OPINIONE

KOT PRET TË TË GJUNJËZOHEM, O XHEVDET MAZREKAJ!

Vendosa të të shkruaj publikisht për të ta ripërsëritur qëndrimin tim që ta kam bërë të qartë edhe në kohën kur jam larguar nga gazeta, edhe gjatë bisedës telefonike që kemi pasur para disa muajsh për mosgatishmërinë time për t’u kthyer në gazetë, si dhe për shqetësimin që ma shkaktoi telefonata e Nefail Maliqit mbrëmë më 8 janar, me bindjen se pas kësaj do të më lësh të qetë në shtëpinë time dhe do të më kursesh mua dhe veten nga telefonatat provokative.

 

Prizren, më 9 janar 2003

Shkruan: Rexhep Kastrati

  

  

Siç ta kam bërë të qartë edhe kur jam larguar nga gazeta, unë nuk jam larguar as për punë parash, as për punë kushtesh më të mira, edhe pse shuma mujore që ma ke paguar ka qenë e mjerë për punën që kam bërë dhe për rreziqet që i kam pasur unë dhe familja ime, dhe edhe pse kam punuar shumë i izoluar për shkak të intrigave që m’i kanë bërë Sylejman Aliu dhe Bajrush Morina, të cilat ti i  di fort mirë, por për shkak të pamundësisë për të punuar me këta dy mjeranë të gazetarisë për gjithë ato që ia kanë bërë Bekimit për shkakun tim. Atëherë prej teje pata kërkuar drejtësi morale për Bekimin për shkak se ia kishe borgj atij që ta vendosje një drejtësi të tillë. Ti e din fort mirë se sa shumë e kanë keqtrajtuar moralisht, profesionalisht dhe materialisht Bekimin. Ti e din fort mirë se Bekimit gati kurrë nuk i janë botuar më shumë se gjysma e shkrimeve që i dërgonte nga një komunë, në të cilën ishte rrezik vetëm të shëtisje rrugës, pa le të punoje si korrespondent i “Botës sot”, edhe pse bashkë me Sevdail Hysenin kanë qenë korrespondentët më të mirë që ka pasur ajo gazetë, bile shumë më të mirë se disa mjeranë të gazetarisë brenda në redaksi dhe që vazhdonin të punonin falë nënshtrimit dhe jaranive që kishin me kryemjeranët: Sylejman Aliun dhe Bajrush Morinën.

  

Po ashtu ti e din mirë se shuma që merrte Bekimi në gazetë, sipas asaj që ti ma ke thënë vetë në telefon, zbriste deri në 150 DM, në kohën kur gazetari më i dobët merrte edhe mbi 1000 DM, e ndonjë jaran i Bajrushit edhe mbi 1500 DM. Gjithashtu, për shkak të mjerimit të tyre, Sylejman Aliu dhe Bajrush Morina si njerëz përgjegjës të redaksisë në Prishtinë kurrë nuk janë interesuar për kushtet e punës në të cilat punonte Bekimi dhe as për kërcënimet e vazhdueshme që i ka pasur në Skënderaj. Bile, siç e din fort mirë, si redaksi nuk kanë reaguar as kur Bekimi është sulmuar fizikisht. Pastaj ti vetë ma ke pohuar se edhe ty Sylejman Aliu të ka thënë se Bekimi është tradhtar, kurse mua më ka thënë se kemi dosje për këtë. Dhe të gjitha këto Bekimi i ka pasur dhe i ka përjetuar për shkak timin, vetëm pse nuk kishte pranuar të distancohej nga unë. Unë kam mundur t’i kuptoj se për shkak se janë plakur si mjeranë të gazetarisë, Sylejman Aliu dhe Bajrush  Morina kanë mundur të bëjnë gjithçka kundër meje, por unë nuk kam mundur të jem dakord që të binte viktimë dikush tjetër, e më së paku Bekimi, i cili ishte aq shumë i lidhur me “Botën sot”, bile familjarisht.

