OPINIONE

Rrethi vicioz, inercioni politik dhe koha e humbur..!

20 maj 2003 / Shkruan: Rexhep ELEZAJ

 

Se është koha për veprime shumë më aktive politike në të gjitha nivelet shtetrore të Kosovës, tregojnë qartë debatet e ashpra si dhe raportet e tensionuara midis subjekteve vendore me ato ndërkombëtare, në rendë të parë për shkak të pasivitetit dhe qëndrimit konfuz të UNMIK-ut dhe shefit të saj z. M. Steiner ndaj statusit përfundimtar të Kosovës. Mirëpo, shembulli më i shkelqyer se subjektet tona shtetrore duhet të jenë të pavarura në fushëveprimtarinë dhe vendimet e tyre politike pa kërkuar leje nga kjo adminstratë, tregon rasti i aprovimit të Rezulutës për luftën çlirimtare të shqiptarëve të Kosovës të miratruar me 15 të këtij muaji nga shumica e deputetëve të Parlamentit të Kosovës, të cilët me këtë akt sublim bën një hap të madh përpara për t’i treguar botës se Kosova dhe populli i saj nuk mund të ngelin përgjithmonë peng i një politike inerte dhe globale të administratës civile ndërkombëtare në Kosovë e cila, siç duket, me çdo kusht dëshiron ta mbajë këtë pjesë të Europës të ngrirë dhe jashtë proceseve integruese brenda kontinentit më të vjetër.

 

Pa kyçjen e kësaj pjese të Ballkanit, gjegjësisht të Kosovës në rrjedhat zhvillimore europiane nuk mund të realizohet asnjë ecje përpara drejt bashkimit real të Europës në një familje të përbashkët, por as drejt jetësimit të Rendit të ri botëror si në aspektin politik ashtu dhe ate ekonomik. Prandaj, mbajtja e Kosovës të izoluar (ndalimi i z. Steiner përfaqësuesëve të shtetit të Kosovës që të marrin pjesë në tubimet e ardhshme ndërkombëatre në Bruksel dhe Selanik) dhe në gjendje të një status-quoje të pakuptimtë për kohën dhe rrethanat politike botërore, të shprehur qartë në kërkesën absurde të një subjekti politik shqiptar që statusi final i Kosovës të prolongohet me Moratorium politik (lexo: mortum-vdekje e përkohëshme), ku, pranë rrjedhave edhe ashtu të ngadalshme politike, do të pushonin krejtësisht aktivitetet politike si dhe ato më të zakonshmet të organeve shtetrore dhe subjekteve politike shqiptare, ku do të ndërpriten angazhimet rreth jetësimit sa më parë të vullnetit politik të popullit shqiptar për pavarësi dhe shtet të pavarur e sovran, ku për një periudhë dy-tri vjeçare nuk do të ketë biseda në asnjë nivel diplomatik rreth shqyrtimit të modaliteteve të ndërtimit të shtetit të ardhshëm të Kosovës, etj, por, ku sipas kësaj kërkese absurde dhe vetëvrasëse çdo gjë në Kosovë do të shndrrohej në një trup të vdekur, përkatësisht në një shoqëri inerte dhe amorfe pa gjak dhe ngjyre njerëzore, ku çdo levizje, punë dhe aktivitet do t’i ngjajë erës që frynë në kahje të ndryshme dhe pa ndonjë cak, ku çdo gjë do të sillej brenda rrethit vicioz siç është tani situata, ku konkurenca politike do të merrte karakterin e një lufte të kotë dhe të pakuptimtë, ngase kur vdes ideali shuhet edhe vullneti për veprim, etj, e pranuam ose jo këtë realitet të hidhur, e gjithë kjo zallahamë e cila e ka kapluar sot hapsirën politike në Kosovë po i dëmton në mënyrë të pariparueshme interesat politike të shqiptarëve në rrugën e tyre të pavarësisë dhe ndërtimit të shtetit të pavarur, aspiratë kolektive për të cilën sakrifikuan me mijëra dëshmorë.

