OPINIONE

BAROMETRI  DIPLOMATIK

TMK-JA NUK ËSHTË FIRMË PRIVATE E ÇOVIQËVE TË  UNIONIT SERBOMALAZEZ

9 maj 2003 / Prof. Dr. Mehdi HYSENI    Përkundër faktit se, kohëve të fundit kanë zënë të ringjallën bacilet virusoide të regjimit alktual serb të Slobodan Milosheviqit kundër interesave  jetike të shqiptarëve dhe të Kosovës, ekzistenca dhe fati i Trupave Mbrojtëse të Kosovës(TMK) nuk mund të vihen në pikëpyetje jo vetëm nga Unioni Serbo+Malazez i Nebojsha Qoviqit dhe i Rada Trajkoviqit, por as nga kryeadministratori i UNMIK-ut apo i ndonjë asociacioni tjetër qoftë edhe me karakter (qeveritar apo joqeveritar) ndërkombëtar, sepse TMK-ja është institucion  legjitim dhe legal si mbi bazën e së drejtës së brendshme, ashtu edhe të asaj ndërkombëtare publike, në saje të së cilit ka zhvilluar luftën çlirimtare kombëtare dhe antikoloniale kundër  pushtuesit të huaj serbonmalazez në vitin 1998-1999.

  

Është e domosdoshme, t’i përkujtojmë si Unionin Serbo+Malazez, ashtu edhe  titullarët e institucioneve më relevante ndërkombëtare (NATO, OKB, OSBE, BE), se TMK-ja  nuk është kurrfarë fantazme, e shfaqur nga  hiri i ndonjë feniksi të huaj, apo nusprodukt i ndonjë firme  mikste private-publike e “Beretave të Kuqe” të Klanit të Zemunit, apo  pronë  vetjake e aparatit shtetëror të Beogradit, por është krijesë e natyrshme ushtarake popullore, e lindur nga gjiri i popullit shqiptar, në çastin më kritik të historisë së mbrojtjes së qenies së tij dhe të Kosovës nga hordhitë barbare gjenocidale dhe pushtuese të Serbisë. Prandaj, me fatin dhe me ekzistencën e saj nuk mund të luajë as Serbia, e as ndonjë përfaqësues  i “paudhëzuar”  dhe i njëanshëm i bashkësisë ndërkombëtare, që me çdo kusht don të hudhë  “ndonjë gurë” për të rehabilituar politikën gjenocidale të Serbisë, në disfavor të luftës çlirimtare kombëtare të UÇK-së=TMK-së kundër okupatorit kolonialist serbomadh. Për fatin  e sotëm dhe, të nesërm të TMK-së, mund të vendosë vetëm populli shqiptar i Kosovës, e askush tjetër. Këtë të drejtë sovrane e ka vetëm populli shqiptar, e jo asnjë nga eksponentët e politikës dhe të propagandës ultranacionaliste serbomalazeze as në Podogoricë, as në Beograd. Mashtrohen kryeultranacionalistët e dëshmuar serbomalazezë, siç janë Nebojsha Çoviqi dhe Rada Trajkoviqi (përfaqësues direkt dhe indirekt të Qeverisë serbomalazeze), nëse llogarisin, se shqiptarët dhe TMK-ja, i kanë flakur nga kujtesa e tyre terrorin dhe gjenocidin shtetëror serb dhjetëvjeçar, të kryerë mbi popullin shqiptar dhe mbi Kosovën, e tani  (për shkak të përsëritjes së kërkesave kolektive paranoide, dhe akuzave të trilluara antishqiptare, të reprizuara nga teknologjia shfarosëse e  politikës serbomadhe të Slobodan Milosheviqit dhe të Kishës Orotodkse Serbe), në mënyrë të “vullnetshme”, sipas diktatit të Serbisë dhe të disa nga aleatët e tyre, do të “pajtohen”, që fatin e vet dhe të Kosovës, sërish ta kenë lënë në duar të bandave kriminale ushtarake, paramilitare dhe policore serbomalazeze. Kjo strategji e “tokës së djegur” dhe e operacioneve luftarake “Patkoi”, në saje të së cilave Serbia e Slobodan Milosheviqit, (1998-199) Kosovën e shndërroi në varreza kolektive shqiptare, dhe në një tokë shkretëruar pa shqiptarë, nuk ka më asnjë gjasë të përsëritet, jo në Kosovë, por në asnjë trevë të banuar me shqiptarë, që ndodhet edhe jashtë Kosovës, sepse do t’i mborjnë pjesëtarët e devotshëm të ushtrisë çlirimtare kombëtare shqiptare.