  

Kjo do të thotë se edhe familja e Bekimit kanë qenë të lidhur shumë me “Botën sot”, sa që babai i Bekimit i ka thënë atij se edhe pa para po t’i imponohej të punonte, edhe pa para të punonte, vetëm të mos e lëshonte “Botën sot”, kurse mua personalisht pas vrasjes më ka pyetur se si mund të parapaguhej në “Bota sot” që të mos i mungonte asnjë numër i gazetës, edhe pse ka qenë në dijeni për të gjitha ato që i ka përjetuar djali i tij, Bekimi, nga Sylejman Aliu dhe nga Bajrush Morina. Nuk e di a mund ta kuptosh se çfarë ndjenje është kjo z. Xhevdet, kur babai i Bekimit si prind i djalit të vrarë për shkak të punës në gazetë, kërkon mundësi parapagimi që të mos i mungojë asnjë numër i gazetës, edhe pse asaj gazete ia kishte falur djalin e tij? Në anën tjetër, nuk di a mund ta kuptosh ndjenjën e prindit të djalit të vrarë që gjen forcë që gjithë ceremoninë e varrimit të djalit të tij t’ia lëjë në dorë “Botës sot” si gazetë dhe mua si vëlla prej shpirti i djalit të tij? Nuk e di a mund ta kuptosh nga këto se sa kanë qenë të lidhur Bekimi me familje me “Botën sot”? Kurse ti nuk ishe në gjendje të ndërmerrje as hapin minimal: atë që të takonte si botues i “Botës sot”; të vendosje drejtësi morale për Bekimin.

  

Si nuk të shkoi mendja ta pyesje Sylejman Aliun dhe Bajrush Morinën se nga e merrni atë të drejtë që ta qani Bekimin kur e keni vrarë moralisht, profesionalisht e materialisht shumë kohë para se të vritej edhe fizikisht? Ti ke kërkuar nga unë që të lëshoj pe lidhur me një shkrim që e kisha bërë për Selatin Novosellën, vetëm pse kishte kërkuar Sylejman Aliu, me arsyetimin se ky fundit të paska thënë se nëse botohej ai shkrim, mund të rrezikohej nga Selatin Novosella, edhe pse shkrimi ishte i imi dhe përgjegjësinë e mbaja unë. Dhe unë pata mirëkuptim ndaj teje dhe pranova të lëshoj pe, kurse kur Bekimi u vra me të vërtetë, ti nuk bëre asgjë për të vendosur drejtësi morale për të, atë drejtësi që kishe mundësi ta vendosje: të kërkoje llogari nga Sylejman Aliu dhe nga Bajrush Morina për të gjitha ato që ia kanë punuar Bekimit për shkakun tim. Natyrisht se të gjitha këto do t’i bëje jo për ta mbajtur Rexhepin në gazetë, por duhej ta bëje për Bekimin, i cili ia kishte falur jetën gazetës tënde. Por ti vetë nuk ndërmore asgjë nga ato që të takonin të ndërmerrje edhe pse në shkrimet e mia pas vrasjes së Bekimit shpesh herë kam shkruar për dy vrasje të Bekimit: për vrasjen me fjalë dhe për vrasjen me plumba, duke synuar kështu të ta kujtoja se topi ishte në fushën tënde, dhe ishe ti ai që duhej ta bëje për Bekimin atë që të takonte ta bëje: të vendosje drejtësi morale për të. Atëherë vendosa që nëpërmjet një bisede telefonike të ta bëja të qartë se të takonte të merrje masa ndaj Sylejman Aliut dhe Bajrush Morinës për shkak të vrasjes morale, profesionale dhe materiale që ia kishin bërë Bekimit, vrasje e cila e përshpejtoi vrasjen fizike të tij.

