Në veten e parë

Unë...dhe askush tjetër në rrugëtimin monoton timin që e ruaj aq me xhelozi

10 janar 2003 / Shkruan: Edona MUSA

 

 

Rrëfimi për vetveten kufizohet me një anë që më shumë mund të jetë subjektivizëm ireal se sa mendim racional. Arritja në atë shkallë që dikush mund ta vlerësoj vetveten pothuaj se është e pa arritshme, pos nëse sharron këmbëngul në politikë dhe një herë të duket vetja e rëndësishme, e madhe...

 

E megjithëate njohja e vetvetes ka një anë pozitive; mund të shprehet lirshëm, pa marrë parasysh sa gabohet apo sa i’a qëllojmë! Dhe unë, nuk pretendoj të tregoj të vërtetën lakuriqe sikur që nuk dua të gënjejë sikur politikanët dhe kështu duke menduar se po i mashtroj të tjerët, në fakt e gënjej vetveten dhe bie më poshtë se “z.Zylo” postmodern.

 

Gjithëmonë përpiqem të jamë UNË. Ajo që e dua jetën, të bukurën dhe humanen.

 

Kjo e treta  ishte shkas pse zgjodha të merrem me  gazetari.

 

Jeta, shumëherë din të jetë e pamëshirshme edhe kur prej saj kërkon deri në klithje humanen, të bukuren dhe thjesht jetën. Ngarendja pas të vërtetës është rrugë e gjatë, por edhe më keq sepse është dëshpruese...ajo nuk ekziston ose është dikund si një muzë, hije që ikë sa herë shpreson se, ja, po e prekë...

 

Me gjthë PSE-të e mëdha në jetë, ajo është e bukur dhe tonin e ëmbël ia shtoj vetë sa herë që dikush kujdeset të ma shtroj rrugën me ferra. Ky soj i njerëzve tek ne rritet me përmasa të zgjebës e unë me mundim e stërmundim përpiqem të ik në vetmi, e vetmuar dhe e larguar nga e gjithë bota dhe jeta e njerëzve...

 

Dhe e ndiej, në të shumtën e rasteve, se më mungon diçka. Një vakum në shpirt ka zënë rrënjë në thellësi. Më mungon diçka e nuk di të shpjegoj. Kjo është gangrenë që rininë time e ka shndërruar në atë që njerëzit e quajnë “pjekje para kohe”! Mu për këtë e ndiej se kam harruar ta jetoj fëmijërinë time. E di se një ditë do të mungojnë edhe filmat e vizatuar dhe kurrën e kurrës nuk do të ngopem së shikuari Jerry-in tim.

 

Në bisedat e zakonshme me shoqe dhe shokë, unë menjëherë u’a hap zemrën dhe u tregojë edhe këndet sekrete të Frymës sime.

 

Për çudi, sinqeriteti im, kthehet shuplakë në fytyrë. Kot i them vetes ta thyej këtë veti njerëzore, por jam UNË dhe s’mund të bëhem tjetër. Pavarësisht nga rrethi i jetesës dhe njerëzit plotë smirë nuk di të aktrojë, gënjej, nënçmoj dhe urrej.

 

Njeriut, ose qenjes me maskë njeriu kam dëshirë ti ndihmoj dhe ti besoj. Dhe ky besim i tepruar, përsëritshëm kujdeset që në vend të bukës të gëlltis gurë.

 

Kur ndalem dhe bisedoj me vetveten, çortohem pse nuk kam orar, pse jetën ia lë stihisë, pse e hap zemrën me të pa njerëzit, pse nuk di të dashuroj e të urrejë sikur të tjerët...

 

Them që sonte do të flakë librin e të shikojë filma vizatimorë. Nuk mundem as të lexoj dhe s’më bëjnë përshtypje as “cartoons” sepse më dhembin thashethënat që qytetin tim e kanë shndërruar në ferr dantesk.

 

I kaloj ditët në këtë atmosferë, pa menduar kurrë se moshataret e mia përqafojnë apo puthin të dashurit e tyre, dikund në netët e ngrohta pranverore. Çka është më keq shpesh mos besimi i tepruar në polin e kundërt më ndjell neveri që nuk di ta them me fjalë... dhe e di, së paku në mënyrë abstrakte se dashuria është gjëja më e shtrenjtë dhe më e shenjt  të cilën kurrë nuk e pashë tash e 20 pranvera...

 

UNË jam dhe është vetë jeta ime që e mbaj në shuplakë të dorës.

 

Kam liri të plotë, dashuri shumë për njeriun, të bukurën dhe humanen.

 

Jeta ecë dhe ndryshon, unë nuk mund ta ndryshoj jetën por përsëritshëm jam UNË...dhe askush tjetër në rrugëtimin monoton timin që e ruaj aq me xhelozi.

 

Pra për të gjithë moshatarët e mi një porosi: “Be yourself all the life”.

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.