OPINIONE

“PATRIOTIZMI I RI” I ADEM DEMACIT

18 prill 2003 / Kujtim KONUSHEFCI

 

                     

Para sa vitesh në një odë bujare shqiptare në zemrën e Llapit heroik, “ra llafi” për birin e madh të kombit shqiptar, shokun Adem Demaçi, respektvisht për Mandelën e Evropës. Edhe pse ishte një rast vdekjeje i një dëshmori të UCK-së, temën për pinjollin kombëtar, Adem Demaçi, e hapi, një komnadant i shquar në luftën heroike të UCK-së kundër okupatorit çetnik sërb. Shumica prej të pranishmëve, ishte në anën e legjendës kombëtare shqiptare, Adem Demaçit. Të gjitha argumentet e shtruara në llogari të tij ishin të provuara nga vet  vepra e tij e dëshmuar jetësore.

 

Mos të zgjatem në formën moralizuese, me atë rast, edhe pse plumbat vringëllonin mbi qatinë e odes ku rrinim, edhe pse ishim të pikëlluar nga vrasja e bashkëluftëtarit tonë, zemra na u bë mal, kur të gjithë sa ishim në atë odë, i binim vetëm një teli, dhe merrnim frymë si një trup i vetëm. Nga një kënaqësi dhe razi e këtillë vëllazërore në shprehjen dhe në mbrojtjen e së vërtetës së quajtur Adem Demaçi, sërish fjalën e mori komandanti i UCK-së, dhe tha:”Po, o vëllazër, si sot këtu, të bashkuar, duhet të jemi edhe në fushëbeteja  të ashpra të UCK-së për ta çliruar Kosovën dhe  tokat e tjera shqiptare përgjithmonë nga çizmja çetnike e shkaut”.Mirëpo, me kalimin e kohës, dhe përshkallzimin e ofensivave çetnike serbe në yryshin e tyre për shfarosjen e shqiptarëve dhe të djegjes së dheut të Kosovës, UCK-ja, në krahasim me numrin e popullatës, fatkeqësisht pat ngelur në pakicë. Edhe pse para bote, tërë kohën pohonim se ajo ishte luftë gjithëpopullore. Ashtu e kërkonte momenti politik dhe propagandistik.

 

Këtë konstatim timin e pat pohuar me anë të një deklarate edhe kryetari i Partisë Parlamentare të Kosovës, Bajram Kosumi dhënë “Dojçe Welles” së Gjermanisë (korrik, 1998), me këto fjalë:” dhjetëmijë vetë po luftojnë, kurse  një milion e gjysmë të tjerë, po e dëgjojnë radion, duke pirë çaj rusi, e makiato, po festojnë nëpër kafene të Prishtinës…etj.” Kjo ishte e vërteta, sepse, sikur i gjithë populli shqiptar, të ishte bashkuar me besa-besë nën flamurin e luftës gjithëpopullore të UCK-se, sot, jo vetëm Kosova, por e gjithë Shqipëria etnike, do të ishte e çliruar nga sundimi kolonialist mizor i Sërbisë, Malit të Zi dhe Maqedonisë.

 

Inferioriteti, ndergjegja e klabur dhe e ndryshkur e robërve, e hyzmeqarëve të Sllobodfan Milosheviqit, bëri që lufta e UCK-së, të mos jetë gjithëpopullore shqiptare, por vetëm e një pjese atdhetare patriotike shqiptare, e cila nuk pyeti për çmimin, për kohën , për rrethanat, për komoditetin, për biznesin, për pallatet, për firmat e përziera me shkije, për çajtoret, për motelet, për hotelet, për veturat më luksoze, për jeten aristokratike të sllaoneve të parisit të Prishtinës, por u vunë nën armë, dhe nën komandën ushtarake të UCK-së me hereonjtë legjendarë në krye Adem Jashari, Hamzë Jashari , Shaban Jashari, Zahir Pajaziti, Ilir Konushevci, Enver e Gjevë Lladrovci …e të tjerë.

