OPINIONE

SI I “MASHTROI” KARIQI 50 GRATË E FATOS NANOS NË BEOGRAD?!

25 mars 2003 / Kujtim Konushefci*

Zënia e proceseve demokatike dhe transicionale në frymën integruese dhe globalizuese rajonale benda 13-vjeçarit të fundit, në mënyrën më të frutshme, ka lëshuar shtat dhe po rritet  në  “oazën e gjelbër” të “fatosave” të Fatos Nanos. Në planin e transfomimit të logjikës së ndryshkur të tregut të lirë, Shqipëria e “demokratizuar” e Fatos Nanos, ka arritur suksesin më të madh në Ballkan. Ndër degët kryesore të shoqërisë së “industrializuar” shqiptare, shquhen industria e trafikimit të njerëzve, eksporti i prostitucionit, krimi dhe korrupsioni i organizuar me bandat mafioze të nëntokës shqiptaro-ballkanike, të mbështetura drejtazi dhe tërthorazi nga klanet, grupet dhe klika e regjimit socialist të Fatos Nanos. Fatkeqësisht, këtë indeks të “progresit ekonomiko-demokratik” të Shqipërisë së komanduar nga socioxhugashvilët e Fatos Nanos, lexuesi mund ta gjejë në të gjitha raportet e statistikave të organizatave dhe të institucioneve kompetente qeveritare dhe joqeveritare ndërkombëtare. E  dhembshme, dhe tragjike kjo, për çdo shqiptar, që ka gjak dhe ndërgjegje shqiptari, por me të vërtetë, e trishtueshme dhe, krejtësisht denigruese për kulturën, historinë dhe virtytet e larta të traditës kombëtare shqiptare.

Si në aspektin e njerëzores, kombëtares, ashtu edhe në atë të shtetërores, të gjithë parametrat e deritashëm të  periudhës 13-vjeçare të transformimit ekonmiko-shoqëror dhe politik në Shqipëri, nuk pasqyrojnë asnjë element esencial të përmbajtjes së demokracisë së mirëfilltë. Përkundrazi janë reliktet më infektuese dhe të pashërueshme dekadente të shoqërisë shqiptare. Për më tepër, të gjitha sëmundjet dhe plagët importuese të kësaj gjendjeje të mjerueshme ekonomike dhe politike 13-vjeçare të Shqipërisë, janë pasqyra më origjinale e qeverisë dhe e pushtetit të brishtë socialist të “fatosave” xhugashvilë të Fatos Nanos, dhe të demokratëve “ bashibozukë “ të Salih Berishës. Pavarësisht nga “urrat demeokratike gojëshqyera” të këtyre dy regjimeve të ashtuquajtura demokratike dhe socialiste, këto përgjegjësinë para historisë dhe popullit e ndajnë “fifty-fifty” për stagnimin 13-vjeçar të Republikës së Shqipërisë në të gjitha poret e qenies së saj jetësore.

Si mund të shpjegohen dhe të justifikohen faktet që, një vend, i cili nuk ka përjetuar kurrfarë lufte as agresioni, sikurse që ishte rasti me Kosovën martire, të mos e bëjë asnjë hap pozitiv drejt përmirësimit të standardit jetësor të popullit, të gjendjes së përgjithshme  ekonomike dhe politike të vendit sipas mbështetjes dhe ndihmave të shumta financiare nga jashtë. Me të drejtë popullata e varfër dhe e braktisur shqiptare pyet, çfarë ndodhi, dhe në xhepat e kujt përfunduan të gjitha ndihmat dhe kreditë e marra nga institucionet e ndryshme ndërkombëtare gjatë këtij 13-vjeçari? Mos vallë të gjitha ato, dhe investimet e tjera  janë të destinuara vetëm për “fatosat” e Fatos Nanos dhe klaneve të tij mafioze, apo jepen në emër të ndërtimit dhe të zhvillimit të Shqipërisë? Natyrisht, se të gjitha ndihmat që akordohen nga jashtë, pavarësisht nga forma e aranzhimit të tyre, ato në radhë të parë jepen për ta ndihmuar popullin, duke i siguruar atij kushte të domosdoshme të ekzistencës dhe të prosperitetit jetësor brenda kufijve të vet shtetërorë, e jo qe 13 vjet, të lihet në mëshirën e kohës me strajca në krahë “as i gjallë, as i vdekur”, duke u shpërngulur përditë në Greqi, në Itali, në Eropë, në Amerikë dhe në Australi.

