e saj.

 

Kjo nuk është mënyra e marrjes dhe e aprovimit të vendimeve politike që kanë të bëjnë me fatet dhe të ardhmën e një populli! Kjo nuk është as praktika politike të cilën duhet ta zbatojnë shqiptarët për ta organizuar shtetin i cili duhet të funksionojë mbi baza dhe rregulla të mirëfillta juridike dhe demokratike të miratuara që më parë me konsenzus të plotë politik. Prandaj, çdo vendim i cili merret jashtë këtyre normave e që ka të bëjë me çështje të rëndësisë së veçantë për shtetin dhe shoqërinë, nuk mund të jenë tjetër veçëse vendime ilegjitime dhe shumë të dëmshme për kauzën politike dhe kombëtare të popullit shqiptar në Kosovë.

 

Qeveria e Kosovës është dashur që para fillimit të bisedimeve Prishtinë-Beograd të marrë vendimet në harmoni me kompetencat e saj, t’i nxjerrë ato para Kuvendit, jo për të marrë “vizë” për shkuarje në Vjenë, por vetëm për t’i njoftuar deputetët me vendimet e saja; si për përbërjen e delegacionit, ashtu dhe me projekt-platformën e bisedimeve me palën serbe. Por edhe me vendimin e saj eventual për mospjesëmarrje në bisedime, ndonëse një procedurë e këtillë e “verifikimit” do të ishte deri diku e justifikuar, kur të merret parasysh fakti se shqiptarët kësaj rradhe duhej të dialogojnë me ata që kanë vrarë dhe masakruar me mijëra shqiptarë para vetëm katër vitesh. Pra, të dialogojnë me serbët të cilët gjatë gjithë shekullit të kaluar ushtruan terrorizëm shtetror në Kosovë. Nisur nga ky pikëvështrim, mund të kuptohen plotësisht hezitimet e disa politikanëve tanë për t’u ulur në një tyezë bisedimesh me gjelatët e deridjeshëm të popullit të cilit i takojnë. Mirëpo, shikuar në aspektin e rrjedhave dhe ngjarjeve politike katër vite pas mbarimit të luftës del shumë i qartë realiteti se rrethanat e tanishme politike në botë janë krejtësisht tjera krahasuar me ato në kohën para dhe gjatë luftës në Kosovë, sidomos pas ngjarjeve tragjike të 11 shtatorit 2001 në Nju York dhe Washington, sepse tanimë është bërë e qartë se bota ka hyrë në një fazë të re të historisë njerëzore.

 

Prandaj, duke i patur parasysh këto si dhe shumë ndryshime në politikën ndërkombëtare kundrejtë zhvillimeve botërore në fushën e marrëdhënieve politike, ekonomike, kulturore dhe tekniko-teknologjike midis popujve dhe kontinenteve, del poashtu shumë e qartë nevoja se edhe politika shqipatare duhet të ecën në kahje dhe harmoni me këto ndryshime, posaçërisht në aspektin e ndërtimit të raporteve të reja midis popujve dhe shteteve si brenda një rajoni, ashtu edhe më gjërë në kontinent.

 

Kjo nënkupton gjithashtu faktin se politika shqiptare tani duhet të merrë hapa të guximshëm politik që kanë rëndësi dhe peshë të madhe politiko-diplomatike për të ardhmën e Kosovës, sepse hezitimi ose tërheqja nga fronti politik në çastet më delikate politike që po kalon Kosova, rezignimi ose mosnjohja sa duhet e rëndësisë politike të funksioneve që bartin disa politikanë tanë, marrja e vendimeve të njëanshme politike konsekvencat e së cilës mund të jenë tëpër tragjike për të ardhmën e shqiptarëve dhe Kosovës, etj, nuk mund të kuptohen ndryshe veçëse si abuzim i qëllimshëm politik përmes të cilit synohet arritja e qëllimeve të caktuara politike. Kjo, natyrisht nuk i bën nderë askujt në këto çaste, më së paku atyre të cilët ende pa i mbushur pesë vite në politikë lëshojnë frontin e luftës diplomatike e cila nuk është aspak më e lehtë se ajo në frontin ushtarak. Ballafaqimi me armikun në tryezën e bisedimeve diplomatike është trimëri dhe mençuri, ngase të gjitha faktet që e mundin dhe e turpërojnë palën serbe në këtë tryezë janë dhe qëndrojnë në anën e shqiptarëve, prandaj frika se këto bisedime janë të herëshme është e pajustifikuar.

 

Prandaj, nga e gjithë kjo që thamë pashmangshëm shtrohet pyetja: a kanë sot shqiptarët qendër të vendosjes politike, dhe nësë po, atëherë ku është “selia” e saj?! Kush udhheqë më të, cili politikan shqiptar i fundit e vë nënshkrimin mbi ato vendime, cilët janë ata të cilët i mbajnë në duar frenjët e politikës në Kosovë, etj?! Nësë kemi një qëndër të tillë, atëherë ajo do duhej të ishte brenda institucioneve shtetrore, brenda vet sistemit juridik dhe legjislativ, brenda mekanizmave që krijojnë dhe zbatojnë politikën shtetrore dhe kombëtare përmes normave dhe rregullave të mirëfillta juridike, politike dhe demokratike. Çdo vendim politik i cili merrët brenda grupeve të caktuara, qoftë edhe brenda vet partive politike, nuk mund të jet i zbatueshëm derisa të mos e kalojë rrugën procedurale të verifikimit i prezentuar, qoftë në formë propozimi, qoftë në formë vendimi politik.

 

Përndryshe si të tilla, d.mth. si të paaprovuara nga të gjithë nuk mund të kenë as forcën obligative për subjektet shtetrore. Pra, janë organet e shtetit ato të cilat duhet ta përbëjnë Qëndrën reale të vendosjeve politike, ekonomike dhe kulturore siç ndodhë në të gjitha shtetet perëndimore, që kështu do duhej të ndodhë edhe në Kosovë, e jo që grupet e caktuara të shndërrohën në qendra të vendosjeve politike. Nësë ne si shoqëri e cila aspiron arritjen e pavarësisë deri më tani nuk e kemi ndërtuar ose respektuar

 

Qëndrën e vendim-marrjeve politike, ku të gjitha propozimet dhe idetë politike përpunohen mirë e mirë e mëpastaj në formë të vendimeve të përbashkëta edhe të aprovohën, fletë për dështime politike në planin e ndërtimit të shtetit të mirëfilltë juridik, dhe këtë e dëshmuan edhe njëherë mos harmonizimet e fundit të qëndrimeve dhe vendimeve rreth (mos) shkuarjes së delegacionit tonë të kompletuar në Vjenë, të cilat (dështimet) nuk janë tjetër veçëse rrejedhojë e gjithë asaj që cekëm më lartë, por që njëkohësisht dëshmon edhe ate se disa politikanë shqiptarë (jo vetëm në Kosovë) ende nuk janë vetëdijësuar sa duhet si dhe në ate nivel i cili popullit dhe shtetit shqiptar të Kosovës i garanton të ardhme më të sigurtë. Mjerisht!

 

13.10.2003