OPINIONE

BAROMETRI DIPLOMATIK

SANKSIONIMI I INSTITUTIT TË VETËVENDOSJES NË   PLATFORMËN  E PDSH-SË, ËSHTË AKT I LIGJSHËM, TË CILIN DUHET TA  PËRLIGJË EDHE DIPLOMACIA E SHQIPËRISË

18 korrik 2003 / Prof. Dr. Mehdi HYSENI*

   

Është fakt se në prag të Kongresit të Partisë Demokratike Shqiptare (PDSH) në Iliridë, më  12  korrik 2003, një numër i konsideruar skeptikësh i analistëve politikë vendorë, si dhe i oponentëve politikë të PDSH-së, në veçanti të kryeliderit të saj, Arbër Xhaferi, patën “prognozuar” thyerje dhe fërkime të mëdha përbrenda kreut të kësaj partie. Mirëpo, me përfundimin e Kongresit të PDSH-së, shumëçka u bë e qartë se, asnjë nga “parashikimet astrologjike” të politikës dhe të propagandës ditore “të rezervuar”, nuk u përmbushën  në  kuptimin e sensacionales negative politike. Përkundrazi, dhe për fat të mirë të interesit të përgjithshëm kombëtar shqiptar, epilogu i Kongresit të PDSH-së, dëshmoi  shkallën e lartë të pjekurisë politike të kryeliderit, Arbër Xhaferi dhe të udhëheqjes së saj të lartë, duke mos lejuar, që të krijohej asnjë “vakuum politik” i egoizmit provincial sektarist, që pa dyshim do të shpiente  në krijimin e ndonjë  “hendeku” fraksionist të PDSH-së (siç është bërë “modë” në sfondin e partive politike shqiptare në hapësirat e Shqipërisë Etnike, të cilat në letrat  e tyre programore, deklarohen se të gjitha  kanë një qëllim të përbashkët, mirëpo, fatkeqësisht praktika e tyre  fraksioniste ka dëshmuar të kundërtën, luftën për pushtet dhe promovimin e interesave të ndryshme personale dhe grupore), ashtu siç e prisnin dhe, iu konvenonte të gjithë kundërshtarëve të saj të brendshëm dhe të jashtëm. Për më tepër, Kongresi i theksuar dëshmoi praktikisht, se PDSH-ja  doli  me qëndrime dhe me  vizion politik edhe më të artikuluare, ngaqë arriti t’i qetësojë të gjitha “baticat dhe zbaticat” e politikës së saj të brendshme, si rrjedhim i  pakënaqësisë së krijuar nga ndikimet dhe trysnitë e drejtpërdrejta dhe të tërthorta të ambientit politik dhe të realiteteve konfuze ndëretnike në FYROM.

 

E vlen të theksojmë se, një nga arritjet më të mëdha të vlerave politike dhe kombëtare të Kongresit të PDSH-së, bërë më 12 korrik, 2003,  është sanksionimi i institutit të vetëvendosjes në Platformën e PDSH-së. S’ka dyshim se, ky  “amendament” i ri   në favor të së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve në FYROM, është me bazë të ligjshme si nga aspekti historik, kombëtar, politik, ashtu  edhe nga ai  juridik ndërkombëtar. Natyrisht se, “kritika” në këtë “temë” janë bërë, dhe ekzison mundësia, që të bëhen edhe më tej, mirëpo, ato duhet kuptuar vetëm si “mëny” e politikave ditore, që kanë për objekt nëpërkëmbjen e së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve në FYROM, sepse nuk kanë asnjë element me bazë ligjore, që ta kontestojnë këtë potez të qëlluar të PDSH-së si politikisht, ashtu edhe juridikisht, sepse ky është në përputhje dhe në frymën e Kartës së OKB-së dhe të së drejtës ndërkombëtare.

 

 

Integrimi nuk është substitut i së drejtës së vetëvendosjes

 

Edhe pse kombi shqiptar ka një histori të gjatë të shtetësisë dhe të autonomisë territoriale, 50%  e kësaj tërësie organike të Shqipërisë Etnike (Kosova, Ilirida, Anamorava, Ulqini, Plava, Gucia, Tivari, Hoti, Gruda, Çamëria) ka statusin kolonial, ku sipas së drejtës ndërkombëtare është, dhe do të jetë plotësisht anonim për bashkësinë ndërkombëtare përderisa të mos i njihet e drejta e vetëvendosjes, pavarësia politike, cilësia shtetërore dhe subjektiviteti juridik ndërkombëtar si një shtet i vetëm shqiptar në Ballkan me të drejta dhe detyrime të barabarta me anëtarët e tjerë të bashkësisë ndërkombëtare.