 

E sot ku jemi? Kush po rrah gjoks, se e ka shliruar Kosovën? Kush po rrah gjoks, se i ka meritat më të mëdha, që Kosova është nën administratën paqësore ndërkombëtare? Sigurisht, se jo UCK-ja, por po rrahin gjoks mu ata hajna, ata derbderë, ata plaçkitës, ata vrasës të popullit, ata që nuk e kanë ndihmuar UCK-në “as sa çon miza në krahë” siç thotë populli. Po kush janë ata, e di populli?, Ndoshta e di, e ndoshta nuk e di, i mjeri popull,deri kur do t’i durojë të gjitha padrejtësit, që po i bëhen. Por, kjo nuk është vështirë të dihet se, kush, sot ka dalë në krye të popullit. Kush po e mashtron dhe kush po  “mbron” këtë, sikurse në kohën e okupatorit, kur Sllobodan Millosheviqi e torturonte, e maskaronte dhe e vriste, duke e shtypur me zjarr dhe me tanke, e duke e deportuar jashtë  vatrave stërgjyshore të Kosovës. Si pasojë e një gjenocidi të tillë, prej vitit 1989 e deri më sor 2003, jashtë Kosovës kanë mbetur mbi 1 milion shqiptar në Evropë, Amerikë, Zelandë, Australi, Kanada etj.

 

Statistika është e pamëshirshme, kjo është komponenta më besnike e grafikut të së vërtetës historike. Sot, pas katër vitesh po thonë në liri, hajde, as unë nuk po jua prishi këtë “mesle”, le të mbetet ashtu,  i paprekur ai konstatim, mirëpo kam të drejtën të pyes, sikurse që po pyet me të drejtë edhe  populli, çka bëri kjo liria katërvjeçare në sigurimin e mirëqenies gjithëpopullore, dhe në veçanti në njohjen e statusit të merituar të luftës çlirimtare të UCK-së? Ku janë këta njerëz, çfarë është perspektiva e tgyre, çfarë është situata materiale e familjeve të tyre? A u është siguruar kulmi mbi kokë, ekzistenca e përgjithshme jetësore si luftëtarëve të shëndoshë, invalidëve, ashtu edhe familjeve të dëshmorëve të rënë në luftën për çlirimin e Kosovës? Përgjigjen më të saktë këtyre pyetjeve, do t’u japin vetëm dëshmitarët e gjallë të UCK-së, të cilët, pothuajse janë harruar, edhe pse për një kohë të shkurtër katërvjeçare. Gati janë harruar dhe kanë ngelur në mëshirën e Zotit dhe të ndihmave humanitare të Nënë Terezës, sikurse edhe heronjtë minatorë të “Trepçës”, të cilët me grevën e tyre, edhe e patën filluar luftën kundër okupatorit çetnik sërb në Kosovë.

 

Pse UCK-në dhe minatorët, i kanë harruar “stërnipat” e Shumadisë nuk është çudi, po pse i harrojnë dhe i nëpërkëmbin, ata, të cilët e kanë për detyrë të mos i harrojnë, kjo është e dhimbshme dhe e pafalshme. Mirëpo, si UCK-ja edhe minatorët heronj të “Trepçës”, nuk duhet të “hidhërohen” sepse kohët kanë ndryshuar për këto katër vjet. Me të vërtetë shumëçka ka ndryshuar për këto “katërdhjetë vjet” në liri. Këtë e vërteton  edhe “synetia” e idealit të luftës, i cili tash është zëvendësuar me idealin dhe kutin e biznesit e të demokracisë së ëndërruar, dhe të gatuar vetëm për atë soj politikanësh, që dijnë më së miri ta vjedhin, ta mashtrojnë, ta tradhtojnë, dhe t’i qesin hi syve popullit, se “lufta ka kapërcyer”, tash “duhet të ecim në hap me kohën”, “duhet të miqasohemi” prapë me “vëllezërit” e Adem Demaçit, e kështu, rrenë pas rrene në udhën e “zhvillimit” dhe të “demokracisë” me “patriotizmin e ri” të gatuar këtyre ditëve të fundit dikund në Sërbi. Këtë më së miri, dhe për çudi, duhet ta ketë kuptuar shoku Adem Demaçi, i cili ka marrë pjesë direkte në një tubim me temën “patriotizmi i ri” në Beligrad. Sa i kishte hyrë në qejf, ky farë “zbulimi i ri shkencor”, tregon edhe mospërmbajtja e tij politike në intervistën (disakilometrshe), të cilën ia kishte dhënë “B92”.

