FTESË ME PRAPAVIJË TË DËMSHME PËR PROCESIN POLITIK NË KOSOVË

OPINIONE

15.01.2003 - Trepca.net

TENDENCAT PËR RRËNIMIN POLITIK TË DR. IBRAHIM RUGOVËS, PËRPJEKJE PËR NDARJEN PËRFUNDIMTARE TË KOSOVËS

Ftesa e Bajram Rexhepit bërë dr. Ibrahim Rugovës për një takim partish, e që ishte bërë për t’u refuzuar nga dr. Ibrahim Rugova, për shkak të jokompetencës kushtetuese të kryeministrit të Kosovës për të ftuar takime partish dhe për shkak të paarsyeshmërisë për t’u takuar partitë politike, derisa qeveria është organ ekzekutiv i Kuvendit, kishte për qëllim që ta komprometonte dr. Ibrahim Rugovën, për shkak të gjoja mosgatishmërisë së tij për bashkëpunim, dhe të kërkonte një izolim politik të brendshëm dhe ndërkombëtar, në kohën kur po bëhen të fortë zërat për përcaktimin e statusit politik të Kosovës; në kohën kur serbët kanë bërë të qartë se janë përcaktuar për ndarjen përfundimtare të Kosovës; në kohën kur Bajram Rexhepi ka shprehur gatishmëri për t’u takuar me njësojfrizurëshin e tij, Zoran Gjingjiq, dhe në kohën kur linja e Tiranës/Kretës u gjet në pozitë të vështirë pas vrasjes së kolonel Tahir Zemaj, djalit të tij, Enisit dhe kushëririt të tyre, Hasanit.

Prizren, 14-15 janar 2003
Shkruan: Rexhep KASTRATI



Thënë të vërtetën, nuk e kisha ndërmend të merresha me një ftesë të Bajram Rexhepit që para do ditësh, veç tjerash, ia bëri edhe dr. Ibrahim Rugovës, pasi që tashmë jemi mësuar me ftesa të tilla provokative, sepse më parë edhe shefi i Bajram Rexhepit, Hashim Thaçi i kishte bërë ftesë të ngjashme dr. Ibrahim Rugovës, dhe pasi ishin disa lëvizje tjera politike të Bajram Rexhepit, siç është ta zëmë ajo që kishte të bënte me gatishmërinë e tij për t’u takuar me kryeministrin e Serbisë, njësojfrizurëshin e Bajramit, Zoran Gjingjiqin, të cilat m’u dukën më të rëndësishme për t’u marrë me to. Është kështu se lëvizjet e tilla shpërfaqnin thelbin e filozofisë politike të linjës së Tiranës/Kretës, e që është filozofi e fjalëve të mëdha, e një pseudopatriotizmi që mbështetet në keqpërdorimin emocional të situatave, të ndjenjave dhe të fjalëve.


Ndërkaq, ato që më shtynë të merrem me këtë çështje, kanë të bëjnë me përpjekjen që nëpërmjet një problematizimi të një takimi të panevojshëm të dr. Rugovës, Hashimit, Ramushit e Bajramit, të neutralizohet, ose së paku të nxirret në plan të dytë jehona shumë e madhe që bëri vrasja e kolonelit, birit të tij dhe kushëririt të tyre, jehonë që e vuri në siklet linjën e Tiranës/Kretës në përgjithësi, e Ramush Haradinajn në veçanti, por edhe administratën e UNMIK-ut, si dhe me tendencën që në kuadër të strategjisë për zhvlerësimin e autoritetit të dr. Rugovës, të bëhet edhe një si komprometim para bashkësisë ndërkombëtare, në prag të vizitës së paralajmëruar të treshes evropiane, në krye me Havier Solanën në Prishtinë, gjatë një turneu diplomatik në disa vende të rajonit tonë, tendenciozitet që po bëhet edhe më i qartë me këmbënguljen e Bajram Rexhepit për t’u realizuar gjithësesi një takim i tillë.