Sado regjimi “demokratik” socialist i Fatos Nanos le të thirret në sloganet e projekteve integruese-globizuese ballkaniko-evropiane, efektshmëria e tij e deritashme në kuptimin e demokratizimit dhe të reformave ekonomike shoqërore në Shqipëri është nën zero, dhe katastrofike jo vetëm në krahasim me shtetet e sapoformuara të Evropës Juglindore, por edhe në krahasim me pushtetin monarkik të Ahmet Zogut dhe, të pushtetit popullor socialist të Enver Hoxhës.

Si “fatosat” e Fatos Nanos, ashtu edhe demokratët “bashibozukë” të opozitës së Salih Berishës, duhet të mbledhin mendjen njëherë e përgjithmonë, se shteti nuk ndërtohet me ndihma të pambaruara humanitare, me ideologji të perënduara, me manipulime, me premtime boshe të demokracisë, vetëm duke e fajësuar herë Ahmet Zogun, e herë Enver Hoxhën, e populli të lihet në skëterrë  pa punë, pa bukë, pa strehë, pa ujë, pa siguri, dhe pa gjërat më elementare të jetesës, duke marrë botën e mërgimit në sy. Kjo mynxyrë e popullit shqiptar, nuk ka ndodhur as në kohën e Ahmet Zogut, as të Enver Hoxhës, pavarësisht se çfarë kanë qenë sistemet e tyre shtetërore.

Gjërat që kanë kaluar, duhet t’u lihen për vlerësim historianëve dhe historisë, e jo me to të merren matrapazët, batakqinjtë, sharlatanët, mafiozët, kriminelët e të gjitha ngjyrave të “shtresës së shëndoshë” shoqërore-pjellës dështake të politikave “demokratike” të regjimeve nanoiste dhe berishiste. Duhet ta kenë të qartë “akrobatët” e Nanos dhe të Berishës se, historinë, as politikën e një shteti nuk mund ta “notojnë” argatët mëditës të asnjë politike ditore. Në rastin më ekstrem, ata mund të jenë vetëm shërbëtorë dhe  “bodyguard”  të përkoshëm lojalë të politikës së përkohshme, siç është kjo e Fatos Nanos, dhe të “shkyejnë ndonjë asht” në kurriz të popullit.

Tanimë, populli është ngopur me mashtrime, rrena dhe improvizime të politikës sterile demokratike të xhugashvilëve të shtirur të Fatos Nanos. Janë plot 13 vjet të humbura, trembëdhjetë gjenerata të humbura pa jetë normale dhe ardhmëri të sigurt. Jetojnë “sot për nesër”. Në stihinë e kohës demokratike:”a do qymyr zotni”? Jetojnë me ëndërra për t’u degdisur në “dhena të huaja”. Jetojnë me shpresa të thyera, se një ditë të bardhë, demokracia, do të troket edhe në dyert e kasolleve të tyre të harruara, duke pritur çastin vendimtar,  të shkundjes në themel të durimit, të skamjes, të mjerimit, të shfrytëzimit, të degjenerimit,  të shkatërrimit të kombit dhe të  shtetit nga zogoria xhugashviliane socialiste e “fatosave” të Fatos Nanos dhe të kamarilës së tij “demokratike” antipopullore.

Me gjithë tragjikën ekzistuese, të cilën është duke e përjetuar Shqipëria, politika e Fatos Nanos është  përqëndruar në objektiva të tjera “prioritare”, që nuk kanë të bëjnë fare me “ temat sociale” të Migjenit, të Andon Z.Çajupit, të Fan S. Nolit etj., kur është fjala për mbrojtjen e interesave jetike të qenies së përgjithshme shqiptare, por me normalizimin e marrëdhënieve diplomatike ndërshtetërore me vendet fqinje sllave. Këtë “strategji” afatgjatë antishqiptare,  e dëshmojnë edhe përpjekjet e fundit të qeverisë së Nanos, që Serbia+Mali i Zi sa më parë të pranohet në Këshillin e Evropës. Këtë potez të “ qëlluar” të diplomacisë së Fatos Nanos, nuk i ka shkuar ndërmendë ta bëjë as “nëna rusi” e Sërbisë, e lere më ndonjë shtet fqinjë i saj sikurse është Shqipëria me “zorrë nëpër këmbë”, pa e zgjidhur asnjë problem të shqiptarëve të sakatosur nën kurorën e kolonializmit sllav.

Mirëpo, shikuar në retrospektivën historike, ky potez i politikës së qeverisë së Fatos Nanos, si dhe potezat e saj të mëparshëm, që Serbia  me procedurë të shkurtër të riintegrohej në “gjirin” e bashkësisë ndërkombëtare, mund të “justifikohet” vetëm nëse mbajmë parasysh këto dy fakte: (1)Ky është “kthimi i borxhit të vjetër” Sërbisë, sepse ajo së bashku me “motrën” e saj Greqinë, më 1920, në mënyrë demonstrative dhe të egër, patën mgulmuar që Shqipëria të “pranohej” në Lidhjen e Kombeve. (2) Mirënjohja për “gostitjen” e 50 grave të Shqipërisë në Podgoricë dhe në Beograd nga ana e kryetarit të Shoqërisë së Industrialistëve të Serbisë+Malit të Zi, Bogolub Kariq.