  

Mirëpo, këtë e kisha lënë që të ta kujtoja pasi të mbyllej e pamja në Palluzhë dhe unë të kthehesha në Prishtinë, pasi që gjatë asaj kohe unë kam qenë në të pame dhe bashkë me familjarët e Bekimit prisnim njerëzit që vinin për ngushëllime. Në anën tjetër, mjeranët e gazetarisë, Sylejman Aliu dhe Bajrush Morina e hetuan se unë qartas aludoja në ta, kur shkruaja për vrasjen e Bekimit me fjalë, prandaj doli rreziku që paska gazeta nga shkrimet e mia, të cilat, në të vërtetë, nuk ishin thjesht shkrime, por ishte vaji i shpirtit  që ndjente dhimbje për vrasjen e Bekimit. Dhe ti u tregove më i shpejtë se unë: nuk prite që të kthehesha në Prishtinë, por pa një pa dy e dërgove Shefki Ukajn në Palluzhë që të më thoshte të mos shkruaja disa kohë se po e rrezikuakam gazetën. Dhe kjo bëri që të mos prisja mbylljen e të pames në Palluzhë dhe të vija në Prishtinë për të kërkuar sqarime për këtë masë tënden. Ti më pate thënë se shkrimet duhej t’ia dërgoja Skënder Buçpapajt për t’i redaktuar dhe kështu më cënove të drejtën si redaktor në gazetë.

  

Kujtoj se të kujtohet fort mirë se unë përveç se nuk e pranova një gjë të tillë, unë ta bëra të qartë se në gazetë nuk mund të punoja bashkë me Sylejman Aliun dhe me Bajrush Morinën, dhe, edhe pse ti i dije fort mirë arsyet, unë prapë se prapë t’i kujtova. Ti prapë nuk ndërmore asgjë, përvçse ia hoqe emrin Sylejman Aliut nga llogoja, duke menduar dhe duke besuar se unë mund të bëja pazar me gjakun e Bekimit. Nuk të mjaftuan as afro dhjetë ditë biseda të përnatshme me ndërmjetësit e tu për ta kuptuar se unë nuk mund të bëja pazar me gjakun e Bekimit dhe në fund mu imponua që ta lëshoja gazetën. Kur e lëshova gazetën, isha i bindur se e kishe të qartë se ky vendim i imi ishte i pakthyeshëm dhe do të isha i qetë në shtëpinë time në Prizren që të merresha me dhimbjet e shpirtit që m’i kishte shkaktuar vrasja e Bekimit. Dhe ashtu ishte për disa muaj, kur një ditë erdhi Neziri në shtëpinë time në Prizren, duket me bindjen se unë isha lodhur ekonomikisht dhe mund të pranoja të kthehesha në gazetë, dhe më ftoi të shkruaja përsëri. Atë botë patëm bërë edhe një bisedë telefonike bashkë dhe ta pata bërë të qartë se nuk e kisha ndërmend të shkruaja më për “Botën sot”.

   

Edhe pse e mbajta veten dhe nuk e shpreha pezmin që më kishte shkaktuar kjo ftesë, unë e kuptova përfundimisht se ty ta kishin sugjeruar luftën speciale kundër meje që të detyrohesha të kthehesha në gazetë; kishe pritur gjashtë-shtatë muaj që të shpenzoheshin të gjitha rezervat që mund të kisha dhe të gjunjëzohesha, dhe ti kishe besuar se unë njëmend mund të gjunjëzohem. Mirëpo, ata që të kanë bindur se unë mund të gjunjëzohem, të kanë mashtruar, apo të kanë keqpërdorur, siç thoshe ti kur të shtynin të m’i bllokoje shkrimet, apo edhe kur të nxitnin kundër meje. Por këtë ti nuk e kuptove as kur unë refuzova kategorikisht rikthimin tim në “Bota sot”, por vazhdove me të vjetrën: prite edhe më tej që unë të lodhem edhe më ekonomikisht që një ditë, të gjunjëzohesha me të vërtetë dhe të ta shtrija dorën për një kafshatë bukë. Dhe pas rreth gjashtë-shtatë muajsh nga biseda telefonike që bëmë në shtëpinë time kur e dërgove Nezirin te unë, e nxite Nefail Maliqin  që të më telefononte te djali i dajës në Prizren për të më ftuar që të shkruaja përsëri, duket i bindur përfundimisht se unë jam në krizë të thellë ekonomike dhe do të gjunjëzohem. Dhe pyetja ishte shumë provokative nga ana e Nefail Maliqit: apo mundesh me jetue? Natyrisht se unë e dija, ashtu siç e kam ditur që në fillim se ti i ke angazhuar spiunët e tu, e edhe Bajrush Morina e ka angazhuar spiunin e tij që e ka në Prizren për të përcjellë gjendjen time ekonomike dhe hapat që ndërmerrja për të gjetur burime financiare për ta bërë gazetën, dhe të më sabotonin, prandaj nuk kisha fije dyshimi se e dije fort mirë se në ç’gjendje ekonomike jam aktualisht dhe cilat ishin hapat që kisha ndërmarrë për të gjetur burime financiare për ta bërë gazetën.