 

Është e domosdoshme që të vëmë në dukje faktin se, përpjekjet dhe angazhimin e forcave demokratike përparimtare shqiptare në çlirimin atinokolinal të territorit etnik shqiptar, ligjërisht  as moralisht nuk mund t’i quajmë synime dhe “lojëra të pakufijshme politike” me karakter dezintegrues dhe centrifugal të “unitetit rajonal”, sepse janë në funksion vetëm të realizimit të së drejtës së tyre legale të vetëvendosjes, që nënkupton shkëputjen e tërësishme  politike dhe territoriale nga sundimi i huaj kolonial sllav. Një e drejtë e këtillë nuk mund t’i mohohet përgjithmonë vetëm kombit shqiptar, të copëtuar në katër shtete fqinje sllave (Serbia, Mali i Zi, FYROMI dhe Greqia) në Ballkan. Prandaj,  “u hidhëruan apo jo” oponentët e së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve në FYROM, sanksionimi i saj në Platformën e PDSH-së, duhet të konsiderohet si hap i rëndësishëm historik, sepse si politikisht, ashtu edhe juridikisht shkallmon “bestyninë” e idhujve karrieristë të piramidës politike në pushtet, se  përmes masave paliative politike, “është zgjidhur” problemi i shqiptarëve në FYROM. Për më tepër, ky potez politik i PDSH-së, provon sheshit se  (me gjithë Marrëveshjen e  parashikuar të Ohrit), e drejta e vetëvendosjes së shqiptarëve në FYROM, duhet të jetë objekt strategjik me karakter afatgjatë të interesave prioritare të gjithë spektrit politik shqiptar jo vetëm në FYROM, por edhe më gjerë. Ndryshe,  vërtet, do të vazhdojë “loja djallëzore” e përçarjes dhe e konfrontimit të partive politike shqiptare në FYROM, si rrejdhojë  e “teorisë integruese”  sllave dhe prosllave rajonale, të cilat  do të ndikojnë negativisht edhe në proceset dhe në rrjedhat e politikës së përgjithshme shqiptare në hapësirat e Shqipërisë Etnike, dhe në diasporën e harruar shqiptare.

 

Duhet të nënvizojmë se, sanksionimi i institutit të vetëvendosjes  në Platformën e Partisë Demokratike Shqiptare(PDSH), në asnjë aspekt nuk mund të quhet “gabim politik” ose “fatalitet kombëtar”, sepse  nuk ka karkater regresiv, që ka për qëllim, të manipulojë dhe të spekulojë  në pafundësi me fatin e së drejtës historike dhe etnike të kombit shqiptar në FYROM për hir të transaksioneve tregtare dhe ekonomike të boshtit  të aleancave serbosllave, dhe  të disa vasalëve të tij josllavë fqnij në Ballkan. Përkundrazi, sensibilizimi i së drejtës së vetëvendosjes nga ana PDSH-së, si partia më e madhe në FYROM, ka peshë të posaçme politike dhe kombëtare, sepse  pati guximin, që në momentin më kritik të  historisë së kombit shqiptar në Ballkan, t’i rikujtojë të të gjitha partive të tjera shqiptare në FYROM, në Kosovë e në Shqipëri,  faktin se ekziston problemi i pazgjidhur kolonial shqiptar në Ballkan, dhe si i tillë kërkon zgjidhje  të drejtë dhe  imediate edhe nga politika gjithëshqiptare brenda kufijve të Shqipërisë Etnike, edhe nga organizmat dhe strukturat e caktuara të Bashkësisë Ndërkombëtare. Sipas “teorisë së lojës” së marrëdhënieve politike ndërkombëtare, kjo do duhej të ishte loja vendimtare e të gjitha partive politike shqiptare, e jo “loja e djallit”, e kurdisur nëpër korridoret  antishqiptare “Bllacat” e Kiro Gligorovit dhe të Slobodan Milosheviqit, që mori me qindra  e mijëra viktima shqiptare nga Kosova më 1999. Kjo tragjedi gjithkombëtare shqiptare, nuk do të kishte më asnjë gjasë, që të përsëritej, po qe se  teorikisht dhe praktikisht, do të arrihej konsensusi i politikës shqiptare në këmbënguljen e  aktualizimit dhe të realizimit të kërkesës së drejtë historike të vetëvendosjes së shqiptarëve në gjysmën e kolonizuar të Shqipërisë Etnike.

