OPINIONE

PRO ET CONTRA

 “SHQIPERIA E MADHE” E FRANCISKO VEGAS, ËSHTË VETËM "VEGË E VEGZHIT" PROSERB,  E JO E STRATEGJISË AMERIKANE NË BALLKAN!

7 prill 2003 / Kujtim Konushefci

  
Me gjithë “kuriozitetin” e “Ballkanweb-it”(5 prill, 2003), që opinion shqiptar ta befasojë për të mirë me “temën politike” të Francisko Vegas, profesor i historisë, përkatësisht “shef i Katedrës për Evropën Juglindore në Universitetin e Barcelonës”, ka arritur vetëm efektin e kundërt proserb. Këtë “sihariq shkencor-politik”, nga “ballkanweb-i” i verdhë,  me shpejtësinë si vetëtima, e përthithën edhe disa masmedia mendjeshkurtëra shqiptare, duke u mashtruar keqazi, dhe naivisht, se “një vegë e vegës”,  paska “zbuluar diç të re, diç të vlefshme” në temën e  “Shqipërisë së madhe”. Fatkeqësisht, me këtë rast deklarues mejeteve të informacionit, Francisko Vega, as opinionit politik-shknecor shqiptar, as atij ndërkombëtar, nuk i ka dhuruar asnjë mendim-opcion të ri dhe  original për bashkimin, as për zgjidhjen e problemit kolonilal shqiptar në Ballkan, e as për objektivat e strategjisë politike të SHBA-ve në Ballkan, dhe më gjerë, përveçse ka spekuluar me ripërsërtjen e  ndërrimit të tezave të “vegzhit” nacionalist serbomadh “Shqipëria e madhe”.

 

Si duket, ata që e kanë zgjedhur për botim këtë “bum politik” të Francisko Vegas, janë “thelluar së tepërmi” për ta kuptuar mesazhin e tij, tamam në stilin: “Kur s’ka shi, edhe breshëri është i mirë”! Formulë kjo, recidiv i politikës shtypëse të të gjithë armiqve të huaj të shqiptarëve dhe të Shqipërisë etnike. Kjo është ringjallje e  fanatizmit primitiv dhe fatalist e logjikës së kufizuar shqiptare, e cila në vijimësinë e tradicionales së saj historike, gjithmonë në plan të parë ka pasur vetëmohimin e vlerave të saj të mirëfillta, e në vend të tyre , ka mbijetuar në shekuj, duke u ushqyer me “breshër” dhe me “bubullimë” të antivlerave të huaja, që gjithmonë kanë qenë në funksion të shpërlarjes së trurit të saj nga identiteti kombëtar, kulturor, politik, territorial dhe shtetëror. Këtë filozofi të të keqmenduarit dhe të mbrapshtisë vetëmohuese, nuk mund ta gjesh sot as në xhunglat më të thella të Afrikës, as të Azisë.

Tanimë, ka ardhur koha, që kjo filozofi vetëmohuese primitive, të pësojë metamorfozë pozitive në ngritjen e ndërgjegjës njerëzore, politikle, kombëtare  e shtetërore të kombit shqiptar. Së pari, ta njohim vetëveten, t’i duam dhe t’i çmojmë vlerat tona, e pastaj t’i respektojmë të tjerët dhe vlerat e tyre. Këtë parim dialektik e gjejmë edhe në shkencën e pedagogjisë: “Nga e afërta te e largëta”, e jo anasjelltas, siç jemi duke vepruar ne, së pari, çdo gjë që është e huaja na duket më e mirë dhe më  e vlefshme. Kjo formë e të logjikuarit, dhe e të praktikuarit,  është e papranueshme dhe e dëmshme për ekzistencën dhe afrimimin e qeniesë shqiptare, në përgjithësi.

