Në katërvjetorin e vrasjes së shefit të QIK-ut, Enver Maloku

Prishtinë, 11 janar 2003 - Si sot para katër vjetëve, një dorë mizore në një atentat mizor ia shoi jetën Enver Malokut, atëherë shef i QIK-ut, në moshën më të mirë të pjekurisë jetësore dhe krijuese për një gazetar. E shoi me dhunë jetën e një figure të jashtëzakonshme të gazetarisë sonë dhe të atdhetarit të vendosur dhe të patrembur.   Prandaj edhe sot e bën të dhembshëm shënimin e këtij përvjetori të vdekjes së dhunshme të Enver Malokut, kujtimi i asaj pasdite të 11 janarit të vitit 1999, kur iu ndërpre fryma e jetës, e energjisë së aksionve dhe të idealeve të tij njerëzore dhe kombëtare.

 

Enver Maloku në krye të QIK-ut dhe me shkrimet autoriale parreshtur sfidoi dhe e kundërshtoi regjimin kriminel të Beogradit, duke denoncuar para opinionit vendor dhe ndërkombëtar krimet që po bënte në Kosovë, pa u zmbrapsur në asnjë moment.

 

Kur më në fund të shkurtit të vitit 1998 plasi lufta në Likoshan e Qirez, Enveri mobilizoi të gjitha forcat e veta fizike dhe intelektuale për të njoftuar opinionin e vendit dhe të jashtëm për çdo gjë që po ndodhte në Kosovë.

 

Ai praktikisht punonte 24 orë në ditë, sepse i luste bashkëpunëtorët që të mos ngurrojnë ta thërrasin e ta njoftojnë edhe në mesnatë, ta zgjojnë nga gjumi në çdo kohë.

 

Dhe shpesh ndodhte që në rastet tragjike që ndodhnin në Kosovë, kur bashkëpunëtorët shkonin në mëngjes në QIK, Enveri tashmë e kishte të shkruar lajmin dhe të transmetuar kudo në botë përmes internetit.

 

Në rastet kur ndodhte ndonjë ngjarje tragjike në Prishtinë, ai vetë shkonte në vendin e ngjarjes dhe raportonte që në orët e hershme të mëngjesit.

Në komentet e tij Enveri nganjeherë ishte i ashpër, dhe nuk kuptohej si duhet, por ishte i guximshëm dhe i drejtpërdrejtë në vlerësime.

 

Shkrimet e tij që i përkasin asaj periudhe do të mbesin një kronikë tepër të rëndësishme të ngjarjeve tragjike të historisë sonë dhe e kërkesave të asaj kohe, të cilat i artikuloi me aq guxim. Ato shkrime do të mbesin pasqyra më e mirë dhe më besnike për të kaluarën e Kosovës.

Enver Maloku me përkushtim të madh punoi që Kosovën ta shihte të lirë, gjakoi për lirinë dhe pavarësinë e Kosovës, sepse besonte në idealet e shumë brezave të sakrifikuar për kauzën e Kosovës.

Mjerisht, edhe katër vjet pas përfundimit të luftës, në Kosovë edhe sot po vriten gazetarë, deputetë, kryetarë komunash të zgjedhur me votën e lirë, e veprimtarë politikë. Me të drejtë shumëkush po pyet: a është çliruar dhe a është e lirë Kosova?

Ata që janë sakrifikuar për lirinë e Kosovës, si Enver Maloku, as nuk e kanë imagjinuar Kosovën me vrasje dhe akte të tilla dhune. Edhe katër vjet pa pushtuesin serb në Kosovë gjuha e disa gazetave është më e egër se kurrë më parë, ku prodhohen "tradhtarë" e "patriotë".

 

Dhuna nuk dënohet por në këtë temë bëhen moralizime shterpe. Kurrë më shumë nuk ka pasur në Kosovë gazeta e media të tjera, e kurrë më pak profesionalizëm se sot nuk ka pasur.

Edhe sot në Evropën e shekullit 21, në Kosovë dikush synon që me metoda revolucionare të ndryshojë një shoqëri.

 

Shkrimtari dhe filozofi i madh francez Alber Kamy qysh në vitin 1951 në veprën "Njeriu i revoltuar" shkruante se bota që ndryshon me mjete të dhunshme nuk është dhe nuk mund të jetë humane e botë njerëzore. Këtë e kanë e kuptuar të gjithë në Evropë, por si duket ka ende shqiptarë që mendojnë ndryshe.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.