 

Pjatimi i tyre me këtë gjendje inercioni politik është barazi me kapitulim. Një rrjedhë të këtillë nuk e dëshiron askush, por as që mund ta pranojnë si akt të kryer, sepse populli shqiptar i Kosovës nuk ka luftuar që të ngelë pas gjithë asaj tragjedie kolektive që e përjetoi gjatë viteve 1990/99 edhe mëtej si shoqëri me një status të padefinuar juridikisht dhe politikisht, kur dihet mirëfilli se gjithë ato viktima dhe sakrifica nuk i dha për mbetur edhe më tej monedhë për ç’kusuritje politike në Ballkan e për t’i paguar edhe kësaj rradhe borqet e huaja. Kjo situatë e krijuar pas katër viteve qëkur Kosova është çliruar është e paparanueshme për shqiptarët, prandaj subjektet tona shtetrore dhe politike duhet të ndërmarrin hapa konkret, siç ishte Rezoluta e fundit, në planin e jetësimit sa më të shpejt të pavarësisë së Kosovës, posaçërisht në planin e aktiviteteve diplomatike, sepse është koha e fundit që të thyhet kjo heshtje edhe në arenën ndërkombëtare, që të dilet nga ky rreth vicioz i mosveprimit politiko-diplomatik, në kohën kur megjithë disa levizje shumë të vogla drejtë qendrave të vendosjeve ndërkombëtare, prezenca e çështjes dhe statusit final të Kosovës si çështje e pazgjidhur kombëtare e një populli, është shumë pakë e pranishme.

 

Realizimi dhe respektimi i të drejatve legjitime të një populli për pavarësi dhe vetëvendosje i cili e ka paguar aq shtrejtë çmimin e lirisë dhe pavarësisë së tij, siç është rasti me popullin shqiptar të Kosovës, i cili nuk e ka meritur një tretman dhe zhagitje kaq të gjatë kur është fjala për njohjen e pavarësisë së tij nga ana e faktorëve ndërkombëtarë, ngase parimet mbi të cilat janë ngritur dhe pranuar shtetet nacionale më herët nuk kanë ndryshuar ende në mënyrë që tani ndaj shqiptarëve të aplikohen moduse dhe shema të reja juridike, mbase nuk ka ndryshuar asgjë as në përmbajtje e konventave ndërkombëatre me të cilat është rregulluar çështja e të drejatve të popujve për vetëvendosje si dhe krijimi i shteteve të pavarura. Atëherë, pse sot bëhën përjashtime vetëm në rastin e Kosovës, pse vetëm ndaj shqiptarëve po zbatohen rregulla të posaçme politike dhe juridike ndërkombëtare, pse vetëm ndaj Kosovës po aplikohen korniza kushtetuese, ligje të përkohëshme, kompetenca të rezervuara, të drejta të kufizuara, organe shtetrore të cunguara dhe pa kompetenca vendimmarrëse, dhe kështu limit pas limiti të pa zbatuara askund deri më tani në botë, mbetët një çështje komplekse e cila kërkon analiza dhe shqyrtime më të gjëra politike.

 

Shqiptarët nuk kanë bërë luftë çlirimtare për të mbetur serish nën jurisdikcionin e unionit sero-malazez, nuk i rrokën armët që ta dëbojnë armikun nga trojet e veta për të ngelur prapë nën robërinë sllave, por ate luftë e bën për të qenë të lirë, sovran dhe të pavarur nga nga tutela dhe okupimi fashizoid serbosllav, prandaj zhagitja e njohjes formale të pavarësisë dhe shtetit të Kosovës nga ana e faktorëve ndërkombëtarë pashmangshëm se do të hap dilema dhe çështje të reja brenda spektrit politik shqiptar në raport me gjendjen aktuale politike në rajon, sidomos ndaj qendrimit neglizhent të BE-së ndaj zgjidhjes së statusit final të Kosovës, zgjidhja e të cilit ka vetëm një rrugë; Kosova të njihet sa më parë shtet i pavarur dhe sovran me të drejta dhe obligime të barabarta ndaj organizmave ndërkombëtarë njësoi sikur që kanë të gjitha shtetet tjera anëtare të OKB-së. Në të kundërtën, çdo solucion tjetër politik i disfavorshëm për Kosovën dhe shqiptarët nënkupton shtruarjen e kërkesës nga ana e tyre për ribashkim kombëtar realizimin e të cilit nuk mund ta pengojë më askush.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.