 

Kjo sëmundje patologjike nuk mund të mjekohet as nga terapia e mjekësisë amerikane, as evropiane, (sado që ato të përpiqen të na ndihmojnë në rigjenerimin e të mednuarit, dhe të vepruarit demokratik, si dhe në ngulitjen e vlerave universale të qytetrimit perëndimor), por vetëm nga “mjekësia” tradicionale shqiptare. S’ka dyshim, se evitimi i kësaj sëmundjeje kronike, pikësëpari, do të krijojë kushtet e arsyeshme optimale për aderimin e të gjithë shqiptarëve në Frontin për Bashkimin Kombëtar Shqiptar(FBKSH), kjo është  e vetmja alternativë e sigurt, dhe e pashmangshme  e ardhmërisë së  bashkimit të të gjithë shqiptarëve në Shqipërinë etnike, e jo “Shqipëria e madhe” e Vegës së vegzhit proserb, e spekuluar nga “një ëndërr e tmerrshme” e luftës në Irak.

Që në fillim, duhet të nënvizoj se, të gjithë analistët, publicistët, politikanët, e në veçanti veprimtarët e shkencës, sikurse që është rasti konkret i profesorit Francisko Vega, bëjnë gabim të pafalshëm, kur në analizat, në trajtesat dhe në studimet e tyre shkencore përdorin sintagmën politike “Shqipëria e madhe”. Manipulimi me këtë tezë shpie vetëm në neglizhim dhe kunfuzion të opinionit, e kursesi në ndriçimin e vërtetë të saj as në sfondin e shkencës, as të politikës shqiptare. Përmbajtja e nocionit “Shqipëria e madhe” nuk përbën kurrfarë baze të qëndrueshme, as të justifikueshme  qoftë historike, qoftë politike. Thjesht, është një sintagmë abstrakte,  dhe pjellë dështake e historiografisë falsifikatore, e Kishës Ortodokse Serbe dhe e politikës së të gjitha regjimeve kolonilaiste pushtuese të Serbisë ndaj territorit dhe popullatës shqiptare të Shqipërisë etnike, e cila nuk karakterizohet nga asnjë element i Serbisë së madhe. Përkundrazi është përgënjeshtrim dhe antitezë e Serbisë së Madhe, dhe e sundimit të saj  të egër kolonial mbi shqiptarët dhe territorin e saj etnik.

 
Ia vlen dhe, mbi të gjitha është domosdoshmëri e kohës që,  si shkenca, politika, ashtu edhe propaganda e masmediave shqiptare, vazhdimisht të rikojtojnë opinionin publik, se termi “Shqipëria e madhe” është sofistikim dhe trillim i projektit “Serbia e madhe”. Është ndërrim i tezës shoviniste serbomadhe, që ka për qëllim mbrojtjen dhe justifikimin e hegjemonizmit, të quajtur, të projektuar dhe të praktikuar “Serbia e madhe”  në territorin natyror dhe historik të Shqipërisë etnike, e jo të asnjë “Shqipërie të madhe”, siç shprehet edhe historiani i Universitetit të Barcelonës, Farncisko Vega.

  
 
Dioptria “politiko-shkencore” e interpretimit të kontradiktës

 
Çasja metodologjike e interpretimit politik lidhur me  interesat e politikës strategjike të SHBA-ve në Lindjen e Afërt, në Evropë dhe në Ballkan përmes dy-tri frazave konfuze dhe evasive, se :” Amerika nuk ka hequr dorë nga roli udhëheqës në Ballkan dhe se aty do të kishte një interes të madh për një aleat si  “Shqipëria e madhe”, nuk pasqyron kurrfarë të vërtete të argumentuar në favorin e përkufizimit të saj. Ky konstatim është i njëanshëm, edhe aspak i qëndrueshëm, sepse deri tani as administrata e mëparshme e ish-presidentit Bill Klinton, as kjo e presidentit Xhorxh W.Bush,  madje as tërthorazi nuk janë pronocuar, se është e interesuar për krijimin e “shteteve të mëdha” njënacionale në Ballkan.

