Titulli "Zhgënjimi si një protestë shpirtërore"

      Përmbajtja e poezive:

• S´ka më
• Vdekje në shi
• Ëndërr e gozhduar
• Legjenda
• Një mikut tim
• Baladë
• Monotoni
• Kam harruar
• Dhembja e ashtit
• Vrasja e heshtur
• Analogji e fatit
• Poema për një jetë
• Shi e dhembje
• Midis vargjeve

  

S´ka më

 

Kam shkruar më se njëherë

Shkronja e lotë e dashuri

Dhe pak ...veç pak ngushëllim

E kam ndry në sytë e tu

Për një shikim për një copë dhembje

 

Kam bërë pikturë skandaloze

Mbi letër të bardhë fjalë

Një ëndërr e dytë

Dhe pak ... o sa pak buzëqeshje

Për veten time dhe fatkeqësinë

 

Kam puthur largësitë e tua

Një mijë e njëqind ditë

Nuk e bëmë dot dhembjen

Dashurinë e pathënë dhe lotët

Një mijë e njëqind net e kam parë

Ikjen në gërshetim shikimesh

 

Kam qenë në tokë edhe një çast

Nuk do të ketë pse dhe si

Alfabetin e dhembjes nuk e ke mësuar

E dashurisë epja emrin dhe mos harro

Le të bëhem përrallë e gurit

Pluhur nën këmbët tua

 

Kam qenë njëherë e kaherë

Në një kohëdhembje

Në një jetëpritje baraz me vdekjen

Ka pasur edhe këngë e fjalë

Dhe pak dashuri ... o zot sa shumë

Vjeshtë në jetën time

 

Kam prekur sytë e tu e të dhembjes

Edhe fjalën edhe lotin edhe puthjet

Edhe ... ditën e sotme e të nesërme

Tretjen time në prag pranvere

 

Mes lulevargjesh hi i kujtimeve

Dhe asgjë tjetër s´ka më

As pritje e fjalë as lotë e dashuri

S´ka më

 

 

Vdekje në shi

 

Pritja noton në sytë e tu

E ti digjesh në vetminë e madhe

Se jeta bën kërdi mbi lotë e plagë

 

Ftohtë është nën strehën e shpirtit

E ti dergjesh si zog i vrarë

Shumë kemi pas folur për vjeshtën

E ti kot mi mbledh kujtimet

Andej nga s´ka mbetur asgjë

 

Mbi varr bie shi i pritjes

Kisha harruar ta puth vdekjen në sy

 

E unë vdes i gjallë në shi

 

 

Ëndërr e gozhduar

 

Jeta zverdhet përditë

Përfolet njeriu në djep

Vdekja plagoset pa mirëmëngjes

 

Një jetë

E dyshimtë është edhe ëndërra

Mbi fëmijëri

Simfoni e kujtimit të zverdhur bie

 

Kush do t´na gozhdojë n´këtë vjeshtë

Miku im

 

Askujt s´do t´ia themi tregimin

Për fëmijërinë që nuk e patëm

 

E kam prekur me dorë vdekjen

Unë

Nuk e di  ku fillon liria

E mbaron lufta

 

Të çmendur në vargje kohe

Unë e TI e Soji yt

 

Të dyshimtit grryejnë biografitë

Përsëri fjala 

Jezusi rigozhdohet

Emrat i  kanë nënvizuar të njëjtit

 

Kush do t´na gozhdojë nesër

Kur biografinë na e shkruajnë të tjerët

E lutjet

Simfoni kujtimi të zverdhur mbesin

 

 

Një jetë

 

E dyshimtë është edhe ëndërra

Mbi fëmijëri

Simfoni e kujtimit të zverdhur bie

 

Kush do t´na gozhdojë n´këtë vjeshtë

Miku im

 

Askujt s´do t´ia themi tregimin

Për fëmijërinë që nuk e patëm

 

E kam prekur me dorë vdekjen

Unë

Nuk e di  ku fillon liria

E mbaron lufta

 

Të çmendur në vargje kohe

Unë e TI e Soji yt

 

Të dyshimtit grryejnë biografitë

Përsëri fjala 

Jezusi rigozhdohet

Emrat i  kanë nënvizuar të njëjtit

 

