OPINIONE

Statusi i luftës së UÇK-së është i padiskutueshëm

22 mars 2003 / Kujtim Konushefci*

  

Inciativa e ndërmarrë nga parlamentarët e AAK-së dhe të PDK-së, që në kuadrin e Kuvendit të Kosovës të vihet në rend dite kërkesa për shqyrtimin e karakterit të luftës çlirimtare të UÇK-së, si dhe refuzimi i saj nga parlamentarët e ldk-së me kryekuvendarin e tyre Nexhat Daci në krye, nuk ka nevojë të problematizohet, as të ekzagjerohet pikësëpari nga disa  masmedia, të cilat me vite të tëra e ushqejnë dhe e mbajnë gjallë vijën politike të autonomistëve-ujidistëve shqiptarë të Serbisë.

Për “incidentin” e krijuar politik mes kuvendarëve të AAK-së, PDK-së dhe LDK-së si rrjedhojë e refuzimit të kërkesës së theksuar, nuk ekzisotn asnjë arsye qoftë morale, politike e mbi të gjitha juridike ligjore, që “Kuvendi i Kosovës të transferohet në Irak”(!) ose në shtypshkronjën “teledirigjuese të autonomisë magnetike ” të “Kohës Ditore”, respektivisht Verdhore.

 

Me gjithë dëshirën  dhe kuriozitetin e autonomistëve dhe të ujdistëve shqiptarë, që të shkaktojnë drama mediale dezinformuese për opinionin, lidhur me paraqitjen e kërkesës së parlamentarëve të AAK-së dhe të PDK-së për të shqyrtyar përmbjatjen e luftës së UÇK-së në séancën e Kuvendit të Kosovës, si kuvendarët e këtyre dy partive,ashtu edhe ata të ldk-së, nuk kanë nevojë të armiqësohen mes veti, sepse gabimi është bërë i dyanshëm. Së pari, nuk ka pasur fare nevojë që të ngrihet kurrfarë iniciative as propozimi lidhur me çështjen e vlerësimit të luftës së UÇK-së në Kuvendin e Kosovës; së dyti, refuzimi në formë të prerë i kësaj kërkese nga ana e përfaqësuesve të ldk-së dëshmon recidivin aversiv dhe koheziv ndaj propozimeve të përfaqësuesve të AAK-së dhe të PDK-së në Kuvendin e Kosovës.

 

Një qëndrim i këtillë nga ana e parlamentarëve të ldk-së, nuk është i pranueshëm as nga aspekti demokratik, as nga ai pluralist, sepse në vazhdimësi aspiron të imponojë një “strategji të madhe” dhe të paprekshme të ldk-së /si parti më e madhe në Kuvend karshi numrit të paritetit të deputetëve të AAK-së dhe të PDK-së/, gjë që kjo është e dëmshme për interesin e përbashkët politik dhe kombëtar, sepse të gjitha partite politike shqiptare në Kosovë, duhet të kenë vetëm një strategji permanente as të madhe, as të vogël: shkëputjen e përgjithmonshme nga trungu kolonial i Sërbisë dhe i Malit të Zi. Ndërkaq, taktikat mund të pësojnë metamorfozë, por jo edhe të përfundojnë në bishtin e ndonjë autonomie të premtuar nga “larvat demokratike ” të sorosëve proserbë.

 

Derisa kemi pranuar  të ulemi në të njëjtat karrige të Kuvendit me palën agresore serbomalazeze, dhe të “qajmë sërish dhoga” me ta, atëherë është absurde dhe, krejtësisht apolitike dhe akombëtare të mos gjejmë gjuhë të përbashkët mes veti. Edhe pse iu përkasim partive me akronime të ndryshme, interesi ynë është i përbashkët: liria dhe pavarësia e Kosovës. Këtë “formulë” historike, kombëtare, politike dhe ushtarake e ka dëshmuar edhe lufta e përbashkët çlirimtare e UÇK-së kundër okupatorit serbomalazez në fushëbetejat e përgjakshme gjatë viteve 1998-1999.

 

Si rrejdhojë e kërkesës së drejtë dhe legjitime të popullit shqiptar, që Kosova të jetë e lirë dhe pavarur nga sundimi kolonialist serbomadh, u lind dhe u zhvillua edhe lufta e drejtë e Lëvizjes Çlrimitare Kombëtare të Kosovës- UÇK-ja. Se kjo luftë ka pasur karakter të tillë, këtë e vërtetoi edhe bashkësia ndërkombëtare.  Statusi i luftës së UÇK-së, në kuptimin juridik ndërkombëtar, u legalizua me organizimin e Konferencës së Rambujesë (18 shkurt 1999). M’u në këtë Konferencë, UÇK-ja mori “vizën” si palë legjitime dhe legale e popullit shqiptar në Kosovë, dhe si partner i barabartë në bisedime me faktorin ndërkombëtar dhe me palën në konflikt. Pikërisht lufta e drejtë çlirimtare antikolonizuese kundër agresionit gjenocidal serbomalazez, bëri që UÇK-ja të fitojë legjitimitetin e saj sipas së drejtës ndërkombëtare, ashtu sikurse lëvizjet e tjera çlirimtare antikoloniale në mbarë botën. Sikur UÇK-ja të mos njihej ndërkombëtarisht, sot nuk do të ekzistonte as TMK-ja, e cila së shpejti, do të riorganizohet në ushtri të rregullt të Kosovës.