 

Përkundrazi, praktika dhe prania politike e deritashme e SHBA-ve në Ballkan, provon të kundërtën nga pohimi politik i Francisko Vegas. Të paktën deri në këto çaste, nuk ekzistojnë kurrfarë analizash, komentesh, as informacionesh nga zyrtarët e Shtëpisë së Bardhë në Uashington, se presidenti i tashëm Xhorxh Bush, është deklaruar në çfarëdo forme qoftë “t’i shpërblejë mirë aleatët besnikë, pasi që ai e humbi Turqinë, dëshiron që në Ballkan të ketë një trampoline për rajonin. Bullgaria dhe Rumania tashmë i kanë shprehur qëndrimet e tyre, por atij më shumë do t’i përgjigjej krijimi i Shqipërisë së madhe, që do të përbëhej nga Kosova, pjesa perëndimore e Maqedonisë dhe nga Shqipëria”, siç nxori përfundimin  arbitrar dhe të gabuar, profesori Francisko Vega.

Thjerrëza shkoqitëse e këtij opcioni të ri politik, të fantazuar nga profesori F.Vega, politikisht dhe shkencërisht qëndron pezull, dhe është me shumë mangësi, në radhë të parë, si rrjedhim i mosnjohjes së  historisë  së marrëdhënieve shqiptare - serbe në Ballkan, e pastaj të mosnjohjes së hisorisë politike ndërkombëtare  të Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Shihet sheshit se përdorimi i nocionit “Shqipëria e madhe” në interpretimin politiko-historik të Francisko Vegas, është shprehje e mosnjohjes së zanafillës historike të problemit  shqiptar në Ballkan. Këtë rikomponim të Shqipërisë etnike në “Shqipëria e madhe”, profesori spanjoll Vega, ka mundur ta gjejë vetëm në pseudoshkencën historike ose në vokabularin e frekuent të politikës serbe të dikurshme  ose të sotshme, kursesi në atë shqiptare.

Meqenëse, prof.Francisko Vega për herë të parë ndeshet me termin “Shqipëria e madhe”, është e udhës, që ta rikujtojmë se, shkenca , politika dhe kombi shqiptar, deri më sot nuk  e njeh një term të tillë të huaj artificial antishqiptar, sepse shërbehet me nocionin e saj origjinal dhe natyror Shqipëria etnike.

Pikërisht “lojërat e pakufijshme” të Programit nacionalshovinist serb, të njohur me emrin “Naçertanie”(1844) e Ilia Garashaninit(minister i brendshëm dhe i jashtëm serb në fillm të shekullit të 19-të), ringjallën fantazmën Serbia e madhe, edhe në fundshekullin e 20-të, e cila çoi sërish në përsëritjen e hollokaustit dhe gjenocidin serb mbi shqiptarët, duke i quajtur “terroristë” dhe “separatistë”, të cilët kërkonin krjimin e një “Shqipërie të madhe”. Këtë kualifikim të rremë, dhe të shpikur të politikës pushtuese të regjimit serb të Slobodan Milosheviqit, e provoi pikërisht ushtrimi praktik i Serbisë së madhe, e cila i masakroi shqiptarët e pafajshëm, dhe ua dogji tërë pasurinë e tyre të luajtshme dhe të paluajtshme.

Historikisht, sa herë regjimet pushtuese koloniale serbomalazeze, kishin ndërmendë t’i digjnin dhe t’i dëbonin shqiptarët e nga Shqipëria e tyre etnike, pikësëpari ndërmerrnin ekspedita raciale për çarmatosjen e tyre, me qëllim që të “shpëtonin” Serbinë e madhe nga pjella e tyre  e shpikur “Shqipëria e madhe”. Operimi me këtë term të falsifikuar, është arma më e fuqishme dhe më lukrative e politikës militariste serbe në kurriz të shqiptarëve dhe të tokave të tyre etnike.

Prandaj, kjo stretgji politike famëkeqe e Serbisë, duhet të eliminohet nga fjalori i përditshëm, edhe nga trajtimet doktrinare shkencore, edhe nga  aplikimi praktik i politikës ndërkombëtare. Përderisa politika  dhe propaganda zyrtare e Serbisë nuk e flakë nga objektivat e saj parësore  tezën akuzuese “Shqipëria e madhe”, është iluzore që të ketë marrëdhënie të mira me shqiptarët në Ballkan.

