OPINIONE

BAROMETRI DIPLOMATIK

ZVARRITJA E PAVARËSISË SË KOSOVËS INTENSIFIKON PROCESIN E RIBASHKIMIT TË SHQIPËRISË ETNIKE

21 shtator 2003 / Prof. Dr.Mehdi HYSENI

S’ka asnjë dilemë se politika serbe është përqëndruar në klishetë e regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit. Në njërën trumbeton para botës se është e gatshme për dialog me palën shqiptare, kurse në anën tjetër, ka deklaruar prerazi, se pavarësia e Kosovës nuk  do të jetë objekt shqyrtimi  në asnjë tryezë negociuese serbo-shqiptare, që pritet të organizohet dhe monitorohet nga bashkësia ndërkombëtare.  Kjo strategji e politikës zyrtare serbe paraprakisht prejudikon faktin se, në çfarë niveli mund të zhvillohen dhe të përmbyllën  bisedimet e palëve në kontest. Sipas  kësaj filozofie të politikës serbe, del se, zgjidhja e problemit të Kosovës mund të bëhet vetëm në kuadrin e shtetësisë serbomalazeze. Në esencë,  kjo edhe ishte “formula e vetme”  e  regjimit gjenocidal pushtues serb të Slobodan Milosheviqit për “zgjidhjen” e çështjes së Kosovës. Mirëpo, gjithashtu, jemi dëshmitarë se, këto “projekte” serbomëdha, të hartuara dhe të “dekretizuara” nga Kisha Ortodokse Serbe, shkaktuan edhe hollokaustin serb mbi shqiptarët dhe Kosovën(1989-1999), i cili vetëm pjesërisht u ndëshkua nga bashkësia ndërkombëtare.

 

Si rrjedhim i disfatës politike dhe luftarake të Serbisë në Kosovë, tanimë kanë kaluar katër vjet qëkur Kosova është shkëputur definitivisht nga sistemi shtetëror kolonial serbomadh. Në këtë kontekst, rolin kryesor historiko-diplomatik  dhe luftarak e kanë luajtur Ushtria Çlirimtare e Kosovës(UÇK) dhe Aleanca e Atlantikut Verior (NATO), e prirë nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës me presidentin e tyre në krye, Bill Klinton. Prandaj, pavarësisht nga aspiratat e sistemit kolonialist të Unionit të Serbisë dhe Malit të Zi, de facto as de jure, Kosova nuk i përket më Serbisë e as Malit të Zi. Ç’ është e vërteta, Kosova është nën sovranitetin juridik ndërkombëtar të Organizatës së Kombeve të Bashkuara (sipas Rezolutës 1244, qershor 1999), mirëpo, kjo në asnjë mënyrë nuk nënkupton se pas përfundimit të mandatit të UNMIK-ut, duhet të rikthehet nën sovranitetin e dikurshëm kolonial të Serbisë, sepse historikisht kurrë nuk ka qenë territor etnik i Serbisë, as i Malit të Zi, por i Shqipërisë Etnike.

 

Këtë postulat parësor  të së drejtës natyrore, historike dhe  ligjshme të shqiptarëve mbi Kosovën, duhet ta mbajnë parasyshë faktorët relevantë, të cilët do të involvohen në zgjidhjen e çështjes së Kosovës në kuadrin e dialogut  serbo-shqiptar, të parashikuar për muajin tetor a nëntor të këtij viti. Ndryshe, (nëse përfillet kërkesa e institutit të sovranitetit kolonial të Serbisë mbi Kosovën) ekziston rreziku potencial, që të shprethejë konflikt i ri i armatosur midis Serbisë dhe Kosovës. Me këtë rast, mohimi dhe zvarritja  e kërkesës së drejtë për pavarësimin e Kosovës, do të legjitimonte  të drejtën e vetëvendosjes së ribashkimit të shqiptarëve dhe të gjitha territoreve të Shqipërisë Etnike, të cilat sot gjenden nën tutelën kolonialiste serbomalazeze-sllave.

