OPINIONE

Koment

Zërat e zvargur dhe fitorja e opozitës

Tiranë, 22 gusht 2003 / Çerçiz Loloçi

 

Ditët e fundit në shtypin shqiptar por edhe në shumë biseda jopublike, tipik për mentalitetin gjysmëmejhanor, janë shtuar zërat kritikë kundër strategjisë së opozitës për garën e zgjedhjeve vendore dhe veçanërisht kundër përcaktimit që ka bërë Partia Demokratike dhe dr. Sali Berisha për të dalë pothuaj e vetme në konkurimin për qeverisjen vendore; më aktivët në këto zëra kanë qenë ato të Sabri Godos, të Lazër Stanit dhe të Tritan Shehut.

 

Të njëjtën skemë ka aplikuar edhe partia tjetër kryesore e pozitës, Partia Socialiste që është lehtësuar mjaft nga partitë aleate dhe del si kundërshtare e drejtpërdrejtë e demokratëve, por kjo nuk ka gjetur kurrfarë kontestimi. Se çfarë mendon Tritani dhe Stani, të dy drejtues kryesorë të PDr, kur ende nuk e ka thënë fjalën e fundit Genc Pollo, është punë e tyre, por më i pashpjegueshëm ëshë kriticizmi i vazhdueshëm i "plakut të urtë" Godo, kryetar i Asamblesë së Republikane, parti kjo në koalicion me Berishën për pushtetin vendor!

 

Skema e re e dy partive kryesore vjen pas një realiteti të ri në spektrin politik shqiptar, (në fakt në katër zgjedhjet e përgjithshme parlamentare dhe po në katër zgjedhje për pushtetin lokal kanë qenë vetëm PD she PS që janë ndeshur me njera - tjetrën në një kuadër të dyshimtë ligjor e infrastrukture zgjedhore), përkthehet thjesht si degjenerim i minisubjekteve dhe i lidershipit të tyre, si një heqje dorë nga pushtete parazite të pavotuara askund por të kamufluara nga tryezat partiake dhe nga forma të tjera jokonkurrente. Përpos tyre, kodi i ri elektoral dhe evoluimi i elektoratit shqiptar, më sakt, mendësia e anëtarësisë demokrate/socialiste apo e asaj pjese që quhet opozitë e heshtur dhe abstenuese, kërkojnë një ballafaqim të dy partive kryesore duke mos u shqetësuar mjaft se kë marrin apo largojnë ato si aleatë.

 

Përballja me koalicione partiake, në të gjitha zgjedhjet e diskutueshme të përgjithshme dhe vendore, përveç një imazhi bashkues dhe mosrrjedhje vote, nuk ka sjellë gjë tjetër pozitive që mund të rimerrej në konsideratë edhe për zgjedhjet e pritshme të 12 tetorit. Nuk do të ishte keq që PS të ruante aletatët e mëparshëm të 1997-ës, nuk do të ishte gjithashtu e dënueshme që PD të hynte si grupim "Bashkimi për Fitore" duke integruar brenda saj edhe Partinë e z. Pollo dhe të z. Shehi, por zërat paragjykues në një skemë që ende nuk është provuar, përveçse të tejkaluar duken edhe jodashamirës.

  

Nga ana tjetër lëshimi pa kriter i posteve në të majtë dhe në të djathtë, apo eksperimenti parazgjedhor me falje deputetësh prej dy partive më të mëdha në vend, nuk ka rezultuar në gjë tjetër përveç se me kriza të panevojshme brenda koalicioneve dhe me një luftë të paetikshme më mediat e shumta.

 

Ndryshe nga çfarë përshkruhet nga individë jo shumë përfaqësues dhe nga personazhe që telefonojnë redaksive për të qenë prezentë qoftë edhe me një foto, Partia Demokratike ka fituar mjaft terrene që nisin nga ato elektorale e deri te ato euro-atlantike.

 

 

Terreni elektoral

 

Në një situatë konkurimi të PD-së me aletatët që konsiderohen si të djathtë, nuk do të buisnin edhe zërat kontestues të Godos, Stanit, Tritanit, që nuk kanë sesi të mos reflektojnë edhe rreshtimin partiak në formacione politike relativisht të vogla dhe pa ndonjë ndikim të ndjeshëm. Në këtë stad konkurimi, më shumë se kontestimi i një skeme të demokratëve, zotërinjtë e sipërshënuar lypset të shpjegojnë se sa përmbushet qënësia e tyre e djathtë, se sa kontribuojnë këto subjekte për largimin demokratik të socialistëve duke dalë me kandidatura në disa kryeqendra që kanë qenë bastione të fitores së demokratëve edhe në fushata të manipulimit masiv të votës. Partia Demokratike në një opozitë realitivisht të gjatë dhe të pamerituar, ndryshe nga çpretendojnë Stani, Godo dhe Tritani, ka fituar shumë terrene që garantojnë një fitore të konsiderueshme në zgjedhjet lokale dhe që parathonë një stinë për zgjedhje të parakohshme parlamentare.