 

 

Popullin shqiptar dhe Kosovën, do ta mbrojë vetëm ushtria legjitime shqiptare                                 

 

Pavarësisht nga  nomenklatura e listës së “dëshirave” të politikës kolonialiste serbomadhe, që sërish Kosovën dhe shqiptarët, t’i fusë në ingranazhet e sundimit të saj hegjemonist, duke parashikuar eliminimin me çdo kusht  nga skena politike dhe ushtarake të faktorit ushtarak shqiptar, të quajtur TMK, kjo strategji dhe taktikë  është pazbatueshme në praktikë. Mirëpo, një kërkesë e këtillë e politikës së krerëve të Qeverisë së Unionit të Serbisë dhe të Malit të Zi, nuk duhet nënçmuar në asnjë mënyrë, por duhet të merret me seriozitetin më të madh nga ana e palës shqiptare, sepse prapavija e saj është tërësisht antishqiptare, dhe e barasvlershme me objektivat dhe me synimet e politikës grabitçare e gjenocidale të regjimit policor ushtarak të diktatorit Slobodan Milosheviq.

 

Drejtpërdrejt dhe tërthorazi, të gjitha sulmet dhe akuzat, që TMK-së po i adresohen nga politika dhe propaganda zyrtare serbomalazeze e Beogradit, kanë për qëllim që të ulin “pazarin” e fillimit të bisedimeve me Prishtinën zyrtare, duke e llogaritur Kosovën si problem të vetin të “brendshëm”, e kursesi si problem fqnijësor ndërkombëtar. Mirëpo, për të arritur këtë objektiv, politika zyrtare serbe ka ndikuar që, së pari, t’i imponohet bashkësisë ndërkombëtare në Kosovë. Këtë e provojnë sheshit edhe parametrat e administrimit të UNMIK-ut, së pari “standardet”, pastaj, ku ta dijsh edhe për sa kohë (10, 20, 30 vjet), të vihet në “rend dite” debatimi i statusit përfundimtar të Kosovës. Mëpastaj, për shkak ushtrimit të trysnisë së politikës iracionale të Beogradit, nga politika shqiptare dhe nga UNMIK-u kërkohet që të vihet në jetë  decentralizimi i “pushtetit shtetëror” shqiptar?! Për çfarë decentralizimi të pushtetit qeverisës të mbizotëruar shqiptar, mund të bëhet fare fjalë, kur dihet, se në të gjitha institucionet e Qeverisë e të Kuvendit të Kosovës, janë të përfshirë si minoriteti serbomalazez, ashtu edhe përfaqësuesit e minoriteteve të tjera në Kosovë.Domethënë, tanimë, brenda kësaj periudhe katër vjeçare, parktikisht dhe demokratikisht janë vënë në jetë të gjitha standardet e integrimit politik, ekonomik, kulturor, të sigurisë e të tjera të një shoqërie të përbashkët multietnike pluraliste në Kosovë. Kështu, të paktën flasin raportet dhe vlerësimet zyrtare të titullarëve të strukturave ndërkombëtare të UNMIK-ut dhe të KFOR-it në Kosovë.

 

Natyrisht, nëse vërtet, duam t’i zgjidhim problemet në frymën objektive dhe të kritereve të proceseve integruese, të parimeve të demokracisë, të pluralizmit dhe të normave të ligjshme të bashkëjetesës ndëretnike në Kosovë sipas standardeve dhe vlerave universale të sistemit juridik ndërkombëtar dhe të drejtësisë ndërkombëtare, ashtu siç parashikon agjenda paqësore e Rendit të Ri Ndërkombëtar, atëherë, s’ka dyshim se në Kosovë (u pëlqeu apo jo, kjo ekstremistëve dhe ultranacionalistëve të politikës serbomalazeze si në Prishtinë, ashtu edhe në Beograd), patjetër, është i domosdoshëm decentralzimi, përkatësisht zhbërja e menjëhershme e të gjitha institucioneve të krijuara paralele serbomalazeze në Kosovë ( krijimi etnikisht i pastër  i Universitetit në Mitrovicë, themelimi i Kuvendit të komunave dhe i disa asociacioneve me karakter policor-paramilitar në Mitrovicë, Graçanicë dhe në Kamenicë etj.), sepse kjo dukuri çon drejt politikës së segregacionit dhe aparteidit të shoqërisë multietnike në Kosovë. Për më tepër, ato kanë karakter ilegal dhe antiligjor, që nuk përputhen me sismetin e ligjeve dhe të ligjshmërive të institucioneve dhe të organeve legale të Qeverisë multietnike të Kosovës, si dhe janë në kolozion flagrant me dispozitat e Rezolutës 1244 të Këshillit të Sigurimit të Kombeve të Bashkuara.