 

Natyrisht, se lindjen e një kërkese të këtillë legale për rikthimin e sovranitetit territorial dhe etnik brenda kufijve natyrorë-historikë të Shqipërisë Etnike, Serbia dhe Mali i Zi, do ta trajtonin njësoj, sikurse kërkesën e pavarësisë së Kosovës: “ëndërr dhe iluzion i shkretë i shqiptarëve”. Ky recidiv i historisë falsifikatore dhe i politikës kolonialiste i Serbisë mbi Kosovën, dhe mbi territoret e tjera shqiptare, që edhe sot po mbahen të okupuara nga sundimi i egër shekullor imperialist serbomalazez, pasyron me vërtetësi origjinale ankthin e paranojës kolektive serbe, se “Kosova është pronë e paluajtshme serbe”.  Rishfaqja e këtij paradoksi mitologjik në politikën e sotme serbomalazeze si kundërpeshë e realpolitikës shqiptare, paraqet barrierën e pakalueshme, që statusi i Kosovës, të zgjidhet me mjete paqësore demokratike, dhe në frymën e rregullave dhe të parimeve të së drejtës ndërkombëtare, dhe rendit juridik pozitiv ndërkombëtar.

 

Me gjithë faktin se politika shqiptare e Kosovës ndodhet nën ushtrimin e trysnisë së ethshme të politikës dhe të propagandës së Unionit të Malit të Zi dhe të Serbisë (SMZ-së), si dhe të Bashkimit Evroipian(BE), që sa më parë të jetë e mundur të hyjë në dialog me Serbinë për «çështje teknike», shqiptarët e Kosovës, nuk kanë asnjë arsye, që të nxitojnë për t'i fryrë kësaj «çorbe bajate» të kuzhinës serbomalazeze.

 

Këtë objektiv të strategjisë  preventive dhe të domosdoshme të Kosovës, tanimë e kanë më se të qartë, edhe qarqet politike dhe propagandistike të Beogradit, të cilat janë duke u ngutur për së tepërmi, që të krijojnë kontaktet e para zyrtare me palën shqiptare, në mënyrë që statusin e Kosovës ta rikthejnë nën Kushtetutën e  marsit 1989 të Slobodan Milosheviqit, sipas së cilës Serbia do ta siguronte sovranitetin e saj mbi Kosovën dhe shqiptarët. Vërtet, pranimi i palës shqiptare për të hyrë në negociata me Unionin e SMZ-së, mbartë me vete dy rreziqe të paevitueshme për ardhmërinë e qeniesë së Kosovës: (A) Rikthimin e legjitimitetit  kolonial të Serbisë mbi Kosovën dhe (B) Përjashtimin e politikës dhe të pushtetit shqiptar të Kosovës nga bashkësia ndërkombëtare. (Eventualisht) pas kryerjes së një akti të këtillë absurd politik e kombëtar të klasës poilitike shqiptare, do të vinte në shprehje revidimi i statusit të tanishëm ndërkombëtar të Kosovës, me ç'rast kjo «vullnetarisht» do të shndërrohej në «çështje të brendshme» të Serbisë, ashtu siç parashikojnë: referendumet, deklartat, rezolutat dhe kushtetat serbe të Slobodan Milosheviqit dhe të Nebojsha Çoviqit.

 

Pse të hyhet në dialog me SMZ-në për «çështje teknike», kur Kosova ende është nën protektoratin ndërkombëtar të OKB-së?! Si në kuptimin juridik, kushtetues, politik e diplomatik një kërkesë e këtillë nuk ka kurrfarë baze racionale, sepse Kosovën e administron UNMIK-u. Nëse në organizimin e tanishëm institucional, administrativ, juridik dhe ligjor të UNMIK-ut, nuk funksion ndonjë mekanizëm në kuptimin e të ashtuqujaturave «çështje teknike», atëherë kjo është çështje më vete dhe për vete e UNMIK-ut dhe e Qeverisë së Kosovës, dhe jo kursesi as e Serbisë, as e Malit të Zi, si shtete të huaja.

