Edhe një provokim i ri i Kishës Ortodokse Serbe

Prishtinë, 12 gusht 2003 / Nga: B.I.K.

 

Këto ditë në vazhdën e provokimeve të Kishës Ortodokse serbe u prezantua “Memorandumi për Kosovën”, platformë e re e krerëve të Kishës Serbe që u promovua më 7 gusht në Beograd. Ky dokument, si nga përmbajtja, forma dhe emërtimi paraqet një si vazhdim të Memorandumit të Akademisë Serbe të Shkencave (1986), i cili ishte platformë e shovinistëve serbe, rezultatet e të cilit janë të njohura për të gjithë. Memorandumi i Kishës Ortodokse Serbe është prezantuar si udhëzim suprem kombëtar për interesin dhe politikën e Serbisë e të serbëve kur është fjala për Kosovën.

 

Organi më i lartë i Kishës Ortodokse Serbe, Sinodi i Shenjtë, ka vlerësuar se për serbët Kosova është çështje e identitetit kombëtar, shpirtëror, kulturor, të krishterë dhe njerëzor.

 

Fjalori i dhunës dhe i urrejtjes që ka karakterizuar politikën e luftërave në Ballkan, në Serbi ka mbijetuar dhe, gjykuar në deklarimet e qeveritarëve dhe institucioneve serbe si Kisha, po përjeton një rilindje.

 

Ky fjalor – të rëndë, fyes, përbuzës dhe urrejtjenxitës, është karakteristikë e Memorandumit të Kishës Ortodokse Serbe, promovuar në Beograd si libër “i së vërtetës”.

 

Kësodore që ka qëndruar përkrah Milosheviçit në katër luftërat e përgjakshme në ish-Jugosllavinë, në manastiret dhe kishat e së cilës strehon dhe fsheh edhe sot dy kriminelët më të kërkuar për gjenocid nga Tribunali i Hagës, Radovan Karaxhiç dhe Ratko Mladiç, patriarku i së cilës gjatë luftës në Bosnjë, në Pale shkonte dhe bekonte kriminelët e luftës duke ngritur tre gishtërinj, kisha që kurrë nuk ka shprehur qoftë edhe shenjën më të vogël të pendimit për gjithë ato krime që u bënë në emër të serbizmit dhe ortodoksizmit serb, si parim elementar i Krishterimit, tash (ri)merr bajrakun që në dekadën e fundit të shekullit të kaluar e mbante Akademia Serbe e Shkencave.

 

Teksti i Memorandumit të Kishës Ortodokse Serbe paraqet një tentim për kthim prapa, në atë kohë kur urrejtja, dhuna, vrasja e njerëzve, vetëm pse i takonin një kombi tjetër, i luteshin Zotit ndryshe dhe flitnin tjetër gjuhë, ishte politikë zyrtare shtetërore.

 

Kisha Ortodokse Serbe, në vend që të ndërmarrë iniciativën për të dënuar politikën zyrtare serbe që për afër një shekull është aplikuar në Kosovë, si rezultat i së cilës janë kryer me dhjetëra gjenocide, me dhjetëra mijëra njerëz janë detyruar të shpërnguleshin nga vatrat e tyre, duke filluar nga spastrimet etnike të popullatës shqiptare dhe asaj muslimane të viteve 1878 e shpërnguljet e mëvonshme me dhunë për në Turqi, e deri në spastrimin etnik të më shumë se një milion shqiptarëve në pranverën e vitit 1999, që të jepte kontributin në uljen e tensioneve si rezultat i ofensivës serbe të para katër vjetve dhe për një jetë më të mirë e të qetë për të gjithë banorët e Kosovës.

 

Ajo në vend që të bënte përpjekje për afrim të njerëzve të Kosovës, në kohën kur pamje të krimeve të ushtrisë, policisë dhe forcave paramilitare serbe janë ende të freskëta, kur me qindra viktima të Kosovës janë ende në varreza masive në Serbi, ajo po bën të kundërtën: ndarjen, largimin, armiqësimin e skajshëm dhe të përhershëm.

 

Kisha Ortodokse Serbe asnjëherë nuk e pa të arsyeshme të ngrinte zërin për 218 xhami të djegura, të granatuara dhe të rrënuara në Kosovë gjatë ofensivave serbe, nga ushtria, policia dhe forcat paramilitare serbe. Prandaj, vetvetiu shtrohet pyetja: Cilat janë parimet dhe normat morale të krishtera, në të cilat e mbështet filozofinë e vet Kisha Ortodokse Serbe?

 

Memorandumi i Kishës Ortodokse Serbe nuk është për ne ndonjë e papritur; prej një institucion fetar që është i zhytur në shovinizëm deri në skajshmëri dhe i cili është dorë e djathtë e politikës ditore serbe, as që mund të pritet ndonjë e mirë.

 

Vetë publikimi i “Memorandumit” në kohën kur të gjitha institucionet dhe forcat politike të Kosovës dolën me letër të hapur, me të cilën ftojnë të gjithë bashkatdhetarët, përfshirë edhe popullatën serbe, që të kthehen në shtëpitë e tyre, sepse Kosova është atdhe i të gjithëve, do të thotë shumë. Kishën Ortodokse Serbe dhe Serbinë i pengon që në Kosovë të mbretërojë qetësia, paqja, dhe një Kosovë multietnike dhe multikonfesionale. Ajo dëshiron që Kosova të jetë vetëm serbe, dhe vetëm e ortodokse, ashtu siç shihet nga përmbajtja e Memorandumit. Prandaj, ky është edhe një provokim i ri i Kishës Ortodokse Serbe.

 

Ne si Bashkësi Islame e Kosovës jemi të interesuar për prosperitetin e të gjithë banorëve të saj pa dallim të përkatësisë fetare, etnike, racore apo gjuhësore, sepse për këtë na obligojnë parimet tona fetare. Në të njëjtën kohë i bëjmë me dije Kishës Ortodokse Serbe, e në veçanti peshkopit Artemije, se Deklaratat tona të përbashkëta të nënshkruara në Sarajevë dhe Osllo mbi normat morale, e obligojnë atë për një sjellje me një dinjitet më të lartë në interes të Kosovës dhe popullit të saj. Kosova është përshëndetur me të kaluarën një herë e përgjithmonë.

 

Për të ardhmen e saj do të vendosë në mënyrë plebishitare populli i Kosovës me deklarimin e tij të lirë duke u mbështetur në Kartën e Përgjithshme të OKB-së.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.