OPINIONE

LOJA DIPLOMATIKE E TIRANËS ZYRTARE

STANDARDE TË DYFISHTA QË E NGATËRROJNË PROCESIN E PAVARËSIMIT TË KOSOVËS..!

10 janar 2003 / Shkruan: Rexhep Elezaj

 

 

Edhe pse ditë më parë kishim bërë një vështrim më të zgjeruar lidhur me komplikimet e mundshme që do të ketë për procesin e pavarësimit të Kosovës përmirësimi i ngutëshëm i marrëdhënieve diplomatike të Tiranës zyrtare me Beogradin, ajo që na shtyri t’i kthehemi edhe njëherë kësaj teme, është Deklarata e përbashkët e Ministrit të punëve të jashtme të Shqipërisë z. I. Meta dhe zëvendëskryeministrit serb Çoviç lëshuar në Tiranë gjatë vizitës që ky i fundit i bëri asaj bashkë me bashkëpuntorë të tij (Rasim Lajiç, ministër në qeverinë serbe për minoritete) si dhe me përfaqësuesin e JAT-it, kur edhe u bë përurimi i hapjës së linjës ajrore të kësaj kompanie serbe në relacionin Beograd-Tiranë.

 

Që të kuptojmë këtë lojë diplomatike të Tiranës zyrtare në raport me interesat e shqiptarëve në përgjithësi dhe ndaj procesit të pavarësisë së Kosovës në veçanti, nga deklarata në fjalë, përveç tjerash, shkëputëm këtë pjesë të saj: “Zhvillimet demokratike në Serbi kanë krijuar premisat për nxitjen e gjithanshme të marrëdhënieve midis Tiranës dhe Beogradit në përpjekjet e përbashkëta që të dy vendet po bëjnë për të arritur parametrat dhe standardet evropiane. Ministri Meta shprehu angazhimin e qeverisë shqiptare për të çuar më tej marrëdhëniet midis dy vendeve duke i konkretizuar ato në përputhje me interesat reciproke.

 

Në këtë mënyrë do të krijohen më shumë komunikime, lidhje dhe përfitime nga kjo erë e re e paqes dhe stabilitetit në rajon, në të mirë të qytetarëve tanë. Shembulli i këtij konkretizimi është edhe rihapja e linjës ajrore Beograd-Tiranë. Homologu serb Çoviç vuri në dukje se nxitja dhe zhvillimi i marrëdhënieve të fqinjësisë së mirë midis dy vendeve tona dhe në rajon, mund të arrihet vetëm nëpërmjet përpjekjeve të vazhdueshme kundër paragjykimeve të së kaluarës, tendencave ekstremiste nacionaliste, duke i bërë qeveritë dhe popujt tanë më të përgjegjshëm për krijimin e një klime mirëbesimi midis tyre, gjë që do të reflektohet edhe në rajon...”, vazhdon deklarata(!?)

 

Para së gjithash, habit fakti dhe është e pa qartë se mbi cilat fakte e mbeshtet diploamcia e Tiranës zyrtare vlersimin se në Serbi kanë ndodhur zhvillime demokratike që për palën shqiptare “kanë krijuar premisat për nxitjen e gjithanshme të marrëdhënieve të Tiranës me Beogradin”, kur deri më sot asnjë organizatë e specializuar ndërkombëtare nuk ka dhënë vlersime pozitive se në Serbi po ndodhin zhvillime demokratike që mund të thuhet se i plotësojnë standardet e rrjedhave demokratike në Europë?!

 

Me sa dihet deri më tani e gjithë ajo që mund të konsiderohet si pozitive është se në këtë shtet pas intervenimit të NATO-s në Kosovë janë organizuar dy-tri herë zgjedhje parlamentare, por të cilat nuk kanë sjellur kurfarë ndryshimeve rrënjësore në planin e demokratizimit të shoqërisë serbe, bile zgjedhjet e fundit presidenciale dështuan turpshëm. Njëri ndër faktet më kryesore që i verteton pohimet tona është padyshim shkelja sistematike dhe mosrespektimi i të drejtave të minoriteteve në këtë vend siç janë shqiptarët, boshnjakët dhe hugarezët (ndaj këtyre të fundit ka përjashtime të vogla) të cilët as për së afërmi nuk i gëzojnë të drejtat e tyre nacionale konformë normave demokratike dhe standardeve ndërkombëtare për të drejtat e minoriteteve.