Kush do t´na gozhdojë nesër

Kur biografinë na e shkruajnë të tjerët

E lutjet

Simfoni kujtimi të zverdhur mbesin

 

 

Legjenda

 

Këmbana ka rënë

Sot

sikur para tre milion vjetëve

Në vajin e parë të dashurisë

 

Copë e grimë fëmijëria

Kur qanë e s’thua

Pse

 

Tek altar i pendimit

Ti tretetesh në vetmi

 

Edhe kur shi bie

Mikja ime

Ti s’ma thua

 

Emrin tim

Pa mbiemër

 

Tek arat e kishës e kam varrin

Pikturën e lotit

Më e dashura ime

 

Kot përgjërohesh

Edhe kur belbëzon

 

Mëshiron emrin tim

Dhe puth buzët e tjetrit

 

  

Një mikut tim

 

Çka ka lidhje nëse shkruajmë për dashurinë

Kur na e thurin varrin të tjerët

 

Pse kot mërzitesh mbi këtë tokë

Bukën tonë e ngjyejmë veç në rimë pritjeje

 

Miqët po na i merr dimri i madh

N´rrethana të pasaqaruara mbyllet vetmi e jonë

 

Edhe kot heshtë kur të dhemb si mua

Të tjerët na e këndojnë harrimin e përmotshëm

  

  

Baladë

 

Shota e egër

Varrosur në gur zgjohet

Këngë nisur në mbarim

Hingëllon në provincë

 

Emri im

Zhvarros kalorësit e kohës

Apokalipsa në post barbari

Frymon shqip e vret

 

Tridhjetë e sa pranvera

Matem me shpirtin

Çmatem në vargje e çmallem

E kurr s’e shoh buzëqeshjen e parë

 

Mes librash

Kujtesë varresh mbi pluhur

Se ajo

E egër

E butë

Nuk vdiç

 

Përgojuesi i dha fjalë e helm

 

Të gjithë ata

Të qytetit tim

Pikëçuditëse kanë vënë në nisje

E llapi dergjet shiut të verdhë

 

Baladë në shi

Vetmia viteve të humbura

Këndon këngën e mjellmës

E unë e ndiej thellë

Vetminë e rrugës

  

  

Monotoni

 

Rrugëve të pluhrosura

Ora ndalet në kujtimet e zverdhura

N´kapërcim shekulli përgjaket

E përditshmja e pakuptimtë

 

Në skajin e letrave zgjohet

Dhimbje e moçme rrjedh

Syrit të shterrur të flijimit

 

Formulën e Pagëzimit

S´e  Ripagëzoj dot

 

Netëve të gjata

Kalorës i vetmuar bie shkallëve të pritjes

E plagët në epitaf pëlcasin

  

 

Kam harruar

 

Kam harruar

Buzëqeshjen e muzës netëve plot vetmi

Edhe puthjen e buzëve tua

Edhe aromën e përqafimit në shi

 

Kam harruar

Këngën e ringjalljes e të belbëzimit

Vargun e dhembjes së madhe

Në pragun e plagës së shpirtit

 

Kam harruar

Pranverën e lagur të fëmijërisë

Edhe ëndërrën e zbehur në cep loti

Fshatin e vdekur në pikturë përjetësie

 

Kam harruar

Të të them një herë

Perëndimin tim të heshtur

Veç etjen e pathënë

 

Kam harruar

Për të të harruar një herë

  

 

Dhembja e ashtit

 

E njoh gjuhën tënde

Kaherë e kam ndie tingullin e shkronjave

Foshnje që dot muzën s´e zë

 

I di plagët e shpirit

Etjen e pëshpëritjeve

E dhembjen e ashtit

 

Eci tmerrshëm si fëmijë

Me hapa kërmilli shtegëtoj

Vdes këtu për dashuri

Syri përpëlitet n´boemi ëndërrash

E fëmijërisë i kallen mëkatet

 

  

Vrasja e heshtur

 

Në shiun e parë

Premtimet kancer u bënë

Ti nuk e di

As pse harrova emrin tim

As lotët

As dhembjen

As edhe emrin tënd

Nesër

 

Jeta është ndryshe

si dashuria edhe në përralla

Kur ik nga vetvetja

Harron e mbyll sytë

Shpirtit i vë dry

E histerinë përqafon

Qëndro me mua

 

