OPINIONE

BAJRAM REXHEPIT NUK I PRITET TË TAKOHET ME KRYEMINSTRIN E SERBISË

Kur pata komentuar deklaratën e mëhershme të Fatos Nanosit të bërë në kuadër të Klubit Politik të Ballkanit, të mbajtur në Athinë të Greqisë, në fillim të muajit dhjetor, sipas të cilës na paskësh ardhur koha për të filluar dialogu ndërmjet Prishtinës dhe Beogradit, dhe se u çonte selam institucioneve të Kosovës, se në emër të dofarë integrimesh duhej hequr dorë nga “sovraniteti tradicional”, pata vënë në pah faktin se kjo deklaratë bëhej pas vizitës së Ilir Metës në Beograd dhe pas takimit të tij me Bajram Rexhepin dhe me shefin e tij, Hashim Thaçin, në Vlorë me rastin e 90 vjetorit të ngritjes së flamurit nga Ismail Qemali. Në përpjekje për ta çuar në vend këtë selam të Fatos Nanosit, kryeministri i Kosovës, Bajram Rexhepi ka disa kohë që është duke e shprehur gatishmërinë për t’u takuar me kryeministrin e Serbisë, por po ka frikë nga kryetari i Kosovës dhe nga kryetari i Kuvendit të Kosovës. Në anën tjetër, nga zyra e kryetarit të Kosovës bëhet e ditur se nuk mund të ketë takime me zyrtarë serbë pa praninë e palës së tretë.

Prizren, më 12 janar 2003

Shkruan: Rexhep KASTRATI

Gatishmëria e kryeministrit të Kosovës që të takohet me kryeministrin e Serbisë dhe adresimi i pamundësisë për një takim të tillë, në Presidencë dhe në Kuvend, më shumë se dëshirë për të marrë pëlqimin e këtyre dy institucioneve të Kosovës, siç ka deklaruar ai, paraqet dëshirën që gjithë përgjegjësinë për mostakimin e tij ta bart te këto institucione, në mënyrë që trysnia të bëhet mbi ta e jo mbi vetë kryeministrin. Bërja me gisht kah Presidenca dhe kah Kuvendi i Kosovës, në të vërtetë, është edhe një përpjekje për të diskredituar bartësit e këtyre dy institucioneve në sy të faktorit ndërkombëtar dhe si shprehje e servilzmit dhe dëgjueshmërisë fëmijërore të kryeministrit të Kosovës dhe të linjës që ai përfaqëson kundrejt administratës së UNMIK-ut.

Ky servilizëm dhe kjo dëgjueshmëri e kryeministrit të Kosovës kundrejt UNMIK-ut që u bë më e theksuar kur i kërkoi leje Shtajnerit për të shkuar në Vlorë, çdo ditë e më shumë është duke e bërë të qartë fytyrën e vërtetë të tijën, i cili edhe pse ka një post të rëndësishëm, nuk ka aritur të shmanget dot nga ndikimi i linjës së Tiranës/Kretës dhe të bëjë një politikë vërtet shtetërore dhe në përputhje me interesat afatshkurtëra dhe afatgjata të qytetarëve të Kosovës. Gatishmëria e tij për t’u takuar me kryeministrin e Serbisë, në kohën kur nga zyrtarë serbë, në vazhdimësi vijnë mesazhe për ndarjen e Kosovës dhe në kohën kur në Kosovë janë mbi 3000 persona të zhdukur, në të vërtetë, është jo vetëm mungesë respekti për të rënët dhe të zhdukurit, por edhe injorim i thelbit të kontestit ndërmjet Kosovës dhe Serbisë.

Qëndrim parimor dhe i vazhdueshëm i institucioneve të Kosovës, në kohën kur edhe vetë kryeministri i Kosovës ishte anëtar kryesie i LDK-së në Mitrovicë, ka qenë se nuk mund të ketë dialog me Beogradin pa praninë e palës së tretë. Dhe ky qëndrim parimor ka pasur parasysh pikërisht interesat afatshkurtëra dhe afatgjata të qytetarëve të Kosovës, për realizueshmërinë e të cilave ishte i domosdoshëm ndërmjetësimi dhe garantimi i një pale të tretë që do të kishte edhe të drejtën, edhe mundësinë për të garantuar realizimin në praktikë të marrëveshjeve eventuale.

Fakti se përse nuk ndodhi për rreth dhjetë vjet dialogu shqiptrao-serb në nivel institucional ka të bëjë pikërisht me mosgatishërinë e Beogradit për të pranuar palën e tretë, me arsyetimin se çështja e Kosovës, siç thoshin zyrtarë serbë, është çështje e brendshme e Serbisë. Beogradi, ndërkaq, në vazhdimësi ka shprehur gatishmëri për t’u takuar me shqiptarët pa praninë e palës së tretë, bile për këtë arsye i çonte edhe dofarë delegacionesh në Kosovë. Mirëpo, institucionet e Kosovës nuk pranuan kurrë të takohen pa praninë e palës së tretë. Dhe kjo ndodhte në kohën kur në Kosovë ishin mbi 100.000 forca policore-ushtarake serbe dhe në kohën kur edhe trysnia e bashkësisë ndërkombëtare ishte shumë e madhe te dr. Rugova për të filluar një dialog pa praninë e palës së tretë.