 

Prandaj, një nga problemet më serioze, që e rrezikojnë procesin e ndërtimit të një shoqërie  të lirë dhe demokratike në Kosovë, është fenomeni dezintegrues dhe destabilizues serbomalazez, i cili kursesi nuk po mund të lirohet nga steretipet dhe indoktrinimi i politikës së perënduar gjenocidale të Serbisë së Slobodan Mikosheviqit. Fenomeni dezintegrues serbomalazez, jo vetëm se është komik, por edhe absurd, dhe i joligjor, sepse thelbi i tij përbëhet nga dy komponente të papranueshme edhe për politikën dhe interesat e shumicës shqiptare(mbi 90%), edhe për politikën paqësore ndërkombëtare në Kosovë. E para, nënkupton “decentralizimin” e pushtetit si në shkallë horizontale, ashtu dhe vertikale, jo sipas përfaqësimit të paritet nacional të përqindjes së minoritetit serbomalazez, por sipas  krietereve të një çelësi abstrakt të ashtuquajtur “mbrojtje e interesit të përgjithshëm nacional dhe shtetëror serb në Kosovë”. Ky “parim” mund të jetë i aplikueshëm  dhe i pranueshëm vetëm në Serbi, ku shumica janë serbë, e assesi në Kosovë, e cila përbëhet nga 93% e shumicës dërrmuese shqiptare. Natyrisht, që në Kosovë, do të mbrohen njësoj të gjitha të drejtat dhe lritë themelore të të gjitha minoritetve, që janë rezidentë të saj, por mbrojtja e interesit kombëtar dhe shtetëror të Kosovës, do të jetë në ngarkim të detyrueshëm  vetëm të shumicës dërrmuese të popullit shqiptar, që sipas ligjit dhe të drejtës historike, janë të vetmit titullarë të mbrojtjes kombëtare dhe shtetërore të Kosovës. E dyta, sipas traditës së deritashme (edhe pse si minoritet) të politikës kolonizuese serbe, duan që, duke e “decentralizuar” përfundimisht sistemin ligjor dhe demokratik të administratës vendore dhe ndërkombëtare në Kosovë, t’i krijojnë kushtet reale për kthimin e ushtrisë dhe të policisë kriminale serbomalazeze  në Kosovë, me qëllim që sërish Kosovën dhe shumicën shqiptare mbi 90%, ta shndërrojnë në minoritet vasal të pakicës 5% serbomalazeze. Këto janë tendencat kryesore të  “pakënaqësisë” së përfaqësuesve dhe të  liderëve të minoritetit në Kosovë, dhe kryesisht të politikës zyrtare të Beogradit, e jo kurrfarë “diskriminimi” i minoritetit serbomalazez në Kosovë, siç pohon me paturpësi politika dhe propaganda serbomalazeze Beogradit.

 

Për t’i konkretizuar këto qëllime amorale dhe antivicilizuese në kurriz të shqiptarëve dhe të Kosovës, politika propagandistike  serbomalzeze, është duke manipuluar dhe mashtruar opnionin e brendshëm dhe të jashtëm ndërkombëtar, se minoriteti serb në Kosovë “është viktimë e terrorizmit shqiptar”, e jo shqiptarët dhe Kosova viktima të terrozimit dhe të gjenocidit  shtetëror të Serbisë së Slobodan Milosheviqit. Ndërrimin e kësaj teze antishqiptare, mund ta gëlltisin vetëm politikat simpatizuese dhe ekzekutore të gjenocidit dhe të krimeve të luftës së makinerisë së fashizmit hitlerian, dhe ultranacionalistët( dje dhe sot, dora e djathtë e regjimit gjenocidal të Slobodan Milosheviqit), serbomalazezë, Nebojsha Çoviq ( kryetar i  Qendrës koordinuese për kthimin e refugjatëve serbomalazezë në Kosovë, dhe zëvendëskryeministër i Qeverisë së Serbisë), dhe  Rada Trajkoviq ( deputete në Kuvendin multietnik të Kosovës, dhe lidere e “povratakut” etj.).

 

E vlen të nënvizojmë se, të gjitha bojkotimet dhe shantazhet e deritashme, që i janë bërë politikës ndërkombëtare të UNMIK-ut dhe të KFOR-it në Kosovë, janë realizuar nga përzierja direkte dhe indirekte e  politikës ultranacionaliste të qeverisë serbe të Beogradit përmes tandemit të saj të dalluar ekstremist Nebojsha Çoviq dhe Rada Trajkoviq. “Sondën” e tyre të urrjetjes dhe të jotolerancës ndaj etnikumit indigjen shqiptar në Kosovë, e provojnë edhe deklarat më të reja kundër ekzistencës së TMK-së dhe interesave vitale të shqiptarëve në Kosovë.