Ftesa e Bajram Rexhepit dr. Rugovës si përpjekje për të neutralizuar jehonën e vrasjes së kolonelit dhe për ta nxjerrë Ramushin dhe linjën e Tiranës/Kretës nga pozita e vështirë në të cilën u gjendën pas thirrjeve të fuqishme për arrestimin e vrasësve të kolonelit

Asnjë vrasje tjetër politike nuk kishte bërë jehonë si vrasja e kolonelit, dhe asnjë vrasje tjetër politike nuk e kishte vënë në siklet linjën e Tiranës/Kretës, si vrasja e kolonelit. Reagimet e shumta dhe të ashpra jo vetëm të shqiptarëve, por edhe të bashkësisë ndërkombëtare, në bazë të të cilave, jo vetëm shqiptarët, por edhe nga bashkësia ndërkombëtare pati zëra të fuqishëm që e cilësuan këtë vrasje të trefishtë si vrasje politike, duke aluduar kush më shumë e kush më pak te Ramush Haradinaj si pjesëtar i linjës së Tiranës/Kretës.

Ndërkaq, në kontekst të jehonës dhe të shqetësimit kolektiv të shqiptarëve për vrasjen e kolonelit, ishte edhe shqetësimi politik i LDK-së, pjesëtarë, ose simpatizues të të cilës kanë qenë viktima të dhunës politike në Kosovë, shqetësim i shprehur edhe nga kryetari grupit të deputetëve të LDK-së në Kuvendin e Kosovës, dr. Sabri Hamiti gjatë mbledhjes së fundit të këtij Kuvendi bashkë me kërkesën për një diskutim më serioz për dhunën politike në Kosovë.

Të gjitha këto kishin bërë që vrasja e kolonelit jo vetëm të mos harrohet, por përkundrazi ta mbajë vazhdimisht si ngjarje aktuale, kurse gishtin vazhdimisht të drejtuar kah linja e Tiranës/Kretës. Në një situatë të tillë, kjo linjë kundërkombëtare u gjet në një sekëlldi të pazakontë për qetësinë e shtirur të saj dhe për demagogjinë e saj politike që nënkuptonte dënimin e vrasjeve politike, kërkesën për zbulimin e tyre, por edhe kërkesat këmbëngulëse të shoqëruara me protesta të manipuluara dhe sipas disa dëshmive edhe të detyruara për lirimin e tyre, pasi të dyshuarit dënohen, dhe që dilnin ose vëlla i Ramushit, ose shokë të tij.

Në gjithë këtë zallamahi, nuk ua mbushnin mendjen shqiptarëve deklarimet dhe përbetimet e pjesëtarëve të ndryshëm të linjës së Tiranës/Kretës se nuk qëndrojnë ata mbrapa vrasjes së kolonelit. Të gjendur në një situatë të paqartë dhe shumë të vështirë, pjesëtarët e linjës së Tiranës/Kretës e shpikën një takim të kryeministrit me kryetarët e tri partive politike, nënshkruese të marrëveshjes së 28 shkurtit të vitit të kaluar për zgjedhjen e kryetarit të Kosovës dhe të qeverisë së saj, e që nënkuptonte një takim i kryeministrit të Kosovës me dr. Ibrahim Rugovën, me Hashim Thaçin dhe me Ramush Haradinajn.

Ndonëse ishte shumë e qartë se kryeministri i Kosovës nuk e kishte mandatin për ta thirrur një takim të tillë, dhe se një takim i tillë ishte i panevojshëm, edhe sikur ta kishte mandatin, për ta neutralizuar jehonën e vrasjes së kolonelit si dhe thirrjet për t’i nxjerrë sa më shpejtë para drejtësisë vrasësit e tij, e shtyri kryeministrin që ta shpikë këtë takim të pashembullt në botë dhe aspak të nevojshëm.


