Phil BOSMANS, Lulet e fatit duhet t΄i mbjellësh vetë, (përktheu nga gjermanishtja: Zef Ahmeti), Shpresa 2002, fq. 125.

20 maj 2003 / Fatmir PERA   Phil Bosmans tani edhe në gjuhën shqipe. Sepse ky është libri i parë i Bosmansit i botuar në gjuhën shqipe. Deri më tani Bosmansi për lexuesin shqiptar nuk ishte fare i njohur, derisa në botë ka marrë emër ndër shkrimtarët më të mëdhenj dhe më të popullarizuar të krishterë dhe, në njëfarë mënyre, librat e tij janë bërë bestseller botëror. Librat e tij lexohen nga të krishterë e jo të krishterë, nga ateist dhe agnostikë, sepse fjala e tij ka një frymë bashkimi, dialogu dhe tolerance. Phil Bosmans u lind në vitin 1922, në Gruitrodeu, në provincën Limburg të Belgjikës. U shugurua meshtar në vitin 1958. Është rregulltar i bashkësisë së Monfortinëve. Vitet e para i kalon si meshtar mes puntorëve në Francë. Pas një kohe shërbimi atje, kthehet në vendlindjen e vetë Limburg dhe me një entusiazëm të flakët i fillonë «misionet popullore» dhe predikon në shumë vende. Në famullinë Horpmaal e godet një sëmundje e rëndë dhe gati për dy vjet shtrihet i palëvizshëm në shtrat. Në vitin 1958, fillon me porosi ka pesë minuta në TV para Ditarit qëndror. Një vitë më vonë, me 1959, e themelon «Bahkimi pa emër – lëvizje për kulturën e zemrës» dhe fillon të shkruan kartela me porosi të shkurta nxitëse.

Në vitin 1969 publikohet edhe bilteni i parë i Bashkimit K13 (sipas Letrës së parë drejtuar Konrintianëve 13 – Himni i dashurisë). Libri i parë i Bomansit ishte «Menslief, ik hou van je» (I dashuri njeri, unë të dua), që pati një bujë të madhe në mbarë botën. Deri më tani ka botuar më tepër se 30 libra dhe janë përkthyer në 30 gjuhë të botës. Librat e tija kanë patur sukses duke arritur më tepër se dhjetë milion kopje.

Libri i tij i përkthyer në gjuhën shqipte, «Lulet e fatit duhet t'i mbjellësh vetë» nga Zef Ahmeti, është një ndër librat - visaret e Bosmansit. Është i shkruar në një gjuhë të lehtë, por që ka në vete plotë jetë. Ka një gjuhë të njeriut të rëndomtë, të jetës së përditshme. Bosmansi komundikon lehtë me njeriun e thjeshtë, me njeriun që nuk ka një prëgatitje akademike a shkencore. Porse, lënda e shqyrtuar në librin e tij është lëndë jetike e njeriut bashkëkohor.

Pikërisht gjendja e rëndë e njeriut të sotëm, që është e kapluar me një kulturë pa zemër, kulturë të ngurtë që e ka krijuar teknologjia moderne. Teknologjia ka bërë që njeriut t'i zbehet ndijësia për ngrohtësinë vëllazërore e njerëzore në përgjithësi. Ai, Bosmansi, është i brengosur që kumunikimi dhe marrëdhëniet ndërnjerëzore janë shkëputur dukshëm, çka rezulton më një luftë njerëzore ndaj njëri tjetërit. 

Prandaj, libri «Lulet e fatit duhet t'i mbjellësh vetë» është një thirrje mbarënjerëzore për kthim te zemra e njeriut. Është koha e fundit që energjia krijuese njerëzore të drejtohet ka njeriu vëlla-motër. Thirrje për të krijuar një kulturë të zemrës njerëzore, kulturë të jetës. Thirrje për komunikim të mirëfilltë ndërnjerëzor të bazuar në vlerat tw mira njerëzore. Lulet e njeriut, që janë vlerat, përkatësisht qeliza e njeriut - zemra, duhet të mbillen nga secili njeri vetë. Ato lule – vlera, duhet të ujitën në jetën e përditshme për të jetuar një jetë të denjë njerëzore. Pa këto nuk mund të ketë jetë, nuk mund të ketë paqe dhe lumturi njerëzore. Për këto Bosmansi është një përkrahës i madh dhe gjithë jetën ia ka përkushtuar proklamimit, që njerëzit t'i vetëdijësojë për realitetin, se një kulturë çfarë po aplikohet sot, është kulturë që do ta shkatëron njerun dhe kulturën e mirëfilltë të tij.