 

 

Me korridore të koduara dhe me “shengene ballkanike”  nuk zgjidhet problemi kolonial  i shqiptarëve në Ballkan

 

Po qe se analizohet me vëmendje analiza (e gjashtëmujorit të parë të vitit 2003) diplomatike e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Republikës së Shqipërisë, të cilën për opinion e bëri të ditur, ministri i saj, Ilir Meta, mund të nxirret konkluzioni se, në asnjë fjali, as pargraf të asaj analize nuk është prekur  në asnjë kontekst (qoftë edhe tërthërazi) çështja e  së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve të gjysmës(50%) së Shqipërisë së kolonizuar etnike në Ballkan.Edhe pse, sipas pohimit të Ilir Metës, politika e jashtme dhe diplomacia e tij brenda gjashtëmujorit të theksuar të këtij viti ka qenë plotësisht e suksesshme ngase prej “110 detyrave  dhe objektivave  të parashtruara, vetëm 10 prej tyre kanë ngelur të parealizuara”. Këta parametra statisktikë dëshmojnë se politika e jashtme e Shqipërisë në përmbushjen e  detyrave të saj, që i përkasin gjashtëmujorit të këtij viti, ka qenë  100% e suksesshme. Një arritje e këtillë e diplomacisë shqiptare, duhet t’i gëzojë të gjithë shqiptarët (edhe ata  pa “letra”, të cilët Shqipëria nuk i konsidderon shtetas të saj), sepse në kuadrin e  kësaj veprimtarie të suksesshme, kanë rast të lexojnë (natyrisht, që i referohet kohës së ardhshme) edhe këtë vlerësim parashikues  zyrtar të ministrit të Jashtëm, Ilir Meta: “ kujdesi për shqiptarët jashtë vendit, përbën një drejtim kryesor të punës sonë në të ardhmen.” (Gazeta Ballkan.com, më 14. korrik, 2003).

 

Realisht, ky objketiv me karakter imperativ për të nesërmen  e shqiptarëve,është aq përgjithësues, saqë nuk jep për të kuptuar asgjë konkrete në planin e mbështetjes së kërkesës për vetëvendosje të shqiptarëve në Kosovë dhe në Iliridë, dhe më gjerë ashtu siç janë duke u angazhuar tani botërisht Fronti për Bashkimin Kombëtar Shqiptar (FBKSH), dhe së fundi edhe Partia Demokratike Shqiptare(PDSH) e Iliridës me Arbër Xhaferin në krye. Në këtë kontekst, diplomacia as politika e jashtme  e Shqipërisë nën drejtimin e shefit të saj, Ilir Meta nuk kanë dhënë asnjë kontribut konkret qoftë në sy të opinionit publik shqiptar, qoftë të atij ndërkombëtar. Motivet dhe arsyet, duhet t’i ketë ditur vetëm qeveria shqiptare, e cila jo vetëm që nuk ka dhënë asnjë rezultat në këtë vështrim, por  për hir të interesave të saj të  ngushta (50%), është duke e heshtur dhe injoruar problemin e pazgjidhur kolonial shqiptar në Ballkan.

 

Sipas paradigmave të deritashme, mund të nxirret konkluzioni se, margjinalizimi i  së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve nga ana e diplomacisë shqiptare, është bërë për  shkak të synimeve dhe të  angazhimit  të saj në projekte dhe në agjenda të integrimeve dhe  të zhvillimeve rajonale dhe evropiane. Për të mos zhbalancuar një ekuilibër të këtillë, sidomos  me partnerët fqinj rajonalë, në radhë të parë me SMZ-në, FYROMIN dhe me Greqinë, politika e jashtme shqiptare ka “harruar” plotësisht  interesat jetike të shqiptarëve të shtypur dhe të kolonizuar, ngase ndodhën  jashtë kufijve të saj administrativë artificialë. Në vend se të angazhohet , që në plan të parë, si objekiv dhe interes prioritar, ta vërë zgjidhjen e problemit kolonial të Kosovës, diplomacia dhe politika e jashtme e Ilir Metës angazhohet në  përpilimin dhe aranzhimin e projeketeve  ndërballkanike, si p.sh. në projektin më të ri, të quajtur : “Minishengeni ballkanik”. Sipas deklarimit të ministrit të Jashtëm, Ilir Meta del se ky projekt bën pjesë në agjendën e interesave prioritare të politikës së jashtme të Shqipërisë, duke nënvizuar se: “ ky objektiv është shumë i rëndësishëm për t’u siguruar lehtësira zhvillimit ekonomik dhe tregtar të Shqipërisë me fqinjët rajonalë dhe më gjerë.”(Ballkan.com, 14 korrik, 2003).