Edhe çështja e votëbesimit që mund ta kërkojë ndonjë deputet, apo edhe vetë kryeministri, pa i përjashtuar as ministrat e veçantë, që duket se do të mund të nënkuptohej nga një takim i kërkuar nga kryeministri, është çështje e Kuvendit të Kosovës, e jo e partive politike.

Bajram Rexhepit nuk i është dashur një takim i partive politike për të kërkuar mbështetje, pasi që këtë mbështetje do të duhej ta kërkonte nga Kuvendi i Kosovës. Kështu është edhe pse ka qenë një marrëveshje ndërmjet partive politike që ka rezultuar me formimin e institucioneve të Kosovës. Kjo për faktin se formimit të qeverive vazhdimisht u kanë paraprirë konsultimet partiake, por puna e partive ka marrë fund kur është arritur marrëveshja. Paskëtaj, si mandati, ashtu edhe çështjet e funksionimit, të propozimligjeve dhe të çështjeve të tjera që kanë të bëjnë me qeverinë i kanë kaluar Kuvendit. Vetëm në raste të tilla kur kryeministri jep dorëheqje dhe duhet të formohet qeveria e re, mund të fillojnë kunsultimet ndërmjet partive. Nga këto rregulla nuk mund të përjashtohet as qeveria aktuale e Kosovës, pasi që si e tillë, kjo qeveri është organ ekzekutiv i Kuvendit të Kosovës, e jo i pavarur nga ai.

Për këtë arsye, Bajram Rexhepi si kryeministër është dashur që t’i bëjë një kërkesë kryetarit të Kuvendit për ta vendosur në rend dite në një nga mbledhjet e Kuvendit çështjen e mbështetjes apo të votëbesimit të tij, ose të qeverisë që drejton. Natyrisht se këto i ka ditur edhe Bajram Rexhepi para se të kërkonte një takim partish për mbështetje të mëtutjeshme. Prandaj kryeministri i Kosovës ka qenë i pasinqertë kur deklaroi se ftesa e tij bërë dr. Rugovës nuk kishte kurrfarë prapavije, përveçse të një ftese për një takim për të marrë mbështetje të mëtutjeshme për punën e qeverisë.

Edhe më të pasinqertë këtë deklaratë të tij e bën fakti se askush në Kosovë, e më së paku institucionet e Kosovës nuk ia kanë marrë mbështetjen qeverisë që e drejton Bajram Rexhepi. Përkundrazi kjo qeveri ka gëzuar mbështetje të plotë të kryetarit të Kosovës dhe të Kuvendit të Kosovës. Të gjitha këto bëjnë të qartë se Bajram Rexhepi jo vetëm që nuk ka pasur mandat, por as arsye për ta thirrur një takim partish për të kërkuar mbështetje për qeverinë që drejton, e së këndejmi edhe tendencioziteti i një ftese bërë dr. Rugovës për një takim të tillë është i pamohueshëm dhe shumë i qartë.

Për këtë arsye dhe për të tjera që mund t’i kenë përmendur edhe të tjerë, ka qenë që përpara e ditur se kryetari i Kosovës, dr. Ibrahim Rugova, nuk do t’i përgjigjej një ftese të tillë. Në këtë mënyrë, del qartë se kryeministri i Kosovës, përveçse e ka ditur se thirrja e partive politike nuk është kompetencë e tij; përveçse e ka ditur se në fund të fundit nuk ka asnjë arsye për një takim të tillë; përveçse e ka ditur se nuk janë partitë adresë për të kërkuar mbështetje, por është Kuvendi i Kosovës, e ka ditur që përpara se dr. Rugova nuk do t’i përgjigjet një ftese të tillë. Kjo do të thotë se Bajram Rexhepi që përpara e ka ditur këtë rrjedhë dhe pikërisht pse e ka ditur, edhe ka shpërndarë ftesa për një takim partish.