 

Shqiptarët në Preshevë, Medvegjë dhe Bujanofc sot e gjithë ditën janë të privuar nga të drejtat e tyre kombëtare, ndërsa ato pakë të drejta që kanë filluar t’i gëzojnë kohëve të fundit nuk janë tjetër veçëse minimumi i asaj që do duhej t’i kishin. E verteta është se as këto pakë të drejta nuk do t’i gëzonin sikur të mos ishte lufta çlirimtare e UÇPMB-së dhe presionet e ndërkombëtarëve që u bën ndaj Beogradit në këtë drejtim. Nuk është fare më e mirë as gjendja e boshnjakëve të Sanxhakut të cilëve njësoi sikur shqiptarëve iu mohohen të drejtat e tyre nacionale si dhe kërkesa e shtruar para 7-8 viteve për status special e cila në vazhdimësi iu refuzohet nga regjimi i Beogradit.

 

Kjo që cekëm më lartë është demanti më i fortë i vlersimeve të diplomacisë së Tiranës zyrtare se në Serbi kanë ndodhur “zhvillime demokratike”, ngase po të kishte në këtë vend ndryshime demokratike regjimi i Beogradit si hap të parë do ta pranonte fajsinë për gjenocidin e bërë në Bosnje dhe Kosovë, dhe së dyti popullit shqiptarë të Kosovës do t’ia njihte të drejtën e pavarësisë, duke pasur parasysh faktin se me masakrat që ka bërë ushtria dhe policia serbe në Kosovë duke vrarë mbi 20 mijë shqiptarë dhe duke djegur mbi 650 fshatra vetëm brenda vitit 1998/99, i ka humbur të gjitha të drejtat morale dhe politike që të flas për Kosovën, ngase sipas rregullave ndërkombëtare të luftës ushtria dhe policia serbe nga Kosova janë dëbuar si kolonizuese për shkakun e gjenocidit të hapur ndaj një populli tjetër. Po të kishte dhënë shënja të demokratizimit pas mbarimit të luftës në Kosovë, regjimi serbë do kishte bërë politikë më konstruktive ndaj Kosovës dhe shqiptarëve, mirëpo, shënja të tilla nuk ka pasur kurrë nga ana e Beogradit në këtë drejtim.

 

Përkundrazi, ky regjim ka bërë dhe vazhdon të bëjë shantazhe politike ndaj Kosovës me qëllim që me çdo kusht ta pamundësojë pavarësinë e saj, etj. Atëherë, shtrohet pyetja; ku i sheh Tirana zyrtare “zhvillimet demokratike” në Serbi dhe cilat janë sipas saj “parametrat dhe standardet evropiane” që ky regjim i paska plotësuar deri më sot e që kanë reflektuar në stabilitetin dhe demokratizimin e marrëdhënieve në rajon, posaçërisht në raport me Kosovën dhe shqiptarët?!

 

Vetëm shembulli i politikës destruktive të Beogradit i mbajtur gjatë gati katër viteve të fundit ndaj rrjedhave politike në Kosovë është argument i mjaftuar i cili dëshmon realisht shkallën e (mos)demokratizimit të këtij regjimi, duke mos e harruar faktin se është pikërishtë vazhdimësia e politikës shoviniste-hegjemoniste e Beogradit ndaj Kosovës ajo e cila po e mban peng pavarësinë e saj, e më këtë edhe gjithë procesin e stabilitetit politik dhe ekonomik në rajon, dhe nësë ky fakt nuk është i mjaftuar për zyrtarët e Tiranës, atëherë vijmë në përfundim se pas potezave të fundit diplomatikë të Tiranës kundrejtë hapjës dhe përmirësimit të marrëdhënieve me Beogradin qëndrojnë shkaqe tjera politike të cilat, jo vetëm se janë në diskrepancë me interesat e popullit shqiptar të Kosovës, por e vejnë në dyshim edhe qendrimin e saj zyrtar karshi procesit të pavarësisë së Kosovës!?