 

S’ka dyshim se, kjo logjikë e filozofisë  njëkahëshe  e politikës së jashtme shqiptare, është racionale, kur është fjala për krijimin e kushteve të lëvizjes së lirë të njerëzve dhe të kapitalit, për krijimin e mundësive të bashkëpunimit ekonomik-tregtar  pa barriera, pa taksa dhe  tarifa të tjera doganore ndërkufitare, si dhe lehtësira e favore të tjera  reciproke mbi tatimqarkullimin e mallrave, ashtu sipas “skemës” së shengenit të BE-së. Me  një fjalë, këtu kemi të bëjmë me liberalizimin  dhe me demokratizimin e politikës së reformave ekonomike dhe tregtare të Shqipërisë, që janë favor të zhvillimit të saj, dhe të shteteve fqnije ballkanike. Mirëpo, në këtë kontekst, “minishengeni ballkanik” i Ilir Metës, do të dallonte diametralisht nga përmbajtja e Marrëveshjes  së Shengenit të BE-së. Së pari, në kuadrin e Marrëveshjes së Shengenit të Evropës, nuk figuron asnjë shtet me status kolonial, sikurse gjysma e Shqipërisë Etnike në “minishengenin e imagjinuar” të diplomacisë së Ilir Metës. Së dyti, asnjë shtet, që ka aderuar në Marrëveshjen e Shengenit të BE-së, nuk ka problemin e pazgjidhur të kufijve territoirialë, sikurse që është rasti drastik i Shqipërisë Etnike në Ballkan.

 

Pikërisht, këta dy faktorë  kontestues përjashtojnë esencën e oportunitetit dhe të rëndësisë strategjike të “minishengenit ballkanik” të ministrit të jashtëm, Ilir Meta. Kjo marrëveshje ndërballkanike, do të ishte vetëm përkohësisht në dobi të Shqipërisë, sepse  problemi  i pazgjidhur i shqiptarëve nëpër “enklavat” kolonilaiste serbosllave (Serbi, Mali Zi, FYROM), do ishte prengesa kryesore e  realizimit të parashikimve të “minishengenit ballkanik”. Është me interes të përgjithshëm poliitk dhe kombëtar, që të rikujtojmë politikën e jashtme të Shqipërisë, se procesi i reformave dhe i zhvillimit ekonomik e shoqëror, ( përkundër favoreve të premtuara dhe atyre të realizuara  nga BE-ja) është i kushtëzuar nga zgjidhja e problemit kolonial të shqiptarëve në Ballkan. Për më tepër, hapja dhe liberalizimi i kufijve të Shqipërisë ndaj vendeve fqinje, në asnjë mënyrë nuk nënkupton, se me atë potez politik, njëkohësisht pezullohet edhe sundimi kolonial serbomadh ndaj shqiptarëve në Kosovë, FYROM dhe në Mal të Zi. Natyrisht, në kuadrin e proceseve integruese rajonale, mund të participojnë edhe shqiptarët e Kosovës, të FYROMIT, dhe të Malit të Zi, mirëpo, statusi i tyre kolonial mbetet i pandryshueshën nën “suzerenitetin”  administrativ territorial  të imperializmit serbosllav. Në thelb, ky do të ishte suksesi më lukrativ  për sistemin kolonial serbo-malazez-maqedon dhe grek, e jo kursesi për Shqipërinë Etnike si tërësi.

 

 

Deri kur  politika dhe diplomacia e Shipërisë, do ta heshtin  çështjen e ribashkimit kombëtar?!