 

Sa është e “hapur” dhe e “sinqertë” politika e “demokratizuar” e qeverisë serbomalazeze për të hyrë në bisedime me palën shqiptare për zgjidhjen e drejtë të statusit të Kosovës, këtë në mënyrë spektakulare dhe transparente të nacionalshovinizmit serbomadh, e ka deklaruar edhe Nebojsha Çoviq, duke nënvizuar se: “ TMK-ja, duhet  të kapë lopatën, dhe ta veshë uniformën punëtore, e jo të modernizohet në kuptmin ushtarak dhe të mbrojetjes së Kosovës”!?(Tanjug,5.5.2003).

 

Ky kualifikim “politik” i Nebojsha Çoviçit në adresë të TMK-së-faktorit ushtarak shqiptar, nuk ka kurrfarë mbështeje as sipas paragrafëve të Rezolutës 1244 (të cilën politika serbomadhe, e interpreton, nga këndvështrimi i saj kolonialist mbi Kosovën), as sipas  së drejtës ndërkombëtare. Në rastin e parë, pikërisht sipas kësaj rezolute, edhe është bërë demobilizimi i UÇK-së në TMK (këtë të vërtetë, tanimë, e dinë edhe harabelët e stepave të Kaukazit, e lëre më opinioni politik në Kosovë dhe në Nju-Jork). Në rastin e dytë, TMK-ja është dalë nga lufta e drejtë çlirimtare kombëtare kundër agresionit dhe gjenocidit të Serbisë, e cila njihet me emrin Ushtria Çlirtimtare e Kosovës(UÇK). Statusi i saj ka bazën e njohjes së drejtës ndërkombëtare, dhe të bashkësisë ndërkombëtare, të legalizuar qysh nga Konferenca e Rambujesë (     1999), ku edhe ishte palë direkte nënshkruese e Marrëveshjes ndërkombëtare për përfundimin e luftës në Kosovë. Njohja e  statusit juridik ndërkombëtar, si lëvizje nacionalçlirimtare e UÇK-së-TMK-së si  nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, ashtu edhe nga bashkësia ndërkombëtare, është bërë në përputhje me Rezolutën 2105/XX, të miratuar nga Asambleja e Përgjithshme e OKB-së, më 20.12.1965. Prandaj, këtë të drejtë legjitime dhe legale askush nuk mund t’ia tjetërsojë TMK-së qoftë politika kolonizatore e Unionit SMZ, qoftë ndonjë ndonjë eksponent i verbër, simpatizues i saj, i tanishëm apo i dikurshëm.

 

Si Nebojsha Çoviçi, Momçilo Trajkoviqi, Rada Trajkoviqi, Oliver Ivanoviqi, si dhe e gjithë “orgjia” klerikëve të fundamentalzimit  ortodoks serb në Kosovë, dhe në Serbi, duhet ta kenë të qartë se, gjatë viteve 1989-1999, gjenocidin mbi shqiptarët në Kosovë (nuk e kanë kryerë shqiptarët as TMK-ja mbi pakicën serbomalazeze, ashtu siç po gënjen dhe po shpif haptazi, dhe pa kurrfarë turpi politika e sotme zyrtare serbe “pasmilosheviqiane”), por atë e kanë kryerë vetë serbët dhe Serbia, të cilin e kanë frymëzuar, përgatitur dhe ndihmuar me të gjitha mjetet, pikëspari fundamentalizmi dhe ekstremizmi agresiv i politikës së Kishës Ortodokse Serbe, së bashku me Akademinë e Shkencave dhe të Arteve Serbe, shërbimeve të ndryshme sekrete të sigurimit policor dhe ushtarak të Serbisë, duke marrë për bazë projektet hegjemonsite të Serbisë së Madhe  të Ilia garashaninit(1844), të Vasa Qubriloviqit dhe Ivo Andriqit (1937), të Vuk Karazhiqit(1847) dhe Kushtetutës së Vidovdanit (1921)...etj.). Këtë ndërrim të tezave, nuk do ta pranojnë as shqiptarët, as TMK-ja e as bashkësia ndërkombëtare. Ngase miliona viktima shqiptare, kroate dhe myslimane boshnjake, kanë dëshmuar para gjithë botës se janë vepër monstruoze, antinjerëzore dhe antiligjore e Serbisë hitelriane të Slobodan Milosheviqit, e jo e kursesi e shqiptarëve të Kosovës, as e kroatëve të Kroacisë e as e boshnjakëve të Bosnjës. Në këtë rast, forcat militare, paramilitare dhe policore të Serbisë, që  kanë kryerë vepra makabre-penale ndërkombëtare, gjenocd dhe reprezalije mbi popullin shqiptar dhe Kosovën (pavarësisht nga dëshirat dhe taktikat dredhuese e mistifikuese të ultranacionalistëve serbomëdhenj, që para botës së civilzuar po orvatën si “engjuj” ta fshehin barbarinë e tyre të shekullit XX, duke u paraqitur si “viktima” e jo si xhelatë të pamëshirshëm), as vetë Unioni Serbo+Malazez, nuk kanë kurrfarë shansi ligjor, që të rehabilitohen nga drejtësia ndërkombëtare dhe bota e sotme e qytetëruar demokratike. Ata, të cilët tentojnë t’i rehabilitojnë serbët dhe Serbinë nga  tre gjenocidet e kryera mbi shqiptarët, kroatët dhe myslimanët boshnjakë, nuk  i përkasin botës së sotme të civilizuar, as rendit juridik pozitiv ndërkombëtar, por  rendit të errët skllavopronar, kancelarive bizantine evropiane të kohës së Aleancës së Shenjtë, si dhe sistemeve kolonialiste diktatoriale të metropoleve të ndryshme evropiane në Afrikë dhe në Azi para dhe pas përfundimit të Luftës së Dytë Botërore.