Kjo do të thotë se Bajram Rexhepi e ka ditur se dr. Rugova nuk do t’i përgjigjet ftesës së tij dhe kështu e ka ditur se mospërgjigjja e dr. Rugovës në një ftesë të tillë është rast i mirë për të bërë zhurmë dhe për ta hapur një temë për fletushkat dhe për zëdhënësit e mjerë të linjës së Tiranës/Kretës që ta sulmojnë dhe ta fyejnë dr. Ibrahim Rugovën, nëpërmjet të të cilave zhurma, sulme e fyerje, të mbulohet jehona dhe reagimet e shumta dhe të ashpra që shkaktoi vrasja e kolonelit.

Duke u mbështetur në filozofinë populiste të tipit të legjendës së plakut me thuprat, sipas të cilës arsyetohet çdo thirrje për takime të tilla folkloriste, si ai i kërkuar nga Bajram Rexhepi, i ha ende pazari, dhe duke u mbështetur në keqpërdorimin e dëshirës që ka populli për t’i parë partitë politike të punojnë për interesa kombëtare më shumë se për interesa partiake, linja e Tiranës/Kretës ka llogaritur që përpara se mund të bëhet zhurmë e tillë që ndoshta do të mund ta mbulonte jehonën që pati vrasja e kolonelit, dhe së këndejmi është një rast i mirë për ta nxjerrë këtë linjë nga pozita e vështirë në të cilën ka rënë pas kësaj vrasjeje të trefishtë.

Në anën tjetër, një takim i bërë pikërisht në kontekst të jehonës që pati vrasja e kolonelit, ndërmjet dr. Rugovës, i cili kishte planifikuar që kolonelin ta emëronte këshilltar për çështje të sigurisë, dhe Ramush Haradinajt, kah i cili është drejtuar gishti i shqiptarëve dhe i të huajve, jo vetëm që nuk do të ishte politikisht i arsyetueshëm, por edhe shumë fyes dhe provokativ.


Ftesa e Bajram Rexhepit bërë dr. Ibrahim Rugovës si përpjekje për ta zhvlerësuar autoritetin e tij në vazhdën e përpjekjeve të linjës së Tiranës/Kretës për ta rrënuar atë politikisht

Në këtë kontekst, është shumë i qartë tendencioziteti provokativ i ftesës së Bajram Rexhepit bërë dr. Rugovës, tendenciozitet që nuk ka të bëjë vetëm me përpjekjen për ta nxjerrë linjën e Tiranës/Kretës nga situata e vështirë në të cilën u gjend pas vrasjes së kolonelit, por edhe me përpjekjen për ta zhvlerësuar autoritetin e dr. Rugovës në vazhdën e përpjekjeve për ta rrënuar politikisht atë. Dhe kjo përpjekje lidhet pikërisht me faktin se Bajram Rexhepi si dhe shefat e tij e kanë ditur që përpara se dr. Ibrahim Rugova nuk do t’i përgjigjet një ftese të një personi jokompetent, për një takim të panevojshëm dhe jolegjitim, e, në fund të fundit, edhe një ftese provokative dhe tendencioze.

Duke mos u përgjigjur në një ftesë të këtillë, dr. Rugova, do të vazhdonte të ishte shënjestër e fletushkave dhe zëdhënësve të mjerë të linjës së Tiranës/Kretës. Dhe ashtu edhe ndodhi, të krijuara si leva të linjës së Tiranës/Kretës për të bërë avokatinë publike për këtë linjë dhe prokurorinë publike për dr. Ibrahim Rugovën, këto fletushka, me t’u konfirmuar kundërshtimi i dr. Rugovës për një takim të kërkuar nga Bajram Rexhepi, u lëshuan përsëri në një fushatë tjetër, pas asaj për propozimin e dr. Rugovës për flamurin dhe himnin e Kosovës. Dhe qëllimi i kësaj fushate, si i të gjitha fushatave të tjera të mëparme, ishte pikërisht përpjekja për komprometimin dhe uljen e autoritetit të dr. Rugovës në popull, e që do të nënkuptonte edhe ulje të autoritetit të filozofisë politike që ai përfaqëson.