 

Dhe si jo, kur ministri për punë të jashtme i Shqipërisë z. Meta, në vend se të konsultohej me Prishtinën para se të shkonte për vizitë zyrtare në Beograd dhe Moskë, ai bëri hapa të kundërt protokolarë, ndonëse vetë rradhitja diplomatike e itinirarit të vizitave të tij dëshmon se për çfarë roli është përcaktuar diplomacia shqiptare në rastin e fillimit eventual të bisedimeve midis Prishtinës dhe Beogradit për përcaktimin definitiv të statusit politik të Kosovës. Nuk është qëllimi ynë të merremi me akuza, mirëpo duke e njohur mirë dhe thellësisht logjikën politike dhe hegjemoniste të Beogradit, sidomos qendrimet e tyre ultrashoviniste ndaj shqiptarëve, themi se nuk ka forcë politiko-diplomatike ndërkombëtare e cila mund ta detyrojë regjimin serbë të Beogradit që të pranojë pavarësinë e Kosovës, gjë që pa pranimin e këtij fakti nga ana e Beogradit nuk mund të ndodhë kurrë demokratizimi i shtetit serbë.

 

Se jetojnë në agoni diplomatike zyrtarët e shtetit shqiptar na bindin thellë qendrimet e tyre shpesh kontraverze, të dyfishta, jo parimore e ndoshta edhe të dyshmta kur është në pyetje e ardhmja e Kosovës, sepse sikur të mos ekzistonin divergjencat brenda politikës së jashtme të Tiranës ndaj statusit përfundimtar të Kosovës, sigurisht se para çdo nisme politike dhe diplomatike në rajon dhe më gjërë zyrtarët e Tiranës do të konsultoheshin paraprakisht me politikanët shqiptarë të Kosovës për marrjen dhe prezentimin e qendrimeve të përbashkëta para forumeve dhe qendrave të vendosjes ndërkombëtare, e jo në formë separate të flasin për Kosovën pa u “dëgjuar” asnjëherë më përfaqësuesit legjitimë të saj.

 

Në fund të fundit po të ishte Tirana zyrtare më diplomatike në qendrimet e saja ndaj çështjes së Kosovës, gjithnjë në raport me ruajtjen dhe mbrojtjen e interesave shqiptare si një komb, puna e parë që është dashur dhe ka pasur mundësi që ta bëjë diplomacia shqiptare në mbrojtje të interesave gjithkombëtare, ka qenë që ndaj regjimit të Beogradit, së paku në këto tri-katër vitet e fundit, ta përdorë “shkopin” e jo “karrotën” , duke pasur në dorë argumentet e gjalla; se është pikërisht regjimi i Beogradit ai cili përpos që bëri gjenocid të hapur në Kosovë ndaj 2 milion shqiptarëve në vitin 1998/99, është po i njëjti regjim i cili sot e kësaj dite nuk ka treguar asnjë hap të vullnetit të mirë ndaj shqiptarëve dhe Kosovës, dhe ky do të ishte argument i mjaftuar për diplomacinë shqipatare, por edhe si alibi për marrjen e qëndrimeve reciproke ndaj Beogradit, duke mos pranuar që t’i përmirësojë marrëdhëniet me këtë regjim derisa ky ta pranojë pavarësinë e shtetit të Kosovës.

 

Prandaj, themi në fund se përderisa politika zyrtare e Tiranës ndaj Beogradit nuk do të ndërtohet mbi baza të reciprocitetit, sidomos në aspektin e njohjes dhe respektit të plotë të faktorit shqiptarë në rajon nga ana e Beogradit dhe si partnerë i barabartë me popujt tjerë, deri atëherë diplomacia e Tiranës zyrtare nuk mund të konsiderohet ndryshe veçëse si joparimore, e standardeve të dyfishta, dhe mbase në disa aspekte edhe kontraproduktive.     

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.