 

E shihni pra, bashkëluftëtarët e mi të UCK-së dhe bashkëminatorët e mi të “Trepcës”, ku po “rrehet hekuri”!!!

Sikur të kisha parë vetëm ëndërr se shoku Adem Demaçi, “bluan” në psikën e tij, ndonjë “patriotizëm të ri”, isha çmendur, e lere më ta lexoj intervistën e tij në serbishte, ku aq shumë ishte “harxhuar”, duke u munduar t’ua shpjegojë “vëllezërve” të tij  “esencën e patriotizmit të ri”, saqë  pa dashur, më shkaktoi dhimbjen e kokës. Për të mos hyrë  si thotë populli “në mal pa sakicë”, sepse unë nuk e di, as që dua ta di se ç’është “patriotizmi i ri” , i “patentuar” nga  kuzhina sërboçetnike e Beogradit, por e di që me këtë rast shoku Adem Demaçi, e ka marrë  një minus të madh politik  para popullit shqiptar, Kosovës dhe Shqipërisë etnike, sepse e ka blozuar  veprën e tij  jetësore të patriotizmit të vjetër shqiptar gjysmëshekullor, duke e sfiduar atë me vetëdije të plotë me  të ashtuqujaturin “patriotizëm i ri”, të importuar nga “klubi i dreqnëve” të Dobrica Qosiqit dhe të Vasa qubrilloviqve të vjetër e të rinj. Ky potez i shokut Adem Demaçi, është për çdo gjykim.

 

Pse, çfarë ka pasur nevojë të shkojë në Beograd? Të marrë yrrnek për “patriotizmin e ri” të shpikur nga mangupat dhe rokerat e Moravës, të cilët pas luftës po sillen me aq arrogance dhe poshtërsi para bote, saqë atë janë duke e vërë në dyshim, se shqiptarët “janë fajtorë për gjenocid ndaj sërbëve”, e jo serbët dhe Sërbia për gjenocidin kundër shqiptarëve. Një afrim i këtillë me Beogradin ka për qëllim që sa më shpejtë, të harrohen krimet dhe gjenocidi kolektiv sërb mbi shqiptarët dhe Kosovën, dhe  “pleqnarët e fiseve të mëdha” , ta pajtojnë viktimën me vrasësin. Këtë e vërtetojnë edhe dënimet, burgosja dhe dërgimi në Tribunalin e Hagës të luftëtarëve të UCK-së.

 

Populli pop yet, po ti shoku Adem Demaçi, a po jeton në  Anadolli apo në Kosovë? Vëre gishtin pak në kokë, e mendo sa çfarë  dobie kanë “ekskurzionet politike-shkencore” në Beograd për të importuar “patriotizëm të ri”  për shqiptarët në Kosovë. Keni kontaktuar, dhe keni shkaur edhe para kësaj here(pas luftës) me braqa Kariqin në Beograd. Pse? Çka dreqi jeni “xigluar” në atë Beograd? Pse, ç’kërkoni atje “orë e ças”, mos iu kanë  “lënë lezet  aq të madh” kazamatet famëkeqe 30-vjeçare të Shumadisë, të cilat ua “vodhën” moshën më të mirë të jetës.

 

Po shprehem katunarqe, llapjanqe, po kur ndien e merr vesh populli se një legjendë e gjallë e kombit shqiptar, një Adem Demaç orë e ças i vardiset Shumadisë,  duke i shitur ca herë “kunguj për boston”, se ata janë “vëllazërit sërbë” etj. Këtë sidoqë ta ketë thënë, ka qenë gabim gjithë ditën e gjithë natën. Mirëpo, ne në Llap disi e kemi pasë “gëlltitur” atë farë gafi të turpshëm, pa marrë parasysh çka ka dashur të thotë me “vëllazërit serbë”. Hajde, kaloi, u harrua përnjëherë ai gabim. Po tash, pse :”dreqi e rreehi kërpesh këmbëve”, e shkoi prapë në Beograd te “vëllazërit serbë”, të huazojë një “patriotizëm të ri”, duke ditur fare mirë SE shqiptarët e kanë vetëm një PATRITIZËM=LUFTË DERI NË ÇLIRIMIN E PLOTË TË TROJEVE TE KOLONIZUARA TE SHQIPERISE ETNIKE NGA SERBIA DHE ALEATET E SAJ SLLAVE.