Ky qëllim, ta quajmë programatik, i linjës së Tiranës/Kretës që do të rezultonte me rrënimin politik të dr. Rugovës dhe me triumfin e filozofisë politike që mbështetet në fjalë të mëdha, në pseudopatriotizëm dhe në keqpërdorim emocional të situatave, të ndjenjave dhe të fjalëve, e që në fund të fundit është filozofi e Fatos Nanosit e zbatuar në shtetin aktual shqiptar, në rastin e fundit, dëshiron të arrihet me paraqitjen e dr. Rugovës si politikan që nuk është i gatshëm për bashkëpunim me të tjerët, edhe pse gjithë të tjerët na qenkan të gatshëm për bashkëpunim me të.

Kjo përshtypje po provohet të arrihet me të gjitha mënyrat, edhe pse pas krijimit të institucioneve, nuk mund të bëhet fjalë për bashkëpunim, por për respektim të kompetencave që burojnë nga Korniza Kushtetuese si dhe për punë në ato fusha për të cilën kanë mandat. Kjo do të thotë se pas krijimit të institucioneve, në vend të bashkëpunimit partiak, kërkohet që kryetari i Kosovës ta kryejë detyrën e tij si kryetar, që kryeministri ta kryejë punën e tij si kryeministër dhe kryetari i Kuvendit si kryetar i Kuvendit. Dhe nëse bëhet fjalë për bashkëpunim, atëherë ky bashkëpunim duhet të jetë ndërmjet këtyre tri institucioneve, pra që kryeministri të bashkëpunojë me kryetarin e Kosovës, e jo ta anashkalojë atë, siç ndodhi edhe me emërimin e Besim Beqajt si përfaqësues i Kosovës në Paktin e Stabilitetit.

E përmenda këtë fakt, që është njëri nga të shumtët që dëshmojnë jo vetëm për mosgatishërinë e kryeministrit të Kosovës për bashkëpunim, por edhe për shkelje të kompetencave që i takojnë, pasi që është më eklatant se të tjerët.

Në bazë të Kornizës Kushtetuese, Pjesa e dytë, neni 9.2.4, pika a, është kryetari i Kosovës që “në koordinim me PSSP-në merr masa në fushën e bashkëpunimit me jashtë”, e jo kryeministri. Pra, emërimin e Besim Beqajt si përfaqësues të Kosovës në Paktin e Stabilitetit do të duhej ta bënte kryetari i Kosovës, e jo kryeministri. Parë, në kontekst të qëndrimit kundërrugovë të linjës së Tiranës/Kretës, këtë veprim të Bajram Rexhepit, duhej marrë jo vetëm si shkelje e kompetencave, por edhe si provokim politik e institucional, si dhe përpjekje për izolimin e dr. Rugovës, përkatësisht marrjen e primatit politik në Kosovë në mënyrë kundërligjore dhe kundërkushtetuese.

Në vende normale, kjo do të duhej të pasohej me dorëheqje të kryeminsitrit, ose më shkarkim nga kryetari i atij vendi, por për hir të ruajtes së asaj që pjesëtarë të linjës së Tiranës/Kretës e quajnë bashkëqeverisje, jo vetëm që nuk u kërkua dorëheqja, apo nuk u bë shkarkimi i kryministrit nga kryetari i Kosovës, por as nuk u zhvlerësua emërimi kundërkushtetues i Besim Beqajt nga ana e Bajram Rexhepit. Pra, bashkëpunimi duhet të jetë ndërmjet institucioneve duke u mbështetur në kushtetutshmërinë dhe në respektimin e ndërsjellë, e jo duke e shkelur Kornizën Kushtetuese dhe duke bërë përpjekje për izolim të njërit institucion nga tjetri.