 

Çështja e interesit nacional gjithëshqiptar nuk mund të zgjidhet  në saje të procesit të integrimeve të jashtme, pa arritjen e integrimit paraprak në kuptim e brendshëm. Mirëpo, integrimi i bendshëm gjithshqiptar nuk mund të vijë në shprehje përderisa politika e jashtme shqiptare, nuk do të jetë në “vijën e parë të zjarrit” të ngritjes dhe të  senisibilizimit të drejtës së vetëvendosjes së kombit të kolonizuar shqiptar në Ballkan. Pavarësisht nga  parashikimet dhe arritjet e deritashme të Shqipërisë në politikën integruese evropiane,  qeveria shqiptare nuk arsye të taktizojë dhe, për tepër të ngurrojë në parashtrimin e kërkesave të saj lidhur me çështjen e ribashkimit të shqiptarëve dhe Shqipërisë Etnike. Kjo është e drejtë historike dhe sovrane e të gjithë kombit shqiptar brenda kufijve  të tyre etnikë në Ballkan. Mohimi i kësaj të drejte vetëm kombit shqiptar 50%, do të ketë pasoja të rënda dhe të paparashikuara për ardhmërinë dhe “arkitekturën e re” multietnike dhe pluralizuese të Ballkanit, si zonë paqeje e sigurie  në agjendën e Evropës Juglindore.

 

Politika e jashtme e Shqipërisë, nuk do të duhej të harronte faktet historike mbi kryerjen e krimeve gjenocidale të Serbisë dhe të Malit të Zi mbi shqiptarët, si dhe kolonizimin e territorit të gjysmës së Shqipërisë Etnike, që nga  copëtimi i saj, përfundimisht më 1912. Pse, dhe deri kur politika shqiptare, do ta heshtë këtë të vërtetë të hidhur  historike para botës, e cila flet se, edhe sot Serbia dhe Mali i Zi janë fajtorë  kryesorë dhe mbajnë përgjegjësi për kolonizimin dhe pacifikimin e territoreve etnike shqiptare?

 

Heshtja dhe margjinalzimi i së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve dhe i territoreve të kolonizuara nga e qeverisë shqiptare, është argumenti më i fuqishëm dhe më i justifikueshëm i shteteve kolonizuese sllave(Serbia, Mali i Zi, FYROMI dhe Greqia) para Bashkimit Evropian(BE) dhe bashkësisë ndërkombëtare, të cilat në vazhdimësinë historike e mbrojnë tezën sllavomadhe antishqiptare, se nuk kanë kurrfarë problemi kolonial të pazgjidhur me shqiptarët. Vërtet, “nuk kanë” sepse shqiptarët i konsiderojnë “minoritet etnik”, sikurse të gjitha minoritetet e tjera në kuadrin e sistemit imperialist të Versajës (1919). Që atëherë, kur Fuqitë e Mëdha të Evropës e legalizuan  terrorin kolonial srbosllav mbi shqiptarët dhe mbi gjysmën e Shqipërisë Etnike, statusi i shqiptarëve dhe i territorit të tyre indigjen ka ngelur i pandryshuar : “minoritet” i kolonizuar në “territorin e huaj etnik serbosllav”?!

 

Lind pyetja, deri kur Shqipëria do të pajtohet me këtë status vasal të shqiptarëve dhe të gjysmës së okupuar të territorit të saj nga partnerët e saj “integrues” serbosllavë? Është e moralshme, demokratike dhe e ligjshme, që diplomacia shqiptare për hir të  zhvillimit të transaksioneve ekonomike dhe tregtare me parashenjë integruese rajonale me kolonizatorët sllavë, edhe në këtë moment të favorshëm historik (kur të gjithë popujve në Evropë dhe në Ballkan u është njohur e drejta e vetëvendosjes nga bashkësia ndërkombëtare, duke filluar që nga Gruzia e deri te Bosnjë-Hercegovina...,etj.), ta heshtin problemin kolonial shqiptar në Ballkan? Një qëndrim i këtillë inferior dhe anashkalues i  politikës zyrtare të Shqipërisë (vetëm për t’i mos prerë marrëdhëniet  integruese me parnerët sllavë ballkanikë) ndaj së drejtës së vetëvendosjes së shqiptarëve të kolonizuar, dhe procesit të ribashkimit të territorit etnik shqiptar, u konvenon vetëm politikës hipokrite dhe barbare të imperialistëve serbosllavë, dhe aleatëve të tyre tradicionalë. Kjo “strategji” dhe taktikë e diplomacisë së deritashme të Shqipërisë, është e papranueshme  dhe e pakuptueshme si  nga aspekti historik, politik, kombëtar dhe ndërkombëtar. Prandaj, edhe është e domosdoshme, që të flaket  si e tillë, sepse është negacion i të gjitha përpjekjeve për çlirmin antikolonial dhe ribashkimin e Shqipërisë Etnike. Më saktë, “pragmatizmi” i  një “stretgjie” të tillë është tërësisht në kolizion  me interesin e përgjithshëm kombëtar dhe shtetëror shqiptar në Ballkan.