 

Nëse në Kosovë «janë të diskriminuar» serbët, atëherë ky nuk është problem i Podogoricës, as i Beogradit, por i minoritetit serb, i cili respektimin dhe përmbushjen e të drejtave të tij, duhet t'i kërkojë në organet dhe institucionet e Qeverisë dhe të Kuvendit të Kosovës, të cilat janë të përfaqësuara edhe nga përfaqësuesit e minoritet serb, e jo t'i drejtohen as Beogradit, as Podogoricës, sepse kjo atëherë, do të ishte përzierje e drejtpërdrejtë e SMZ-së në çështje të brendshme të Kosovës. Mirëpo, problemi nuk qëndron në faktin se minoriteti serb «është i diskriminuar» nga shumica dërrmuese shqiptare, por ky është një skenar i  vjetër sa edhe vetë Kisha Ortodokse Serbe, e cila gjithmonë ka qenë prijëse  e sofistikimit të së vërtetës historike mbi shqiptarët. Mbi këtë bazë të vjetër antishqiptare, edhe sot, kur Kosova më nuk është nën qeverijsen e Serbisë, KOS-i në vijimësinë katërvjeçare (1999-2003), i akuzon shqiptarët si «element diskriminues dhe ekstremist» ndaj minoritetit serbomalazez në Kosovë. Kjo politikë strategjike e KOS-it ka pasur dhe ka për qëllim të fundit, që ta kompremetojë politikën shqiptare në sy të botës, me qëllim  që Kosovën ta rikthejë në gjendjen e mëparshme të sundimit kolonial mizor të regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit.

 

Politika paqësore shqiptare, nevojitet që të nxjerrë jashtë lojës politike KOS-in, si dhe të gjitha agjenturat e saj të UDB-së serbomalazeze, të cilat janë duke vepruar dhe kryerë akte të kundërligjshme anembanë Kosovës. Praninë e këtij rreziku e ka theksuar me plot të drejtë dhe me arsye edhe «Mandela» i Shqipërisë Etnike, Adem Demaçi, duke nënvizuar se :»   

 

Pjesëmarrja dhe kontributi i serbëve në parlamentin e Kosovës ka qenë i tillë, që disa herë ka krijuar edhe krizë politike". Shqiptarët e kanë shprehur hapur se përfaqësuesit serbë po zbatojnë politikën e Beogradit, prandaj s'kanë mundur të kenë sukses në parlamentin e Kosovës. "Të gjitha propozimet dhe sugjerimet e tyre janë kontestuar nga shqiptarët, sepse ata shihet qartë se po zbatojnë politikën e Beogradit zyrtar dhe të regjimit të dikurshëm fashist", tha Demaçi dhe shtoi se kontributi i parlamentarëve serbë do të ishte më i madh sikur ta "vijonin sensin e kosovarëve, jo vetëm të serbëve por edhe të shqiptarëve, dhe sikur të mos shkonin përherë për t'u konsultuar në Beograd". I pyetur në është politikë zyrtare e Beogradit edhe ajo që parlamentarët serbë kërkojnë të zbulohen dhe të nxirren para bankës së drejtësisë aktorët e veprave terroriste ndaj serbëve, Demaçi është përgjigjur: "Në territorin e Kosovës janë 50.000 ish-anëtarë të UDB-së [Sigurimit shtetëror], të cilët punojnë për mosintegrimin dhe destabilizimin e Kosovës.»(Liria Kombëtare,16.09.2003).

 

Duhet të nënvizojmë se, pa zgjidhjen e statusit të drejtë përfundimtar të Kosovës, nuk kanë  gjasë, që të zgjidhen asnjë nga «çështjet teknike prioritare», të parashikuara nga Unioni i SMZ-së dhe i UNMIK-ut, sepse në rastin konkret, në esencë, është ndërruar roli i prioritares në  sekondaren,    gjë kjo   është në shpërputhje flagrante me kriteret normative të teorisë së konfliktit për zgjidhjen e  problemeve ndërkombëtare.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.