Një marrëveshje për arsimin e ndërmjetësuar, megjithatë nga një palë e tretë, nga Shën Egjidio, prapa të cilës ka qëndruar jo vetëm Vatikani, por edhe e tërë bashkësia ndërkombëtare, edhe pse botërisht dihej se nuk do të mund të realizohej, për shkak se do të thoshte njohje de facto dhe de jure e shtetit të Kosovës nga ana e Serbisë, u kritikua aq shumë, dhe më shumë se marrëveshja u kritikua vetë dr. Rugova. Zatën kritikat e drejtuara në adresë të dr. Rugovës, do të duhej ta bënin të qartë se kritikuesve të këtillë nuk u pengonte aq marrëveshja, sa u pengonte dr. Rugova dhe frika se mos eventualisht po realizohet ajo marrëveshje, e cila duhej të pasohej edhe me një marëveshje për rikthimin e pakushtëzuar të shqiptarëve në punë, dhe kështu mos po jetësohej përfundimisht shtetësia e Kosovës, dhe për këtë meritat po i mbesin dr. Rugovës, ato që e alarmuan të majtën shqiptare dhe bënë që të dalë tashmë në skenë edhe ideologu e saj – Rexhep Qosja dhe të ndodhë ajo që ndodhi: largimi i grupit të Hydajet Hysenit nga LDK-ja si përpjekje për ta rrënuar atë, e bashkë me të edhe dr. Ibrahim Rugovën.  

Dhe këto synime rrënuese, në të vërtetë, nuk u ndalën kurrë, dhe pas konstituimit të linjës së Tiranës/Kretës, pas takimit të Nanosit dhe Milosheviqit në Kretë, u bënë një nga qëllimet kryesore të saj. Për ta arritur këtë, linja e Tiranës/Kretës nuk linte gjë pa bërë, duke keqpërdorur bile edhe dërgimin e dhunshëm të dr. Rugovës në Beograd. Parë në këtë kontekst, nëse ka qenë e kritikueshme shkuarja e dhunshme e dr. Rugovës në Beograd, atëherë do të duhej të ishte shumfish më e kritikueshme dëshira e kryeministrit të Kosovës për të shkuar vullnetarisht në Beograd për t’u takuar me kryeministrin e Serbisë, kritikë që do të duhej të pasohej edhe me kërkesën këmbëngulëse për dorëheqjen e kryeministrit. Kështu do të duhej të bënim sipas logjikës së linjës së Tiranës/Kretës, të cilët edhe sot do të kërkonin llogari nga dr. Rugova po ta shprehte ai gatishmërinë për t’u takuar me zyrtarë serbë.

Edhe pse unë me këtë rast nuk e kam ndërmend ta shtroj çështjen e dorëheqjes së kryeministrit të Kosovës, pasi që konsideroj se asnjë dëm nuk mund të ketë Kosova nga një pjesëtar i dobët i linjës së Tiranës/Kretës, përderisa ai nuk mund të vendosë asgjë pa pajtimin e dr. Rugovës dhe të akademik Nexhat Dacit, pra pa pajtimin e kryetarit të Kosovës dhe të kryetarit të Kuvendit të Kosovës, e theksova këtë çështje vetëm për ta bërë edhe më të qartë logjikën destruktive dhe filozofinë kundërrugovë që në Kosovë e përfaqëson linja e Tiranës/Kretës. Në kontekst të kësaj, duhet thënë se kyreministri i Kosovës, në deklarimet e tij patetike, shumë herë është kërcënuar se do të ketë luftë nëse Kosova përfshihet në kuadër të Kornizës Kushtetuese të Serbisë dhe Malit të Zi, dhe se Kosova do ta shpallte pavarësinë e saj në një rast të përfshirjes së saj në atë Kartë Kushtetuese.

Mirëpo, Kosova u përfshi në Kartën Kushtetuese të Serbisë dhe Malit të Zi, e kryeminsitri i Kosovës, jo vetëm që nuk e shpalli pavarësinë e Kosovës dhe nuk filloi luftë, por edhe po ka qejf që sa të jetë e mundur e më shpejt të shkojë në Beograd për t’u takuar me njësojfrizurëshin e tij, Zoran Gjingjiq, për të pirë kafe me të, njësoj si me Oliver Ivanoviqin para disa vitesh. Por atij i ka mbetur merak se këtë dëshirë nuk po mund ta realizojë për shkak të kryetarit të Kosovës dhe të kryetarit të Kuvendit, të cilët nuk duan takime me Beogradin pa praninë e palës së tretë. Dhe kryeministri e ndien veten të penguar nga ky fakt, prandaj çirret dhe e drejton gishtin kah Presidenca dhe kah Kuvendi, e që do të thotë se kërkon një trysni nga ana e Shtajnerit mbi ta, për të shkuar edhe dr. Rugova, edhe akademik Nexhat Daci bashkë me Bajram Rexhepin, ose së paku të mos i bëhen pengesë këtij të fundit që të shkojë i vetëm. Mbetet të shihet se si do të rrjedhin zhvillimet dhe a do të bëjë dhe sa do të bëjë trysni Shtajneri mbi dr. Rugovën dhe mbi akademik Nexhat Dacin, por sido që të jetë, jam i bindur se as dr. Rugova, as akademik Nexhat Daci nuk do të heqin dorë nga qëndrimi i shprehur qartë se nuk mund të ketë dialog me Beogradin pa palën e tretë.

Përvoja mbi dhjetëvjeçare e dr. Rugovës, i cili në çështje parimore nuk ka hequr dorë nga parimet e tij, më bën mua, e besoj edhe të tjerët, të jemi të bindur se nuk do të heqë dorë nga parimi për t’u takuar me Beogradin vetëm me praninë e palës së tretë. Ndërkaq,  Bajram Rexhepi i vetëm mund të shkojë, por ai mund ta përfaqësojë në këtë rast vetëm Fatos Nanosin, Xhavit Halitin apo edhe Hashim Thaçin, por jo edhe Kosovën.

  Ribotimi i këtij shkrimi nga mediumet e tjera është i ndaluar!

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.