 
Që nga formimi kombit dhe i shtetit shqiptar as në shkencë, as në politikë e as në kulturë, nuk ka figuruar qoftë edhe në formë “fusnote”  ndonjë kërkesë e popullit shqiptar për krijimin e ndonjë “Shqipërie të madhe”. Kjo është e tëra e së vërtetës historike dhe politike sa i përket tezës serbe “Shqipëria e madhe”. Ky është argument i pamohueshëm, i cili, po qe se nuk merret në konsideratë nga shtetarët, nga politikanët, nga qarqet shkencore, publicistike dhe nga ato propagandistike qoftë vendore, qoftë ndërkombëtare (me rastin e shqyrtimit të fenomenit të bashkimit dhe të Shqipërisë etnike), atëherë nuk ekziston kurrfarë predispozite reale, që t’i hyhet in medias res, dhe të shpejgohet përmbajtja e nocionit “Ribashkimi i Shqipërisë” .

Këtë konstatim tonin e provojnë shkencërisht, edhe këto argumente të parrëzueshme: “ Formimi i Qeverisë së Përkohshme të Vlorës, më 28 nëntor 1912, si nga përbërja e tij, ashtu edhe nga vendimet që mori, kishte një karakter mbarëshqiptar, shprehu aspirtat shekullore të të gjithë kombit për t’u bashkuar në shtetin e vet kombëtar. Pjesëmarrja në të e delegatëve nga të gjitha qytetet e Shqipërisë, duke përfshirë edhe ato që ishin pushtuar nga ushtritë serbe, malazeze e greke i dha Kuvendit të Vlorës karakterin e një Asambleje Kombëtare mbarëshqiptare.

 

Kjo ishte njëherazi dëshmi e vendosmërisë së të gjithë shqiptarëve për të formuar një shtet unik, në të cilin do të përfshiheshin të gjitha viset e banuara prej tyre. Këtë vendosmëri shqiptarët e Kosovës, të Dibrës e të viseve të tjera, të udhëhequr nga një bërthamë unike ushtarako-politike, e përbërë nga Hasan Prishtina, Isa Boletini, Bajram Curri, Idriz Seferi, Sali Gjuka, Ramadan Zaskoci etj., e shprehen jo vetëm me delegatët, që dërguan në Kuvendin e Vlorës për shpalljen e pavarësisë, por edhe me qendresën e pashembullt që bënë kudo, në Podujevë, Llap, Dibër, Kumanovë, Gjakovë, Prishtinë, Lumë e qendra të tjera kundër   ushtrive serbomalazeze, të cilat u dyndën në trojet shqiptare.”(Shih:Akte të Rilindjes..,dok.169).

Edhe ky shembull i dokumentuar në mënyrë shekncore, provon se shqiptarët kanë luftuar jo për gllabërimin e territoreve të shteteve fqinje sllave për të krijuar ndonjë “Shqipëri të madhe”, por  për mbrojtjen dhe për çlirimin e tokave të tyre etnike nga pushtuesit kolonialë sllavë (serbët, malazeztë, maqedonët dhe grekët).

UÇK-ja në Maqedoni ishte Ushtri Çlirimtare Kombëtare, e jo “bërthamë terrorizmi” !

Tendenca dhe kontradikta e “paqëllimshme” e profesorit spanjol, Francisko Vega, pasqyrohet edhe në “shtjellimin” e tij politik të Ushtrisë Çlirmitare Kombëtare(UÇK) shqiptare të Iliridës. Ja, sesi  Francisko Vega,  i shtron tezat e tij subjektive lidhur me fenomenin ushtark shqiptar: “Kur në vitin 2001 në Maqedoni shpërtheu kryengritja e shqiptarëve, ushtarët amerikanë të vendosur në Kosovë ishin shumë të kujdesshëm ndaj guerilëve. Plani për Shqipëri të madhe atëherë mbeti në letër, por tani mund  të jetësohet përsëri. Për këtë tregon edhe fakti se Shtëpia e Bardhë, e  cila ngrit aksion për luftë kundër terrorizmit ndërkombëtar, aspak nuk i përmend “terroristët shqiptarë”.