Në rastin e fundit, do të kishim të bënim me përpjejkje për futje të përçarjeve brenda institucioneve, e jo për bashkëpunim. Zatën ky edhe është qëllimi i Bajram Rexhepit kur kishte vendosur për të thirrur një takim të partive politike për të marrë mbështetje të mëtutjeshme për qeverinë që drejton. Linja e Tiranës/Kretës ka dëshmuar shumë herë se nuk është e gatshme të heqë dorë nga përpjekjet për izolimin e dr. Rugovës, përpjekje që po vazhdon që nga ardhja e Fatos Nanosit në pushtet, pas të cilës pasoi edhe dalja në skenë e vetë linjës së Tiranës/Kretës. Kjo është e qartë tashmë për të gjithë ata që duan ta kenë të qartë, prandaj, edhe ndonjë zë që bie në grackë të kësaj strategjie izolacioniste dhe destruktive, e në fund të fundit, edhe kundërkombëtare, duket të jetë ende jashtë zhvillimeve politike në Kosovë.


Karakteri kundërkombëtar i tendencave për izolimin politik të dr. Rugovës në kontekst të zhurmave që po bëhen për statusin e Kosovës

Kur jemi te strategjia izolacioniste, pra që ka për qëllim izolimin e dr. Rugovës, duhet thënë se ftesa e paragjykuar për dështim e Bajram Rexhepit, bëhet në një kohë kur pritej të vinte në Prishtinë një delegacion e BE-së i kryesuar nga Havier Solana. Kjo do të thotë se përveç një izolimi të brendshëm të dr. Rugovës, linja e Tiranës/Kretës po provon tashmë edhe një izolim ndërkombëtar.

Argumenti se ja ne jemi për bashkëpunim, por ai që nuk është për bashkëpunim është dr. Rugova, kishte për qëllim ta bindte treshen evropiane se dr. Rugova nuk është politikan në të cilin mund të llogarisësh bashkëpunim. Zatën këtë mesazh duket se ka përsëritja e ftesës për një takim tjetër të hënën që po vjen, duke treguar këmbënguljen e linjës së Tiranës/Kretës për ta përdorur këtë argument sa të jetë e mundur më shumë.

Kjo do të nënkuptonte se linja e Tiranës/Kretës, përkatësisht përfaqësuesit e saj, duan në këtë mënyrë që ta imponojnë veten si palë kryesore, në mos edhe të vetme me të cilën duhet të bisedojë bashkësia ndërkombëtare. E parë kjo në kontekst të zhurmave që po bëhen rreth statusit politik të Kosovës dhe në kontekst të deklarimeve të Bajram Rexhepit për gatishërinë e tij për t’u takuar me kryeministrin e Serbisë, atëherë bëhet më e qartë edhe rrezikshmëria e tendencave izolacioniste që është duke ndërmarrë linja e Tiranës/Kretës ndaj dr. Ibrahim Rugovës.

Është kështu për faktin se përpjeka për izolimin dhe rrënimin politik të dr. Rugovës nga ana e linjës së Tiranës/Kretës në kohën kur po bëhen më të fuqishëm zërat që janë për përcaktimin e statusit politik të Kosovës, do të thotë përpjekje për izolimin e filozofisë politike që e ngriti në nivel institucional konceptin e pavarësisë së Kosovës, si dhe e bëri pjesë të opcioneve të shumta që ka bashkësia ndërkombëtare për zgjidhjen e statusit politik të Kosovës. Zatën një izolim ndërkombëtar, i provuar të arrihet nga ana e linjës së Tiranës/Kretës, e shpërfaq qëllimin përfundimtar të kësaj linje, përkatësisht argumentin kryesor që e shtyri Tiranën zyrtare ta emetojë në qarkullim këtë linjë pas takimit të Nanosit me Milosheviqin në Kretë të Greqisë. Synimet e Tiranës zyrtare që rrjedhin nga takimi i Nanosit me Milosheviqin, janë që shqiptarëve të Kosovës t’ua imponojnë Beogradin kryeqytet të tyre, një republikë minus, ose nëse këtë nuk e arrijnë, t’ua mundësojnë serbëve ndarjen zyrtare dhe përfundimtare të Kosovës.