 

Prandaj, ligjërisht dhe ndërkombëtarisht, statusi i luftës së UÇK-së, tanimë qe katër vjet është përcaktuar sipas së drejtës ndërkombëtare. Kështu që, nuk ekziston kurrfarë nevoje, që ky status të rikthehet në “rishqyrtim”  në bangat e Kuvendit të  Kosovës (i cili është atraktiv vetëm për shfrytëzimin e dietës së delegatëve të tij, e jo për të zgjidhur ndonjë problem jetik afatgjatë të Kosovës, sepse nuk disponon kurrfarë kompetence ligjore kushtetuese), respektivisht të revidohet në objekt shqyrtimi të së drejtës vendore, dhe të debatohet si çështje e brendshme. Po qe se veprohet kështu, atëherë, pa dyshim, do të shfaqen ide, propozime dhe “formula të reja” si nga ana e përfaqësuesve të agresorit serb, ashtu edhe nga faktori ndërkombëtar. Pse, dhe kujt i duhet të hapë një problem të tillë inekzistent?! Kuvendi i tillë i Kosovës, në asnjë mënyrë nuk është meritor, që të vërë në rend dite statusin e luftës së UÇK-së.

 

Nëse propozuesit kanë menduar se, ky do të ishte një potez politik pozitiv, të paktën për ta arkivuar në historikun e luftës së UÇK-së, prapëseprapë ky  është i gabueshëm, sepse lufta e UÇK-së tanimë ka hyrë si luftë e drejtë çlirimtare në kornizat e historisë politike dhe juridike  ndërkombëtare, domethënë në një kuptim shumë  më të gjerë sesa të politikës dhe të shkencës kombëtare. Këtë askush nuk mund ta revidojë, dhe ta rikthejë disa vjet prapa, që në mënyrë retroaktive ta diskutojë në një Kuvend me status të papërcaktuar politik dhe jurdik (Kuvend i kujt: Kuvend i krahinës apo i Republikës së Kosovës?) të , i cili nuk ka kurrfarë kompetencash ligjore, që ta rivlerësojë statusin e luftës së drejtë të UÇK-së.

 

Për më tepër, lufta e bërë e UÇK-së kundër agresorit okupator serb, nuk mund të vihet në rend dite, të votohet, apo të mos votohet, se çfarë ka qenë karaketri i saj, kur dihet se UÇK-ja me gjak dhe me sakrifica të mëdha mbinjerëzore e ka ndërtuar përmbajtjen e luftës së saj të drejtë çlirimtare kombëtare. Këtë nuk mund ta votojë, as ta kontestojë askush, qofshin ata edhe kuvendarët e Kuvendit të Kosovës së Nexhat Dacit. Kjo ngrehinë nuk ka kurrfarë karakteri jurdik as ligjor, por thjesht është sajesë e kompromisit politik. Si mund të ekzistojë, dhe të funksionojë një kuevnd si i Dacit, kur i mungon Kushtetuta? Vërtet, ky shembull është karakteristik për historinë e shtetit pluralist, por jo edhe për drejtësinë  dhe të drejtën sovrane të popullit shjqiptar të Kosovës.

 

Ato politika që tentojnë ta hedhin në diskutim publik  statusin e luftës së UÇK-së në Kuvendin e Kosovës, janë të çekuilibruara politikisht dhe, ekziston rreziku që të çojnë direkt në shkaktimin e “krizës nervore” politike, juridike dhe ushtarke të UÇK-së. Nga një potez i këtillë i politikës naïve shqiptare, do të përfitonte vetëm Beogradi zyrtar, i cili këtë “problem”  pritet ta aktualizojë  në frymën e politikës pushtuese serbe, e cila në të vërtetë, vazhdimisht po kërkon nga partnerët e saj të bashkësisë ndërkombëtare, që ata ta “ndërrojnë mendjen”  lidhur me vlerësimin e statusit të UÇK-së. Këtë çështje pala e regjimit serb, edhe e ka parashikuar në projektin e bisedimeve me palën shqiptare, që do t’i zhvillojë në Prishtinë, në Beograd apo në Podgoricë në praninë dhe me ndërmjetësimin e kryeadministratorit të UNMIK-ut, Mihael Shtajner.  

*Autori është magjistrant i shkencës estetike.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.