Nuk kam karrige

As shpirt më

Nuk kam çka tjerët kishin

Nuk jam ai as ajo

Kam çka s’pate

Jam çka s’do mundesh kurrë

 

Por jam unë

Jam dhembja e loti e dashuria

Kam fjalë e besë e shpresë

Nuk dua karrigen as i vdekur

As dashurinë që një herë vritet

 

As edhe lotin pas shiut të dytë

Se jam një dhe veç një herë

Edhe loti

edhe dhembja

edhe shpirti im vetë

 

Mos e lexo më vargun as këngët

Mos të të vras kujtimi për emrin tim

Mos më urrej pse jam dhe dua

Mos mendo më për akullin që mbolle

Mos i thuaj jetës jo as në përrallë

Shtegto filgjanit të kafesë së tretë

Dhe mbyte dhembjen

Me puthjen tjetër të parë

 

  

Analogji e fatit

 

Hija e babës e njeh rrugëtimin tim

I di dyert e ngushëllimit

Etjen e mëngjesit

Pritjen për një lugë jetë

 

Mi ka fshi lotët sa herë kam buzëqeshur

I njeh plagët e mia si rrudhat e veta

Uratat në thasë të grisur

Mbijetesën në një kashtël

 

Kot më thërret në emër të dheut

I ndien damarët e tharë të fatit

Mbiemrin ku pëlcet durimi

Rrobat e lagura në skeletin tim

  

  

Poema për një jetë

 

Mbatanë lumit një lot fëmije

i bën hije fëmijërisë

Nën dhe kam fshehur vuajtjen

Tridhjetë e katër herë

Sa tre milion e katërqind fjalë

Mbjellur i kam

me dhembjen

 

Ti merre sot jetën

mbaje kujtim

35 veç në epitaf

 

Në shtatë gjuhë kam kërkuar

Fjalën

Fëmijëri e zbehtë mbet

Si ëndërra e moçme

 

Ti ma ke shkelur varrin

Letrën ma ktheve të bardhë

Rininë e theve në mes

 

Shekujt kanë kaluar mbi skelet

Poema për një jetë

Nuk është ditëlindja ime

As kënga sonte nuk mban emrin tim

 

Ta kam dhënë jetën

kur vdekja më puthi

Dashurinë mos e lëndo

 

Do të takohemi në dimensione tjera

Që t’ma kthesh jetën

E me dhembjen lotin mallin

Mbulo trupin tim

 

Shpirtin e ke kujtim të fundit

Dashuria reinkarnohet

Kur t’më vish nuse në zhvarrim

  

 

Shi e dhembje

 

Vjeshtë mbi lotë në letër të bardhë

Në heshtje rënkon jeta vetë

Edhe këngët i kanë rralluar dasmat

 

 

Prehje varri mbi skenë të verdhë dashurie

Tretet vegimi i syrit tënd

Bie shi dhe orë e ligë mikja ime

  

  

Midis vargjeve

 

Ti nuk sheh fatkeqësinë time

Plagën mos ma mëko

As varrin mos ma ledhato

 

Çka ka lidhje nëse rrugëtoj për ty

E vdes nesër për dashurinë

 

Ti mos i thuaj askujt kush isha

Pse tretem nuk e ndien

E pse ik heshtur

fjalë nuk dua

Kush më fali një lot kristali

Që moti kanë mallkuar emrin tim

 

Midis vargjeve

Nuk jam i vdekur as i gjallë jo

Ëndërrën e thyer e prek me mall

Shkruaj edhe kur vdes ngadalë

Ti mos vuaj  pse ngec vargu im

As lule mos mbill për mua

Edhe po t’mos mbetet fryma ime

Vargu i gjallë n’kujtime të verdha

Ora do sillet njësoj

Si jeta pa mua

As mëshirë as lot nuk dua jo

As lule nuk dua as varr as emër më

Ti mos bëj fjalë

As vaj për mua

Ruaje dashurinë

Kujtimeve le t’mos mbetet asgjë

 

Grise fotografinë

Mortit epja emrin tim

 

Në shtyllat elektrike

Ka një vend edhe për mua

 

 

Poezi nga libri “Lirikat e dhembjes” i Bekim  Toçanit