   

Mirëpo, kjo nuk më shqetësonte shumë, pasi që edhe pse arrite që të më sabotoje bisedat me njerëz për të gjetur mbështetje financiare për ta bërë gazetën, e dija se humbësi më i madh do të jesh ti e jo unë. Vetëm të krahasosh tirazhin e gazetës në kohën kur kam qenë unë në gazetë me tirazhin aktual që ka, mjafton për ta kuptuar peshën e humbjes që ke ti. Po t’i shtohet kësaj fakti se në kohën kur kam qenë në gazetë unë, “Bota sot” në Kosovë shitej 1 DM, që ishte çmim dyfish më i lartë se i gazetave të tjera ditore,  me arsyetimin se me çmim prej 50 feningësh nuk paskësh llogari ta shesësh, kurse pas largimit tim nga gazeta, për çudi, edhe pse tirazhi i gazetës ra dy-tre fish, kishe llogari ta shisje me çmim prej 30 centësh, njësoj si gazetat tjera! Shtoja kësaj edhe humbjet në diasporë, atëherë del shumë qartë se humbësi më i madh në këtë mes je ti. Po ta përmendi vetëm humbjen financiare, sepse për ty është më e rëndësishme kjo, se edhe për Bekimin më pate folur me terminologji ekonomike-financiare; të kujtohet kur e pate quajtur Bekimin investim i mirë, e nuk po ta përmendi atë humbjen realisht më tëb madhe: humbjen morale. Dhe kjo humbje morale ishte shumë më e rëndë: Bekimi për gazetën tënde, sakrifikoi jetën, kurse ti nuk ishe në gjendje të vendosje drejtësi morale për të.

   

Përveç kësaj, ti me spiunët e tu dhe të Bajrush Morinës me luftën speciale që bëje kundër meje vetëm e vetëm për të më detyruar që të kthehem në gazetë, mbani përgjegjësinë për dëmtimin e procesit politik në Kosovë dhe për dobësimin e së djathtës këtu, duke i krijuar komoditet linjës së Tiranës/Kretës që e patrazuar nga shkrimet e mia, të arrijë suksese marramendëse dhe të jetë de facto fituese e zgjedhjeve të fundit për pushtet lokal, pasi që përveç se LDK-së ia kishte marrë dy komuna, kurse në disa të tjera ka imponuar bashkëqeverisjen, në shumë të tjera, ka shënuar rritje të përqindjes së votave të fituara. Dhe kur të kihen parasysh të gjitha këto, humbësi më i vogël jam unë, kurse humbësi më i madh je ti dhe procesi politik, përkatësisht e djathta në Kosovë. Dhe në këtë, pa dyshim se përgjegjësia jote si botues i “Botës sot”, i spiunëve të tu dhe të mjeranëve të gazetarisë: Sylejman Aliu e Bajrush Morina është shumë-shumë e madhe. E tëra kjo pse ti lejove që të të keqpërdorin Sylejman Aliu e Bajrush Morina dhe të të shtyjnë në një luftë me mua. Dhe ti nuk e kuptove prapë se kjo në të vërtetë ishte lufta e Sylejman Aliut dhe e Bajrush Morinës për të më rrënuar mua, luftë që është shumë e ngjashme me luftën që po e bën linja e Tiranës/Kretës për ta rrënuar LDK-në dhe dr. Ibrahim Rugovën, kurse ti u shërbeje vetëm si armë për të më goditur mua. Dhe në këtë kontekst ti besove njëmend se unë mund të gjunjëzohem një ditë dhe do të ta shtrij dorën për një kafshatë bukë. Kjo është arsyeja se përse më shqetësoi telefonata e Nefail Maliqit.