Brenda këtij konkluzioni me përmbajtje plotësisht propagandistike, prof. Vega  me një poetz politik diletant, si rrjedhim i “ndërgjegjës private” të tij, i ka bërë dy gabime të njëkohshme. Së pari, bie në kontradiktë me vetëveten, sepse luftën çlirimtare heroike të UÇK-së, me të drejtë e quan “kryengritje shqiptare”, mirëpo, në fjalinë në fjalinë përmbyllëse të këtij përfundimi, luftëtarët e UÇK-së, i cilëson “terroristë shqiptarë”. Shihet qartë se, profesori Vega edhe në këtë rast ka bërë ndërrimin e tezave, spese pa kurrfarë të drejte, as argumenti të qëndrueshëm, kryengritësit shqiptarë të UÇK-së i ka cilësuar si “terroristë shqiptarë”. Ky konkludim, jo vetëm se dëshmon difektin profesional të Francisko Vegas, por është  edhe shprehje e pakontrolluar e relativizmit shkencor dhe e avanturizmit politik të tij.

 

Lind pyetja, sikur të kishte qenë e vërtetë, ashtu siç pohon F.Vega se struktura e UÇK-së përbëhej nga “terroristë shqiptarë”, atëherë si është e mundur që Amerika dhe Evropa, të kenë pasur simpati, dhe t’i kenë përkrahur botërisht pjesëtarët e UÇK-së, e cila sot ka pushtetin shtetëror të përbashkët multietnik në Maqedoni? Ky “argumentim” i “logjikës politike e shkencore” të profesorit Francisko Vega nga Barcelona, nuk thotë asgjë pozitive dhe në favor të së vërtetës së luftës çlirimtare kombëtare të UÇK-së, as të qëndrimit dhe të pikëpamjeve të politikës së SHBA-ve ndaj saj, por është  cinizëm, provokim dhe sfidim tendencioz, dhe pa kurrfarë baze të qëndrueshme si për palën shqiptare dikur UÇK, sot BDI, ashtu edhe për politikën zyrtare të SHBA-ve ndaj faktorit shqiptar në Ballkan.

   

Për më tepër, këto teza subjektive dhe kontradiktore të F.Vegas, janë rezultat i njësisë vlerësuese të konvencionales dhe  iracionales së “kaledioskopit” historik dhe politik të tij, që kanë për qëllim të fundit (sikurse propaganda e shërbimeve të zbulimit serbosllave) kompremtimin e luftës së drejtë çlirimtare të UÇK-së dhe  që, shqiptarët me çdo kusht, dhe pa zgjedhur mjete, t’i paraqesin si “element destabilizues” në rajon, duke u përpjekur në skajshmëri, që t’i  “fabrikojnë” në ingranazhet e “terrorizmit ndërkombëtar”, ashtu siç është shprehur në rastin konkret, edhe Francisko Vega.

Mirëpo, pavarësisht nga tezat vulgare prognozuese të F.Vegas, si dhe të gjithë bashkëmendimtarëve, dhe aleatëve të tij, që po zhvillojnë fushata dhe propagandë speciale të luftës së ftohtë, që ta kompremetojnë politikën shqiptare në Ballkan, si pretekst i vënies nën hipotekë, dhe i sofistikimit të luftës së drejtë çlirimtare kombëtare kundër hegjemonizmit kolonial serbosllav, të zhvilluar nga UÇK-ja, UÇPBM-ja, UÇK-ja, dhe së fundi nga AKSH-ja, këto shpifje, trillime dhe akuza me bazë të politikës monstruoze gjenocidale të regjimit serb të Slobodan Milosheviqit, dhe aleancave të tij sllave dhe prosllave, nuk  do t’i  kapërdijnë as politika shqiptare, as Evropa e as Amerika., sepse praktikisht, tanimë periudha e kalur 13-vjeçare, e dëshmoi se, me aksione antinjerëzore terroriste individuale, grupore dhe shtetërore e ndërkombëtare merren serbosllavët kolonialistë ballkanikë, e jo shqiptarët, të cilët e luftojnë atë në të gjitha format për t’u mbrojtur nga shfarosja e tij.