 

Fundja, edhe  shoku Adem Demaçi, edhe ata “ rokerat” e tij politikë, që po e këshillojnë për bythprapë, në dëm të interesit të përgjithshëm politik dhe kombëtar, le të shkojnë sa herë të dojnë në Beograd, le të merren ngryk me “vëllaznit shkije”, le ta mësojnë dhe përvetësojnë “patriotizma të ri”, në vend që të luftojnë, dhe ta mbrojnë rrugën e shenjtë të bashkimit gjithshqiptar, patriotizmin e dikurshëm të shokut Adem Demaçi, të filluar nga vitet e pesëdhjeta, ata kanë kaluar krejtësisht në anë të kundërt. Po mundoheni të merreni me “shkencën demokratike” sllave dhe prosllave. Vonë u ka dalë gjumi shoku Adem Demaçi, lere ju “demokracinë” e “multikracinë”, se Kosova dhe Serbia kanë me bollëk “rokera” , “pankera” dhe mafiozë, që lehin në këto “tema” për ta mbajtur rob sa më gjatë popullin shqiptar. Shkecna dhe politika juaj jetësore ka qenë çlirimi dhe bashkimi i shqiptarëve dhe i Shqipërisë etnike, e jo kursesi “patriotizmi i ri” Kosovë-Sërbi.

 

Ndryshimi i kursit të “busullës” së bindjes së juaj politike, është në kundërshtim me kredon dhe veprën e juaj të deritashme jetësore atdhetare. Edhe pse nga te gjitha anët jemi në presion nga të huajët, që të pajtohemi me shkije , kjo nuk vjen në konsiderim, pa u numëruar viktimat e gjenocidit serb, dhe pa çlirimin e tokave shqiptare në tërësi. Tek atëherë, do të krijohen kushtet reale, që shqiptarët të hyjnë në aranzhmane normale ndërshtetërore dhe të fqinjësisë së mire. Ndryshe, kështu, qysh ia ka filluar politika juaj dhe e Fatos Nanos, do të na çoni në katastrofë edhe më të madhe, sesa në vitin 1998/99, kur hordhitë barbare të Sërbisë e dogjën dhe e poqën Kosovën.

 

Fatkeqësisht, një politikë e këtillë, në vend se të bashkojë gjithë popullin shqiptar si një grusht të vetë, do t’i përqajë në stilin e kolonilializmit perandorak bizantin: “divide et impera”. Njëri thumbit, tjetri patkoit. Dikush do të luftojë për mashtrimin, për shfrytëzimin e popullit sikurse deri tani, dikush për karrierizëm politik, dikush për demokraci, dikush do të luftojë për liri, për bashkim dhe Shqipëri etnike, e dikush për importimin e “patriotizmit të ri” të Sërbisë, e dikush tjetër për “republika të mirditës”. Kësaj i thonë “luaje macë kryet e buallit”! Prapë me “vëllazërit shkije” të shokut Adem demaçi në një “ballkani”!

 

Haj medet, haj medet. Sikur edhe krejt bota të ngrihet në këmbë për të na ndihmuar, neve s’ka dreq që na ndihmon, as që na bije në fije. Mirë pat deklaruar (korrik 1998, në kulmin e ofensivave të agresorit çetnik serb në Kosovë) Riçard Hollbruk, kur erdhi t’i pajtonte “kryerokerat” e politikës shqiptare në Prishtinë:”Jo, s’munda të mbaroj kurrfarë pune me përfaqësuesit e pales shqiptare, sepse tre ishin , me 13 mendime të ndryshme…” !

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.