 

Mohimi i së drejtës së vetëvendosjes  dhe i ribashkimit të kombit shqiptar në një shtet të vetëm etnik(ashtu siç ka ekzistuar dikur, para se të copëtohej nga kolonialistët sllavë), duke u përpjekur që atë ta pasqyrojnë si  “ element destabilizues”  dhe “ekstrem” për procesin e demokratizimit dhe të drejtave të njeriut në rajonin multietnik,  është kulmi  i  terrorit dhe i dhunës më brutale ndaj të drejtave të tij demokratike, të lirisë, të vetëvendosjes   dhe të shtetit të tij sovran. Nuk është e njohur “maksima politike” në historinë e popujve dhe të vendeve të kolonizuara, se përmes veprimeve destruktive, të shkeljes së normave dhe rregullave të së drejtës ndërkombëtare, dhe të sistemit juridik pozitiv ndërkombëtar, mund  të arrihet  në çlirimin  dhe pavarësimin definitiv të tyre, e së këndejmi as  shkolonizimi i kombit të robëruar shqiptar në Ballkan.

 

Gjithashtu, janë të gabuara vlerësimet e disa liderëve të politikave zyrtare shqiptare në Ballkan, se “demokracia është e vetmja premisë e krijimit të shtetit dhe të kombit”.  Manipulimi dhe spekulimi në mënyrë të verbër me këtë koncept të çoroditur politik, sheshit shpërfill dhe rrezikon interesin nacional dhe shtetëror. Si  elita e politikës  zyrtare shqiptare, ashtu edhe opozita e saj, duhet ta mbajnë parasysh faktin se me opstruksione të tilla në disfavor të çlirimit antikolonial shqiptar, nuk mund të arrihet  në progresin e gjithanshëm dhe në demokracinë e mirëfilltë, kur dihet se parakusht i demokracisë, është arritja e plotë e lirisë dhe e pavarësisë së një kombi. Për më tepër, kur dihet se demokracia është produkt i zhvillimit politik  të një shteti. Ndërkaq,  në sfondin e marrëdhënieve politike ndërkombëtare, kuintesenca e demokracisë bazohet  në parimet e barazisë dhe të respektit të ndërsjellë të interesit dhe të vlerave ekonomike, kulturore, kombëtare dhe shtetërore të popujve dhe të shteteve. Në rastin konkret të shqiptarëve të kolonizuar në Ballkan, këto standarde universale të drejtësisë  dhe  të rendit të  bashkësisë ndërkombëtare, hëpërhë nuk janë në “qarkullim” të emancipimit antikolonial demokratik të Shqipërisë Etnike, edhe pse strategët  dhe aminaxhinjtë e demokracisë, e kanë dhënë “betimin” në emër të vlerave demokratike dhe të demokratizimit të të gjitha vendeve dhe popujve, që ishin të pushtuar nga skëterra shekullore  e ortodoksizmit komunist sllav, duke filluar që  nga Kaukazi i ish-Bashkimit Sovjetik e deri në Kosovën e ish-Serbisë së Madhe.

 

Pavarësisht nga grafiku i progresives së teorisë dhe  praktikës strategjike të politikës së jashtme të Shqipërisë ndaj çështjes së pazgjidhur kombëtare shqiptare  në Ballkan, forcat e mirëfillta krijuese dhe drejtuese të politikës dhe të shkencës shqiptare, nuk kanë aletrnativë tjetër përpos  angazhimit të gjithanshëm energjik dhe koheziv të çlirimit antikolonial nga “hudhra dhe çekani” imperialist serbosllav; të ruajtjes së identitetit kulturor, politik,  kombëtar dhe shtetëror, të dinjitetit, të lirisë, të pavarësisë dhe të ekzistencës së qenies shqiptare brenda kufijve natyrorë-historikë e gjeografikë të Shqipërisë Etnike.

 

 

---

 

*Autori është bashkëpunëtor shkencor i “American Diplomacy”, North Carolina, Sh.B.A.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.