 

Të gjitha sjelljet dhe veprimet politike të opozitës kryesore, të ngjashme me shumë parti simotra në perëndim dhe në formacionet europiane ku PD është anëtare me të drejta të plota, kanë shkuar në favor të riardhjes së saj në pushtet, fillimisht në atë lokal dhe pasandaj në pushtetin qëndror. PD ka qenë zëdhënësja e shqetësimeve dhe problematikës që kanë pasur shqiptarët pa dallim përkatësie dhe bindje politike;  ajo ka qenë në radhët e para të denoncimit keqqeverisjes dhe për mosfunksionimin si të pavaruara të pushteteve të tjera, për nivelet e larta të korruptimit të administratës së lartë, për luftën kundër trafikimit të qënieve njerëzore dhe trafiqeve të origjinës apo ato rajonalë, për mbrojtjen e lirive dhe të të drejtave më elementare e deri te hallet e përditshme të kategorive të ndryshme shoqërore. Të gjitha konstatimet e dhe rezervat e opozitës, posaçërisht të Partisë Demokratike, kanë gjetur pasqyrim në të gjitha raportet ndërkombëtare për Shqipërinë cka do të thotë edhe një rivlerësim i saj në kancelaritë perëndimore.

 

Pranimi i përgjegjësive për lejimin e firmave piramidale si dhe zbardhja e së vërtetës rreth implikimit në to, kërkimi ndjesë për zgjedhjet e kontestuara të 1996-ës, i ka dhënë një dimesion tjetër opozitës në sy të shqiptarëve dhe jo vetëm elektoratit dhe pjesës militante të saj. Tek e fundit përzgjedhja e kandidaturave demokrate, të ardhur kryesisht nga radhët e intelektualëve dhe të biznesmenëve të suksesshëm, përveç veprimit politik të forcës politike që i kandidon sjell një backgraund shtesë në fitoren e vjeshtës.

 

 

Terreni shtetndërtues

 

Sjellja e opozitës shqiptare, veçanërisht e Partisë Demokratike, në mungesë të një tradite politike në pluripartizëm, ka qenë e prirur edhe në ndërtimin e disa institucioneve të tejdegjeneruara dhe të varura tërësisht nga një pjesë e spektrit politik. Pa u hallakatur në të gjitha aksionet e pesëvjecarit të fundit, zgjedhja e presidentit konsensual që u kurorëzua me pranimin e dr. Alfred Moisiut në krye të shtetit shqiptar, ishte një këmbëngulje e parreshtur e PD-së.

 

Në një plan të ngushtë partiak, opozita mund të gjente edhe një rrugë tjetër, atë të mosmarrjes pjesë në rizgjedhjen e presidentit, por pikërisht ky veprim i saj pati një suport të fuqishëm brenda dhe jashtë vendit. Një opozite që i ishin rrëmbyer padrejtësisht votat, (edhe nga sigla jo shumë e moralshme), që fitonte deputetë në terren por i humbte në gjykatë kushtetuese, që u gjend përballë një ushtrie shtetërore që niste nga SHIK e përfundonte te kamatmarërsit e ujit në funksion të leminimit të saj, pak mund t'i interesonte që në këtë parlament të emëruar të gjente pikë qetësie për të dhënë konsensus për figurën numër Një të shtetit. PD këtë e bëri, sic edhe u përpoq për të reformuar disa nga insitucionet më të diskretituara por që nuk gjeti vullnetin politik të maxhorancës për ndryshime.

 

Prirja shtendërtuese e PD nuk duket vetëm në këto veprime politike: një sjellje kapriçoze e saj në institucionet evropiane mund të bllokonte edhe çeljen e negociatave për firmosjen e Marrëveshjes së Asociim-Stabilizimit. PD ka qenë racionale në shumë mbështetje politike të tjera, siç ka qenë ajo për nënshkrimin e marrëveshjes së Shqipërisë me Shtetet e Bashkuara të Amerikës, për Kosovën, megjithëse shpesh këto i faturohen qeverisjes.    

 

 

Terreni parlamentar

 

Opozita dhe sidomos Partia Demokratike, në mungesë të një tradite parlamentare, ka bërë përpjekje për t'i dhënë dinjitetin institucionit të Kuvendit, si pushteti më superior i të gjitha pushteteve. Pavarësisht se sa e meriton aradhë e gjerë e deputetëve të këtij mandati, PD e ka para luftën parlamentare si një kontroll të pushtetit ekzekutiv dhe të pushteteve të tjera, ndërsa për herë të parë u ka dhënë formë komisioneve parlamentare që thuajse egzistonin formalisht. Përveç një mirëfunksionimi të këtyre komisioneve, ngritja e grupeve të posaçme të deputetëve për një problematikë të caktuar, si komisioni

 

Ngjela për hetimin e SHIK, komisioni Olldashi për hetimin e veprimtarisë së ministrisë së Kulturës dhe Bashkisë së kryeqytetit, komisioni Imami për hetimin e veprimtarisë së kryembikqyrësit Farudin Arapi, kanë thyer akullin e kontrollit të pushteteve si edhe të rifreskimit të tyre. Një skemë më funksionale e komisioneve parlamentare apo atyre të përkohshëm duket se s'mund të realizohet brenda këtij mandati që, përveç rregullimit më ligjor të tyre, do të kishin më shumë rezultat nëse prokuroria do t'i çonte deri në fund përfundimet e hetimit parlamentar. 

 

 

Terreni diplomatik

 

Partia Demokratike, si parti e integruar në forume europiane, ka tashmë një zë tjetër në partitë simotra por edhe në mjaft kancelari diplomatike. Përfshirja e PD-së në shumë aksione të partive popullore europiane, rritja e partneritetit të lidershipit demokrat në këto insitucione, e ka bërë atë më prezente dhe më aktive në shumëm veprimtari ndërkombëtare.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.