Linja e Tiranës/Kretës që e monopolizoi strukturën komanduese të UÇK-së (konflikti i Ramushit me kolonel Zemajn për çështje të komandës mbi zonën e Dukagjinit është shembulli më publik i kësaj që po them), qysh gjatë luftës dhe pas saj, Serbisë ia la të hapura të dy opcionet: edhe që Kosova të jetë pjesë e ndonjë krijese serbe, edhe që ta ndajë përfundimisht atë. Për shkak të monopolit mbi UÇK-në, linja e Tiranës/Kretës ua mundësoi serbëve që ta ndajnë veriun e Kosovës, kurse në pjesë të ndryshme të saj, ta enklavizojnë, kurse shqiptarët e Kosovës, i ka vënë para alternativës: ose të pranojnë ndonjë zgjidhje për statusin e Kosovës që do të ishte më pak se pavarësia, ose të pranojnë ndarjen përfundimtare të saj.

Me deklarimet e fundit të Nebojsha Çoviqit, sipas të cilit do të këmbëngulet për ndarjen e Kosovës, po aq sa shqiptarët do të këmbëngulin për pavarësinë e saj, si dhe të Zoran Gjingjiqit se nëse shqiptarët e Kosovës duan pavarësinë, atëherë duhet të mbahet “Dejtoni II”, serbët kanë bërë të qartë se tashmë ata përfundimisht kanë hequr dorë nga mbajtja e Kosovës në kuadër të ndonjë krijese serbe dhe është përcaktuar për ndarjen përfundimtare të saj. Bajram Rexhepi që e ka legjitimuar komunën serbe të Mitrovicës me takimet e vazhdueshme me Oliver Ivanoviqin sa kohë që ai ishte kryetar i Mitrovicës, mund ta ketë temën e gatshme për të biseduar me Zoran Gjingjiqin, prandaj ai nuk përton të takohet me të nëse nuk do të ishin kundër dr. Rugova dhe akademik Nexhat Daci, përkatësisht kryetari i Kosovës dhe kryetari i Kuvendit të Kosovës.

Tema e bisedës do të ishte gatishmëria e Serbisë për të krijuar një Kosovë të pavarur pa veriun e Mitrovicës dhe të Kosovës dhe me një “Republika Sërbska” brenda pjesës së mbetur të Kosovës. Pengesë për këtë, Bajram Rexhepi sheh pikërisht dr. Ibrahim Rugovën, i cili me politikën e tij për integrimin e pakicave, e më këtë, edhe të serbëve vendorë, po provon krijimin e një Kosove të pavarur në tërësinë territoriale të saj dhe pa enklava. Prandaj, kërkohet izolimi ndërkombëtar i dr. Rugovës, e që nuk është vetëm izolim i tij, por edhe i filozofisë shtetërore dhe institucionale në Kosovë. Izolimi i dr. Ibrahim Rugovës po synohet në kohën kur shqiptarët duan një Kosovë të pavarur në tërësinë territoriale dhe pa enklava, e jo një Kosovë të ndarë një herë, dhe të enklavizuar në pjesën e mbetur të saj. Zatën në këtë aspekt qëndron gjithë thelbi i zhvillimeve politike në Kosovën e pasluftës, ashtu siç e kam bërë të qartë edhe në një fejton të mëhershëm për çështjen e Mitrovicës dhe të enklavave.

Ribotimi i këtij shkrimi nga mediumet e tjera është i ndaluar!