 

Sipas së drejtës ndërkombëtare, veprat penale ndërkombëtare të gjenocidit nuk mund të përshkruhen, pavarësisht nga afati i vjetërsisë së tyre, dhe dëshira e shkretë e Rada Trajkoviqit, që ta rikthejë “VJ”-në kriminale në Kosovë. Natyrisht, kjo nuk duhet kuptuar vetëm si dëshirë personale e Rada Trajkoviqit(deputete e Kuvendit të Kosovës), por si një luftë e re kolektive e të gjitha subjeketeve politike, ushtarake, policore e paramilitare të Serbisë dhe të Malit të Zi, që paraqet rrezik  të madh për mbrojtjen dhe sigurinë e përgjithshme të shqiptarëve jo vetëm në Kosovë, por edhe më gjerë në “enklavat” e kolonizuara shqiptare të Serbisë dhe të Malit të Zi.

 

 

TMK-ja ka luftuar për Kosovën e lirë, të pavarur dhe demokratike, të cilën do ta mbrojë si të tillë!

 

Edhe pse kohëve të fundit, me të madhe janë duke u luajtur “lojëra të pakufijshme” rreth fatit të Kosovës dhe të shqiptarëve, si rrjedhim i propagandës luftënxitëse të Serbisë. Administrata e Miahael Shtajnerit (UNMIK) as (KFOR-i), nuk do të duhej të përligjnin  rivendikimet e politikës  propagandistrike të qarqeve politike të Serbisë, as të provokatorëve të saj, siç janë Nebojsha Çoviqi dhe Rada Trajkoviqi, të cilët janë “stozherët” dhe kritikuesit më të skajshëm të politikës së bërë të deritashme të administratës së UNMIK-ut dhe të KFOR-it në Kosovë. Asnjë nga rezultatet e deritashme pozitive të këtyre dy institucioneve ndërkombëtare paqësore në Kosovë, nuk janë të pranueshme as për liderët ekstremistë të minoritetit serb,  as për qeverinë serbe të Beogradit.  Presionet indivduale dhe kolektive të politikës serbe kundër Mihael Shtajnerit dhe titullarëve të tjerë të UNMIK-ut dhe të KFOR-it në Kosovë, bëhen në mënyrë të organizuar sistematike, dhe të planifikuar në detaje, për të nxjerrë koncesione si nga pala e dëmtuar shqiptare, ashtu edhe nga bashkësia ndërkombëtare.

 