Amerika nuk e ka humbur Turqinë

Zhbalancimi i peshojës së ekuilbrit vlerësues politik të Francisko Vegas, pasqyrohet edhe në subjektivizmin, njëanshmërinë dhe pasaktësinë e  zhvillimit të kësaj teze:” Presidenti amerikan Xhorxh Bush, pai që krijoi situate jo të volitshme me në Lindjen e Afërt…, e humbi Turqinë”.

Përpos keqinterpretimit të tezave lidhur me parashikimet e krijimit të partnerizmit shqiptaro-amerikan në Ballkan, kur është fjala për bashkimin e shqiptarëve në “Shqipërinë e madhe”, siç nënvizon F.Vega, ky bie edhe në gabime të tjera kur,  decidivisht pohon se, SHBA-të, tanimë e kanë humbur Turqinë, si rrjedhojë e ndërhyrjes ushtarake të Amerikës në Irak. Vërtet, në këtë kontekst qe shkaktuar një vakuum i përkohshëm në marrëdhëniet ndërmjet Amerikës dhe Turqisë, mirëpo me vizitin zyrtare të sekretarit shtetëror amerikan, Kolin Pauell, që i bëri Turqisë, para ca kohësh, është tejkaluar çdo barrierë dhe paqartësi.

 

Këtë e dëshmon edhe arritja e marrëveshjes bilaterale  me palën turke, që arsenali ushtarak dhe trupat amerikane, të dislokohen dhe t’i shfrytëzojnë bazat ushtarake në Turqi lidhur me krizën e luftarake në Irak. Prandaj, “ëndrra e trishtueshme” e F.Vegas, ka ngelur e parealizur në praktikë ngase statusi i partnerizmit të Turqisë, nuk ka pësuar kurrfarë avarie në politikën shtetërore amerikane. Turqia edhe më tej mbetet partner me rëndësi të shumëfishtë për politikën dhe strategjinë e SHBA-ve si në Ballkan, në Evropë, ashtu edhe në Lindjen e Afërt, dhe në Azi.

Gjithashtu, nuk do të ishte në interes të Amerikës, që të digjej “letra turke”, sepse Turqia luan edhe një rol shumë të madh, që  edhe i është caktuar në strategjinë e arkitekturës së Rendit të Ri Botëror. Natyrisht, në kuadrin e tij, është e qartë se Turqia  do t’i përforcojë pozicionet dhe zgjerojë interesat e saj në arenën ndërkombëtare. Ndëfrkaq, kur është fjala për rolin e saj në Ballkan, nuk ekziston asnjë shtet ballkanik, që mund ta zëvendësojë atë, sepse me potencialin e saj prej  63.8. milionë banorë, si dhe me preferencat e tjera ekonomike, ushtarake e strategjike, deshëm s’ deshëm, kjo  është e vetmja superfuqi në Ballkan, dhe “partolina” më e favorshme e realizmit të interesave komplementare strategjike të Shteteve të Bashkuara  të Amerikës jo vetën në Ballkan, por edhe në Evropë, në Lindje të Afërt dhe në Azi.

Natyrisht, SHBA-të janë të interesuara, që ta mbeshtesin faktorin shqiptar në Ballkan, këtë e kanë dëshmuar praktikisht, edhe me rastin e shpëtimit të shqiptarëve dhe të Kosovës nga gjenocidi dhe politika shfarosëse e Serbisë së Slobodan Milosheviqit, mirëpo, jo  sipas “koordinatave vizuale” të tezave politike diletnate të Francisko Vegas, si “Shqipëri e madhe” (Kosovë+Maqedoni Perëndimore+Shqipëri). Ky është provokim i thellë edhe për parnerizmin  shqiptaro-amerikan, edhe  për zgjidhjen e drejtë të çështjes shqiptare në Ballkan, edhe pse i shprehur në formë të një gjysmëdeklarate nga profesori i historisë së Universitetit të Barcelonës, përkatësisht nga kryetari i Katedrës së Evropës Juglindore.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.