Fillimi i veprimtarisë së tij, që ishte i përbërë vetëm me kartela nxitëse me fjalë të urta, proverbe, mund të them, u bë më vonë për autorin një profesion i jetës. Të gjitha librat e tija janë fjalë të urta. E çka janë fjalë të urta, nëse jo fjalët e secilit popull që janë të pranishme në kulturën e jetës së tij dhe që përdorën në jetë si udhërrëfyes. Fatëkeqësisht, konstaton autori, ato fjalë janë izoluar vetëm në libra enciklopedike dhe antologji të llojeve të ndryshme. Shumë pakë depërtojnë në jetën e përditshme dhe gati janë të papërdorshme. Sa janë të një nevojshme për njeriun e sotëm ato fjalë të mira e të ëmbla që i ka krijuar populli?! Po të marrin jetë ato, do të mbushen me lule rrugët tona dhe gjithë bota do të jetë një kopsht më lule - thotë Bosmansi. Njeriu krahasohet me lule, porse me dy qëllime te ndryshme jetësore. Lulja është e krijuar të jetë e bukur, kurse njeriu të jetë i mirë (fq. 12). 

Kjo është ajo baza ontologjike e krijimit që Bosmansi dëshiron ta shpall dhe ta mbjellë në çdo njeri. Njeriu në parin nuk ka njevojë të jetë estetikisht i bukur për të qenë i mirë. Edhe pse një bashkim i të dy elementeve kishte me qenë i shkelqyeshëm. Këtë konstatim e kanë thënë edhe më parë, para shumë shekjuve filozofët më të mëshenje grek dhe gjatë gjithë historisë së filozofisë, por Bosmansi i jep një ngjyrë të re dhe një frymë jetësore për njeriun e sotëm. 

Për më tepër, ai e konstaton se një parim i tillë është bazë për një të ardhme të shëndoshë njërzore. Në të bazohet e gjithë jeta e njeriut si qendër dhe haprisë që duhet të ushtrojë jetën e tij – kjo është hapsira e mirësisë. Nuk guxojmë ta humbim këtë hapsirë që në vend të saj të vijë teknika, hekuri dhe gjësendet e vdekura. Për atë arsye, apeli i Bosmansit është urgjent, sepse kultura e tjetërsur po ngulitet si myku në të vërtetën. 

Vlerat po përmbysen dhe po largohen nga jeta e njeriut; në vend të tyre qëndron rrena, gënjeshtra, e pavërteta, mashtirmi. Ky tjetërsim madje ka krijuar mjete më moderne përfituese që të mbizotëron mbi botën e të vërtetës dhe të vlerave. Kozmetika e propagandës ka bërë që njeriu i rëndomtë, i thjeshtë mos të dallojë të mirën prej të keqes dhe vlerën prej pavlerës. Gjithçka është bërë e komplikuar, e ngatërruar dhe e mjegulluar.

Bosmansi ka krijuar pikërisht Bashkimin pa emër – lëvizjen për kulturën e zëmrës, që me thjeshtësi dhe butësi t'i dal në ndihmë njeriut bashkëkohor, që ta gjejë rrugën e mirëfilltë dhe bazore njerëzore. Kjo lëvizje e tij është një qendër që dalin idet dhe parimet e jetës me vlera. Pika apo ideja kryesore e tij është që, njerëzit duhet përsëri të jenë të bashkuar mes veti dhe të jetojnë si vëllezër e motra të një Ati që i ka krijuar të gjithë të barabartë dhe me të drejta të njëjta. 

Sot, kur në gjithë botën ka imugrantë, Bosmansi thrret që, ata t'i pranojmë në vendin tonë si vëllezërit tanë. Sepse nuk ka rëndësi se kush është, nga është, çfarë ngjyra ka dhe cilën gjuhë e flet, por më rëndësi është se është njëri dhe kjo është e mjaftueshme që të pranohet si vëlla-motër. Sepse e gjithë bota është një fshat ku jetojnë njerëz të ndryshëm. Larmia e ndryeshmërisë është një bukuri që na ka dhuruar Krijuesi Zot. Të gjihë njerëzit lundrojnë në një «Barkë» së bashku. Në atë Barkë duhet të jemi vëllezër e motra, të bardhë e të zi, të vegjël e të mëdhenj, të varfër e të pasur.

Kjo është sot ndoshta një ëndërr, por ëndrra mund të bëhet realitet po i angazhuam të gjitha forcat tona në një qëllim të këtillë. Ky është qëllimi i librit të Bosmansit: Të mbjellim lule në çdo vend që të bëjmë botën tonë një kopsht me plotë lule.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.