Rasti më drastik dhe më shantazhist i liderëve nacionalistë serbomalazezë kundër kryeadministratorit të UNMIK-ut, Mihael Shtajener, është kërkesa amorale dhe provokative  e tyre, që atë ta detyrojnë, të marrë ndonjë vendim arbitrar në kufizimin e ushtrimit të drejtave dhe detyrave të TMK-së. Këtë e ilustron edhe  deklarata e Nebojsha Çoviqit: “ Të ndërpritet moderniizimi i mëtejmë i TMK-së nga ana e bashkësisë ndërkombëtare, e cila edhe e ka krijuar atë”. Me një fjalë, Çoviqi ka kërkuar nga Mihael Shtajneri, që TMK-në ta vërë në pozitë jashtë loje të sistemit politik dhe ushtarak të Kosovës. Po qe se arrihet një imperativ i këtillë (bllokimi i aktiviteteve dhe i modernizimit të TMK-së) i palës akuzuese shpifëse serbe, atëherë pa dyshim do të vijë deri te polarizimi politik dhe ushtarak, si  dhe implikimet e paparashikuara ndëretnike në Kosovë, që do të çonin në konfrontimin direkt të forcave  të armatosura gjithëshqiptare dhe atyre serbomalazeze. Me këtë rast, në Kosovë, do të fillonte çdo gjë nga e para. Këtë, “mollë sherri” është duke kërkuar Serbia me në krye Nebojsha Çoviqin dhe me Rada Trajkoiviqin. Gjithashtu, këtë strategji të një lufte të re të mundshme shqiptare-serbe, e dokumentin edhe statusti i sotëm politik, adiminstrativ dhe gjeopolitik i Mitrovicës së Veriut. Deri tani, politika shqiptare me urti iu ka shmangur një rreziku të këtillë (të përgatitur qe katër vjet rresht nga politika zyrtare e Beogradit), duke u treguar e moderuar, dhe në raste të caktuara, edhe e dëmtuar në favor të saj, mirëpo, të gjithë këtë e ka bërë për hir të shpëtimit të procesit të ndërtimit të një paqeje të qëndrueshme dhe të mirëbesimit të ri ndëretnik në Kosovë. Natyrisht, duke  shpresuar se Serbia fqnije, do të pendohej, duke kërkuar falje botërisht për të gjitha masakrat dhe shkretënimet, që i ka bërë mbi shqiptarët dhe Kosovën (1998-1999. Mirëpo, fatkeqësisht, edhe pse politika e urtë shqiptare ia dha shansin Serbisë “pasmilosheviqiane”, që t’i normalizojë marrëdhëniet me Kosovën, udhëheqja e saj (në emër të demokracisë dhe  të integrimeve evropiane dhe rajonale, duke i mashtruar në mënyrë perfide, dhe duke i përvetësuar gradualisht si shtetet fqinje, ashtu edhe BE-në, Këshillin e Evropës, OSBE-në etj.) në krye me Nebojsha Çoviqin (ish-sps i S.Milosheviqit), ka filluar ta rikatulizojë strategjinë e politikës dhe të propagandës gjenocidale të regjimit fashist të Slobodan Milosheviqit, duke u përzier direkt në çështje të brendshme të Kosovës. Këtë e vërteton edhe përmbajtja e kësaj deklarate, të dhënë për opinionin publik nga deputja e Kuvendit të Kosovës, Rada Trajkoviq: “Janë krijuar kushtet që politika zyrtare serbe, t’i propozojë UNMIK-ut dhe KFOR-it ofertën për pranimin e forcave ushtarake dhe speciale  të Unionit SMZ në strukturën e këtyre dy institucioneve ndërkombëtare paqësore, me qëllim që, së ba- shku ta luftojnë terrorizmin shqiptar”!? (lk.6.05.2003).

 

Sipas këtij “vizioni largpamës” tendencioz dhe subjektiv të dr.Rada Trajkoviqit, për “luftimin e terrorizmit shqiptar” në Kosovë, KFOR-i dhe UNMIK-u (edhe pse kanë dispozicion mbi 27000 mijë forca ushtarake nën komandën e NATO-s), paskanë aq nevojë të “madhe për t’u përforcuar me frocat rezerviste speciale dhe kriminele ushtarake” të Unionit të SMZ-së, të cilat para katër viteve kanë kryer akte gjenocidale dhe maskara ndaj popullatës civile shqiptare në Kosovë. Eh, po ky është kulmi i cinizmit të politikës hipokrite serbomadhe! Jo, zonja deputete e Kuvdendit multietnik të Kosovës, Rada Trajkoviq, ushtria, paraushtria dhe policia serbe e jotja dhe e Slobodan Milosheviqit, e kanë konsumuar përgjithmonë “kredinë e ushtrimit të detyrimit ushtarak” në Kosovë.  Vendi i atyre forcave ushtarake speciale serbomalazeze(që çoviqët, trajkoviqët dhe ivanoviqët, duke parë ëndrra në diell, qe katër vite me radhë) , të kërkuara nga Rada Trajkoiviq, nuk është KFOR-i as UNMIK-u,as TMK-ja, as Kosova, por është Gjykata Ndërkombëtare e Hagës, dhe burgjet ndërkombëtare, të cilat patjetër, së bashku me Slobodan Milosheviqin, dhe me urdhërdhënësit e tjerë ushtarakë e policorë, duhet të japin llogari për krimet  dhe masakrat e kryera ndaj shqiptarëve, dhe plaçkitjes dhe djegies së pasurisë së tyre të luajtshme dhe të paluajtshme në Kosovë. Pavarësisht nga  ndërrimi i tezave të Nebojsha Çoviqit dhe të Rada  Trajkoviqit, si rrjedhim i ushtrimit të trysnisë së politikës dhe propagandës subversive të Beogradit dhe të Podogricës, politika  shqiptare nuk ka asnjë arsye, që të tërhiqet nga llogoret e luftës së mbrojtjes së vërtetës së hidhur historike të çështjes shqiptare dhe të Kosovës gjatë viteve 1998-1999, por nevojitet përherë të jetë e zgjuar dhe objektive, duke vepruar vazhdimisht dhe intensivisht në çjerrjen e krimeve të luftës dhe të hollokaustit serbomalazez para opinionit demokratik ndërkombëtar.Çdo shfaqje e dilemës dhe e tendencave ndjellakeqe (me prirje të interesit personal apo të grupeve politike të interesit në favor të politikës së mbrojtjes së interesave të huaja antishqiptare), me qëllim që të heshin dhe  të murkullojnë veprën antinjerëzore-hollokaustin serbomalazez mbi shqiptarët dhe Kosovën, sipas normave të së drejtës zakonore dhe të së drejtës ndërkombëtare, do të thotë mbështetje dhe justifikim amoral, apolitik dhe antiligjor ndaj së vërtetës mbi shqiptarët dhe Kosovën.