Sa politika e qeverisë së Fatos Nanos është e lidhur ngusht me Beogradin, këtë e vërtetoi edhe “ekskursioni politik” i 50 grave të Shqipërisë, të cilat me rastin e Ditës së 8 Marsit, 2003, ishin mysafire të miliarderit serb, Bogolub Kariq në Beograd dhe në Podgoricë. Edhe kjo “ndjenjë solidarësie” është shprehje e kuptimit të thelbit të integrimit-vëllazëror dhe  miqësor rajonal. Aferim!

Meqenëse gratë shqiptare të Kosovës, as të Kosovës Lindore, as të Iliridës,as të Malit të Zi për 100 vitet e shkuara, asnjëherë nuk iu ka shkuar mendja, që 8 Marsin ta festojnë në kryeqytetin e “tyre” në Beograd, por gjithmonë kanë ëdërruar që atë ta kremtojnë së bashku me motrat e tyre në kryeqytetin e Shqipërisë Nënë, në Tiranë, (për çka edhe janë vrarë, janë burgosur dhe persekutuar në format më ataviste sikurse në gjenocidin e fundmë në Kosovë më 1998-1999), këtë për turpin e të gjithë shqiptarisë, e bënë 50 gratë “këshilltaret” e Fatos Nanos, me 8 mars 2003. Ky turp nuk mund të arsyetohet në asnjë mënyrë, madje as nga “politika demokratike” antishqiptare e Fatos Nanos, e cila mban përgjegjësi direkte për akt të shëmtuar amoral. Në vend se këto 50 gra të Fatos Nanos t’ i vizitionin dhe t’i ngushëllonin motrat e tyre kosovare në Pejë, në Gjakovë, në Prizren, në Prishtinë, në Ferizaj, në Kaçanik, në Llap dhe në Drenicë për bijët dhe bijat e tyre të maskaruar nga kama barbare sërbomalazeze çetnike e agresionit dhe hollokaustit të Serbisë, ato  pa e vrarë kokën fare, siç thotë populli “bishtin ndër këmbë”, me aeroplan dhe, në rexhi të Bogolub Kariqit, përfundojnë marshrutën e tyre në Beograd dhe në Podgoricë, duke i vizituar disa kisha dhe manastire serbe. Që ky turp të popullarizohet edhe më shumë në kuptimin e integrimit të bashkim-vëllazërimit, me rastin e gostitjes së tyre në vilën “Jelena” në Beograd, së bashku me to dhe me nikoqirin e tyre Bogolub Kariq, 8 Marsin 2003, e feston edhe ambasadori i Shqipërisë në Beograd, Petrit Bushati. Kësaj pune të ligë dhe, të papritur si “reja për së kthjellti” për moralin dhe dinjitetin shqiptar, nuk mund t’i lidhet kryet ndryshe, veçse me fjalët, prapë popullore: “luaje macë kryet e buallit”. Më i afërt na doli Beogradi e Bogolub Kariqi, sesa Prishtina e heroi Adem Jashari(!).

Edhe pse, organizatori Bogolub Kariq me bashkëpunëtorët e tij iu kishte lënë “mbresa të pashlyera” 50 grave të Fatos Nanos, me rastin e 8 Marsit, për shkak se ato nuk kanë pasur njohuri, duhet t’i përkujtojmë se, Bogolub Kariqi së bashku me vëllain e tij, kanë qenë një nga magnatët kryesorë të kontrabdanimit me armë, dhe të financimit të luftës së okupatorit serb në Kosovë. Bogolub Kariqi ka qenë edhe është dora e djathtë e regjimit gjenocid të Serbisë, të kryer në Kroaci, në Bosnjë dhe në Kosovë. “Zoti” i vëllezërve kariq, ka qenë kasapi i Ballkanit, Slobodan Milosheviqi, sepse ligjet e xhunglës së regjimit të tij, kanë bërë të mundur, që ata prej dy vagabondëve  analfabetë, të konvertohen në “biznismenë”  të njohur të Serbisë. Krijimi i kompanive, i institucioneve menaxhuese, dhe i shoqatave të ndryshme  nga kariqët, nuk është vepër e tyre e drejtpërdrejtë, por e mesijes së tyre, Sllobodan Millosheviqit.

*Autori është magjistrant i shkencës së estetikës.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.