   

Pra, edhe telefonata e tij ishte në vazhdën e luftës speciale që po e bën kundër meje me shpresë se unë do të gjunjëzohem një ditë. Por ti duket se nuk e ke të qartë se Rexhep Kastrati nuk i është gjunjëzuar as kriminelëve serbë, as kërcënimeve të vazhdueshme, as sulmit me bombë, nga linja e Tiranës/Kretës, e po i gjunjëzohet Xhevdet Mazrekajt, përkatësisht Sylejman Aliut e Bajrush Morinës. Ndoshta ti ke menduar ose të kanë bindur Sylejman Aliu e Bajrush Morina se unë mund të bëj pazar me gjakun e Bekimit, përkatësisht të kaloj nëpër lumin e gjakut të Bekimit, duke e shkelur atë gjak dhe do të gjunjëzohem para teje, apo më saktë, para Sylejman Aliut e Bajrush Morinës. Mirëpo, duket se ti nuk e ke njohur karakterin tim të pathyeshëm dhe pastërtinë time shpirtërore. Duket se ti nuk e ke kuptuar asnjëherë se gjakun e Bekimit nuk e kam nxjerrë kurrë në pazar, dhe se nuk ka çmim me të cilin unë mund ta shes gjakun e tij. Dhe këtë e din edhe familja ime. Dhe këtë e din edhe fëmijët e mi. Ata e dijnë se babit të tyre ia kanë vrarë xhaxhin Bekim dhe dijnë se në gazetën ku ka punuar babi i tyre janë disa njerëz të këqinj që ia kanë nxirë jetën xhaxhit Bekim dhe babit të tyre me intrigat e panumërta, dhe kanë mirëkuptim edhe kur u mungon diçka në sofër.

  

Ata e kanë dashur shumë xhaxhin Bekim dhe janë pikëlluar shumë kur kanë mësuar se më ai nuk do të vijë për t’i marrë hopa pasi që e kishin vrarë. Natyrisht se nuk mund ta marrësh me mend pikëllimin e fëmijëve të mi kur kanë mësuar se xhaxhin Bekim e kanë vrarë, sepse ti nuk ke qenë në gjendje ta marrësh me mend as peshën e sakrificës që Bekimi ka bërë për gazetën tënde. Se po ta kishe marrë me mend peshën e sakrificës së Bekimit që ka bërë për gazetën tënde, do të kishe dënjuar të vendosje drejtësi morale për Bekimin, për vrasjen morale, profesionale e materiale që ia kanë bërë Sylejman Aliu e Bajrush Morina, sa ishte gjallë ai. Për më tepër ti ende pret që unë të gjunjëzohem dhe të ta shtrij dorën për një kafshatë bukë, dhe ende nuk e ke të qartë se ndërmjet meje e “Botës sot” ka përfunduar gjithçka që kur ti nuk pranove të vendosësh drejtësi morale për Bekimin, i cili gazetës tënde ia fali jetën. Natyrisht se unë nuk mund të ta marr të drejtën që ti të vazhdosh të presësh që unë një ditë të të gjunjëzohem dhe të ta shtrij dorën për një kafshatë bukë, ashtu siç nuk mund të ta marr të drejtën që të vazhdosh luftën speciale kundër meje, por duhet ta kesh të qartë se Rexhep Kastrati kurrë më nuk do të kthehet në “Bota sot”...

  

Ribotimi i këtij shkrimi nga mediumet e tjera është i ndaluar!

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.