 

S’ka dyshimim se, si çdo shtet dhe popull në botë, edhe Kosova dhe populli i saj ka nevojë të domosdhsme, dhe mbi të gjitha e gëzojnë të drejtën e ligjshme të mbrojtjes së interesave të tyre vitale kombëtare dhe shtetërore, por këtë të drejtë nuk mund ta kërkojnë, as ta jetësojnë përmes trupave invaduese gjenocidale të Serbisë dhe të Malit të Zi. Përkundrazi, Kosova  dhe populli shqiptar, në rast kërcënimi të rrezikut, do t’i thërrasin në ndihmë miqët e tyre të dëshmuar, Shtetet e Bashkuara të Amerikës e cila drejtpërdrejt me aletët e saj, ka ndikuar dhe ka  marrë pjesë në rolin kryesor në çlirimin e Kosovës, dhe në shpëtimin e shqiptarëve nga shfarosja kolektive, si pasojë e ushtrimit të agresionit dhe të gjenocidit të forcave ushtarake, paramilitare dhe policore të Serbisë. Në qoftë se në Kosovë  ka  “lëshuar rrënjë” ndonjë “terrorizëm” , KFOR-i, UNMIK-u dhe TMK-ja, kanë forca të mjaftueshme për zhdukejn e tij, si dhe të shfaqjes së çdo rreziku tejtër, që do t’i kanoset Kosovës dhe popullit të saj. Populli shqiptar i Kosovës, as vetë Kosova, nuk kanë kurrfraë nevoje,që t’ i thërrasin në mbrojtje xhelatët dhe vrasësit e tyre barbarë, por kanë nevojë për miqë dhe aleatë besnikë, sikurse që janë  Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe aleatët e tyre të Evropës Perëndimore. Po e përsëris, dhe do ta përsëris gjithmonë këtë fakt historik humanitar miqësor, sikur të mos ishte ndërhyrja direkte e SHBA-së me koalicionin e NATO-s në mposhtjen e forcave oukpuese serbe, dhe të objektivave të tyre ushtarake, sot Kosova do ishte e  tërësisht e boshatisur nga shqiptarët, si rrejdhim i hollokaustit serbohitlerian në zemër të Evropës( 1998-1999).

 

Si trajkoviqët, çoviqët dhe mbështetësit e tyre të politikës paranoide të Beogradit, duhet ta mbajnë parasysh faktin se, Kosova më kurrë nuk do të jetë “bashki” e varfër e tyre me status kolonial,sikurse deri në qershor të vitit 1999, e shqiptarët “monedhë kusuri”, për t’i shfrytëzuar ekonomikisht, dhe për t’i pacifikuar përmes terrorit dhe gjencodit, sa herë “t’iu teket” për rrumbullakësimin e llogarive dhe të transaksioneve  me aleatët e tyre sllavë dhe prosllavë në kurriz të territorit indigjen shqiptar dhe të pavarësisë së Kosovës.

 

