Kolë M. Berisha: "Serbia duhet ta njohë realitetin e Kosovës së pasluftës"

Prishtinë, 22 korrik 2003 - Nënkryetari i Lidhjes Demokratike, Kolë M. Berisha, i vlerëson anakronike deklaratat e zyrtarëve serbë për përfshirjen e Kosovës në Kushtetutën e Unionit Serbi - Mal i Zi. Në reagimin e z. Berisha lidhur me këto deklarata, thuhet:

 

"Deklaratat më të reja të kryeministrit dhe të zëvendëskryeministrit të Serbisë, Zoran Zhivkoviq dhe Nebojsha Çoviq, lidhur me Kosovën, të cilat në radhë të parë janë në funksion të marketingut politik dhe për përdorim të brendshëm, çojnë në konkludimin se askush nuk ka të drejtë t'ia mohojë tjetrit të drejtën që të jetojë në iluzione.

Ne, vërtet, e kuptojmë zhgënjimin e tyre nga pamundësia për ta krijuar një Serbi, e cila projektohej të shtrihej, së paku, siç proklamonte "vozhdi" i tyre, "prej Horgoshit deri në Dragash", por, kohët kanë ndërruar dhe, në këtë pjesë të Evropës e të botës, tashmë janë krijuar realitete të reja.

Aventura si këto të fundit, për përfshirjen e Kosovës në Kushtetutën e Unionit Serbi-Mali i Zi, udhëheqja e Serbisë bënte edhe gjatë kohës që nëntëmbëdhjetë shtetet anëtare të Alenacës Veriatlantike, të udhëhequra nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, bombardonin caqet ushtarako-policore serbe në Kosovë dhe në Serbi. Asokohe, parlamenti serb, me një akt, do të thoshim, krejtësisht donkishotian, e "themelonte" të ashtuquajturën "Federatë Serbi-Bjellorusi", dhe i dënonte me dhjetëra vite burg "në mungesë" pothuaj të gjitha figurat më eminente të politikës botërore, si: Havier Solanën, Vesli Klarkun, Bill Klintonin, Medllin Olbrajtin, e të tjerë si këta!?

Kur lexon e dëgjon njeriu deklarata të tilla, madje edhe të vetë kreut të politikës serbe, vetëvetiu të imponohet pyetja: "Vallë, ku po jetuakan këta farë zhivkoviqë e çoviqë?". Ato ta përkujtojnë parodinë e një humoristi, bashkombës të tyre, të viteve `70-të, i cili këndonte "Unë jam zoti i shtëpisë...", pasi i kishte rrëshqitur nga duart i tërë pushteti shtëpiak, të cilin, në fakt, as që e kishte pasur ndonjëherë.

Nuk besoj se Zhivkoviqi, Çoviqi dhe të tjerët si këta janë aq naivë sa të mos e kuptojnë se kohëve të fundit po shtohet gjithnjë e më tepër edhe numri i bashkombësve të tyre në Serbi, të cilët pajtohen "të heqin dorë" nga Kosova; se bashkësia ndërkombëtare, pra edhe Nju Jorku e Vashingtoni (ndihmën e të cilëve dashka ta kërkojë kryeministri serb Zhivkoviq për ta kthyer Kosovën sërish nën Serbi), por dhe qendrat tjera të vendosjes, tashmë jo një herë, kanë deklaruar publikisht se Kosova kurrë më nuk do të sundohet nga Beogradi; se Kosova sot bashkëqeveriset nga ndërkombëtarët dhe kosovarët, ndërsa nesër, si shtet i pavarur, do të vetëqeveriset vetëm nga kosovarët dhe do të ketë marrëdhënie të mira me të gjitha shtetet fqinje të cilat e pranojnë bashkëpunimin dhe fqinjësinë e mirë - pra edhe me Serbinë e Zhivkoviqit e të Çoviqt - dhe, siç thotë Presidenti Rugova, një Kosovë e integruar në të gjithë mekanizmat evroatlantikë e në miqësi të përhershme me Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Megjithatë, edhe si të tilla, këto deklarata donkishotiane, dhe të tjerat si këto, meritojnë vëmendje të posaçme, për këto arsye: sepse janë shembulli më eklatant për ata që ende nuk kanë arritur të mësojnë se Serbia, edhe sot e kësaj dite, qeveriset nga po ajo nomenklaturë, e cila në dekadën e fundit të shekullit të kaluar i filloi katër luftëra në territorin e ish - Jugosllavisë, duke lënë pas vetes mijëra të vrarë e të zhdukur dhe miliona të tjerë të dëbuar me dhunë nga trojet e tyre; sepse me deklaratën e dhënë me të dalë nga takimi me kreun e Kishës Ortodokse Serbe, Çoviqi dëshmoi edhe një herë se politikën e Serbisë e kanë përcaktuar dhe vazhdojnë ta përcaktojnë e ta programojnë edhe më tutje, jo qeveritarët dhe parlamenti serb, por Kisha Ortodoske Serbe, kreu i së cilës, Pavli, ka dhënë bekimin për katër luftërat e viteve '90-të, në bashkëpunim të ngushtë me Akademinë Serbe të Shkencave dhe të Arteve dhe me Shoqatën e Shkrimtarëve të Serbisë, në "Francuska 7"; se me deklarata të tilla të përfaqësuesve të saj, Zhivkoviqit e Çoviqit, Serbia dëshmon se jo vetëm që nuk është e gatshme për dialog me Kosovën, qoftë edhe për çështje krejtësisht të karakterit praktik, por është aq e kriminalizuar sa, pas vrasjes së ish-kryeministrit Gjingjiq, asnjë politikan serb nuk guxon ta pranojë publikisht realitetin e krijuar në Kosovë.

Pa i minimizuar përpjekjet për realizimin e ëndrrës serbe mbi Kosovën, do t'ia përkujtojmë regjimit të Beogradit se storia mbi të ashtuquajturën "jetë të përbashkët" me Serbinë ka përfunduar dhe se ajo tashmë i takon të kaluarës! Zhivkoviqët, çoviqët dhe sivëllezërit e tyre mund të shkruajnë në kushtetutat e tyre çfarëdo që dëshirojnë, edhe mund të vizatojnë harta të llojllojshme e të hartojnë koniuktura ndër më të ndryshet, por realitetin e krijuar në Kosovën e pasluftës nuk ka fuqi në botë që do të mund ta ndryshojë, sepse, për kurrëfarë çmimi, populli shqiptar nuk pranon koniuktura të tjera, pos pavarësisë.

Prandaj, Kisha Ortodokse Serbe, Akademia Serbe e Shkencave dhe Arteve dhe Shoqata e Shkrimtarëve të Serbisë, si projektues të "së ardhmes" së popullit të tyre, duhet ta kuptojnë më në fund se është në të mirën e Serbisë e të popullit të saj, sidomos në të mirën e serbëve të mbetur në Kosovë, që sa më parë ta pranojnë dhe ta njohin realitetin e krijuar në Kosovën e pasluftës, nëse vërtet e dëshirojnë një Serbi (të përmasave reale) stabile dhe një rajon të qetë, të integruar në Europë.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.