Histori e 1968-tës e këtej

Nga Pjerin SHELDIJA

- Ç’ka asht njaj që tash tri ditë qëndron n’atë qoshe e s’e lot kush?

- Shshsht... Shuej zanin e kush mos të ndiej, se randë e pëson. Janë eshtnat e Fishtës, nxjerrë prej vorrit, ku dikur të mbuluem me kunora e lule të freskëta, por që duert e përgjakuna ia hoqen dheut këtë dhuratë, se edhe i vdekun ia verbon sytë.

Kaluen tri ditë e thesi s’u pa ma!

- Ç’u ba thesi me eshtnat e Fishtës?

E pra: Shshsht...shuej zanin, e mos të ndiej kush! Duert e nxime e rrëmbyen, si thes plehnash, e vertiten me tanë fuqinë e djallit dhe e hodhën në lumin e ftohtë Drin...(Ky ishte dialog mes dy punëtorëve në Kishën Françeskane të Gjuhadolit në Shkodër, që po kthehej në kinoteater...).

Qyqarët ata për vedi! Menduen, se me ata eshtna gjindet i perziem edhe emni bashkë me ta, do të shkrihet e zhduket nji herë e mirë.

Bylmezët, që deri tash vonë kanë firmos me gisht, e sot mezi, prej aty nalt, ku kanë mujt me hypë prej djallit, mbrrijnë me vue nji firmë shkarravinë, e s’kanë si me muejtë me dijtë ma gjatë, e mendojnë se tashma puna mbaroi e kaq e pat edhe Fishta: u zhduk, u shkri.

- O mjerana, që s’keni si t’i njihni ligjët e natyrës. Në këtë mënyrë, ju, atyne eshtnave të bekuem, i batë ma nderë, e emnin e tij e përhapët, pa dashje, ma shumë.

Ata eshtna përnjimend që u shkrinë në ujë, por prap s’keni si e dini ju; ju vjen vera, e uji i perziem me ata grimca të arta eshtnash të bekuem, këthehet në avull, e njitet nalt kah Qiella, merr bekimin e Zotit, e tue lindë shtëllunga resh, lëshohet në pikla ujit, e ma vonë në rrëshekë, e tue ia këthye përsëri tokës, që e lindi dhe e përqafoi e para, në ata dy metra vorr që ju ia hoqët së ruejtuni, por tue i përhapë në sipërfaqe tejet të haptë. E ata grimca që mbarin me vete edhe atë emen, që ju deshët me e shue, janë aq të fuqishme sa e zmadhojnë emnin e tij në përmasa edhe ma gjigande.

E, danë kështu, si ai shiu në pranverë, që tue flladitë, kërthnezë edhe ma tepër bimën edhe e mbushë në lule. E kështu, që ju këtij Qiri, qi bante dritë mbi të tjerët në atë errësinë të tmerrshme shekullore, pa dashje, ia shtuet dritën, e sa ma kohë që kalon, atij i përtrihen forcat, e pra, u shndrrue në Diell për kombin, por edhe ma tepër.

A nuk e shihni vedin, se përditë ju uleni ma poshtë e largoheni aq tepër, sa mund të matet vetëm me shekuj drite?

E pra, as fizikisht s’e zhdukët kret. Diçka harruet, si duket të dejun prej marrisë suej, ju rrëshqiti pak gja pa e futë në atë thes vdekjet.

Me durimin e arkeologut, frati rrnoi në atë ish-vorrin e tij, e përziem me dhe, ku asht shkri mishi i tij, por tepër të shtrenjta: jo eshtna kambet por doret, të asaj dore që s’pushoi kurrë, se mendjen na e latë trashëgim (ndër vepra), jo eshtna çfaretdo, por dy unaza kurrizit e dy brijë, me siguri që dikur cikeshin me atë zemër të madhe që gjithmonë rrahu për këtë tokë, për këtë Atme të bekueme.

A e pyetni veten (se me siguri, shumë do të jeni gjallë), çka përfituet?

Po ju përgjigjem unë: Faqen e zezë, aq të zezë, sa s’ka oqean që jua pastron të zitë e turpit, që i keni veshë vedit.

Nuk e dij se a e keni ndergjegjen të qetë, sepse ju kujtohet, se batë të tuejen, por në fakt batë të tijen. Dhe e tija duel. A e shifni? Toka, Drini, Atdheu asht i tij, jo i jueji; shqiptarët (të vërtetët), janë të tijët, jo tuejët. Pra, gjithçka asht e tija, jo e juaja.

Fishta, asht i Shqipnisë e i shqiptarëve, jo i jueni, natyrisht.

Mbyllni sytë, se ky Diell ju qorron!

Derguar më 21 shtator 2003, nga Klajd Kapinova (Nju Jork- SHBA)

Shënim: Jam i detyruar me shkrujtë se kush e dergon, mbasi gazeta pirate shqiptaro-amerikane “Illyria” këtu në ShBA përvetson pa të drejtën e lejes gjithçka në internet në emër të një nacionalizmi të rrejshëm.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.