Pavarësisht nga politika kompremetuese dhe provokuese e nacionalizmit dhe e hegjemonizmit serbomalazez,  brenda këtij katërvjeçari nën administrimin juridik ndërkombëtar (UNMIK dhe KFOR) si politika shqiptare, ashtu edhe faktori ushtarak TMK-ja, me angazhim dhe punë konkrete, kanë dëshmuar para bashkësisë ndërkombëtare, se janë për normalizimin dhe respektimin e marrëdhënieve ndërfqinjësore, me të gjitha vendet fqnije të Kosovës, që ndjekin politikën  e paqes dhe të fqinjësisë së  mirë. Mirëpo, ky përacktim racional dhe largpamës i politikës shqiptare, nuk duhet të kekqkuptohet dhe të keqinterpretohet, si  “akt nënshtrimi”, apo  “akt falimentues” siç po vepron politika e njëanshme destruktive e Beogradit, duke  e cilësuar politikën shqiptare  si “diskriminuese” ndaj pakicës serbe. Logjikisht dhe praktikisht një provokim i këtillë është i paqëndrueshëm për realitetin e bashkëjetesës në Kosovë, mirëpo, sipas llogarisë së prizmit politik të Serbisë, është dobiprurës, po qe se këtë karremë të trilluar, do ta kapërdinte politika shqiptare dhe UNMIK-u e KFOR-i në Kosovë. Përmes “devizës”  së trajkoviqëve e çoviqëve,  “pakica serbomalazeze në Kosovë, është  e diskriminuar në atë  shkallë nga të drejtat e saj elemenatre” sa që, sipas sponosrëve të politikës nacionalsite serbe, “ ajo është duke përjetuar burgun më të rëndë shtëpiak”, Serbia ka për qëllim që, së pari përmes rikthimit të forcave ushtarake e policore (qoftë në kuadër të KFOR-it, qoftë të UNMIK-ut), si dhe të gjithë “refugjatëve” kolonistë, të krijojë një gjendje kaotike në Kosovë, gjë që kjo fazë do të ishte vendimtare për rikthmin e sovranitetit shtetëror të Serbisë në Kosovë. Në të vërtetë kjo është “poenta” kryesore  e kërkesës së decentralizimit të “pushtetit shtetëror” shqiptar dhe të misionit paqësor ndërkombëtar në Kosovë. Për këtë arsye, Serbia i anatemon politikën shqiptare dhe të UNMIK-ut, kinse nuk janë në funksion të mbrojtjes së drejtave të minoritetit serbomalazez, ky pretekst është një nga shkaqet parësore dhe të ngutshme, që Serbia po kërkon të hyjë në dialog me palën shqiptare, e jo për debatuar për zgjidhjen përfundimtare të statusit të Kosovës.

 

Nëse qarqet e larta zyrtare serbomalzeze, inisitojnë edhe më tej, që të pezullohet TMK-ja, dhe haptazi të nëpërkëmbet e drejta e vetëvendosjes së shqiptarëve në Kosovbë, atëherë politika shqiptare, nuk duhet të “zihet në gjumë”, por të reagojë me të gjitha format dhe me mjetet e ligjshme dhe demokratike, që i ka në dispozicion, të parashikuara me Kartën e Kombeve të Bashkuara dhe me të drejtën ndërkombëtare, në bazë të së cilave  UÇK-ja=TMK-ja është njohur si faktor i ligjshëm ushtarak kombëtar shqiptar. Për  këtë qëllim nevojitet që Qeveria dhe Kuvendi i Kosovës, t’i ushtrojnë kërkesë të posaçme Sekretetarit të Përgjithshëm të OKB-së, z. Kofi Annan, se janë pjekur të gjitha kushtet për revizionimin e Rezolutës 1244, dhe në vend të saj, të miratohet një Rezolutë e re për Kosovën, në frymën e Deklaratës për njohjen e pavarësisë vendeve dhe popujve të koloniazuar, të sanksionuar në Rezolutën 1514 (XX), të miratuar nga Asambleja e Përgjithshme e Kombeve të Bashkuara, më 14 dhjetor 1960, si dhe në përputhje me  dispozitat përkatëse të Kartës së Kombeve të Bashkuara, ashtu edhe me   normat e parimet juridike bazë të së drejtës ndërkombëtare.

 

Çdo  vonesë e mosmiratimit të një rezolute të tillë për zgjidhjen e statusit definitiv të Kosovës, politika dhe propaganda kolonialiste, do ta shfrytëzojë për provokime dhe ndërhyrje të vazhdueshme në çështje të brendshme të Kosovës, me qëllim që të shkaktojë konflikte të reja të armatosura jo vetëm në Kosovë, por edhe në përmasa ballkanike. Natyrisht, duke u thirrur dhe, duke luajtur në “letrën e terrorizmit” shqiptar  në Ballkan, terrorizëm ky vërtet serbomadh, e jo kursesi shqiptar, që është zbatuar në kombinim me gjenocidin mbi kurrizin e shqiptarëve dhe të Kosovës gjatë viteve 1989-1999, por që ka gjasë të rishfaqet sërish nga bandat kriminele të forcave ushtarake, paramilitare dhe policore serbe, po qe se OKB-ja me procedurë urgjente nuk e miraton Rezolutën për njohjen e vetëvendosjes së Kosovës.

 

Në rast të mohimit të  së drejtës së vetëvendosjes Kosovës nga Këshilli i Sigurimit të Kombeve të Bashkuara, politika shqiptare, duke mos humbur intensitetin e saj për asnjë  orë, as për asnjë  hap, duke shfrytëzuar instrumentet e ligjshme institucionale (Qeveria dhe Kuvendi), të nxjerrin aktin përkatës ligjor për shpalljen e Referendumit gjithëpopullor, ku populli i Kosovës me votën e lirë dhe demokratike, do të pëcaktohej për Kosovën e lirë dhe të pavarur, ashtu sikurse në Referendumin e bërë në shtator të vitit 1991.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.