OPINIONE

In memoriam

Krimet  s’mbulohen me krime

 Sefedin KRASNIQI

 

 

Kush merret sado pak  me shkrime, e di sa vështirë është të qiten në letër kujtimet e një gëzimi. Edhe më vështirë të një dasme. E si të shkruhen atëherë kujtimet, për një njeri, pas vdekjes tij nga një  vrasje mizore?  Si të shkruhen kujtimet për një njeri  që e ke njohur ndryshe nga ata që për katër vjet rresht përgaditen publikun për vrasjen e tij. Për vrasjen e madhe me breshëri plumbash, të kalibrit të madh. Çdo vrasje është krim, por kur ajo lajmërohet e proklamohet me vite të tëra e trash krimin.  Bëhet edhe më tragjike kur tentohet  të mbulohen krimet me  krime, për të cilat drejtësia e ka thënë fjalën e vet. Vrasjes me atentat kundër komandantit Tahir Zemaj, të datës 04 janar 2003, i kanë  parapri edhe disa tentimatentate tjera. 

 

Ato nisën ditën kur komandanti u betua para flamurit kombëtar se do të luftojë për  çlirimin e Kosovës nga ushtria e Millosheviqit. Kur e goditën kriminelët në gushtin e vitit 2002, pasi nuk qëllova në Kosovë, i telefonova për t’ia lehtësuar dhimbjet e plagëve, për aq sa mund të lehtësohen dhimbjet me fjalë. Pas disa dite u takuam në Prishtinë. Takimi qe i shkurtër. Megjithatë, nuk u durova pa i thënë; komandant ti ke  bër shumë për çlirimin e Kosovës, edhe në liri po bënë shumë për mundjen e frikës, por po merrte pak. Shumë pak !  Sepse, edhe atë ditë kishte qenë vetëm me Hasan Zemajn dhe me një person tjetër që emri tash nuk më kujtohet. Jo, me të birin Enisin nuk ishte. Me të mbaruar këto fjalë, u përshëndetëm. Sikur t’a kisha ditur që ky do të jetë takimi jonë i fundit do të hallashtisesha duke i thënë të m’i bëj t’fala Bacës Ahmet. T’i thotë që e kam kuptuar se, « rruga për liri qenka e  gjatë dhe krejt labirint ».

 

 

Si u njoha me komandant Tahir Zemajn ?

 

Gjatë Luftës për çlirimin e Kosovës të viteve 1998/99, sidomos pas mbarimit të saj, nuk kam besuar se shumë lidhje të vjetra mes miqësh do të shkëputen aq rrëmbyeshëm, e shumë të tjera do të lindin.

Me Komandantin Tahir Zemajn gjatë luftës kemi komunikuar indirekt. Fati e  deshti të takohemi dhe të njihemi më mirë pas mbarimit të saj. Këtë takim e  kam pritur me kurreshtje të madhe. Për komandantin, tashmë, kishin shkruar në mënyrë shumë denigruese gazeta e agjensi të ndryshme lajmesh, që për redaktorë e gazetarë kanë enveristët më të regjur dhe më të pamshirshëm të Kosovës. Të tjerë gazetarë e gazeta kishin shkruar ndryshe, për trimëritë e tij prej komandanti e çlirimtari. Imazhin e vërtetë për komandant Zemajn i krijova kur ish-ministrin i Mbrojtjes, Ahmet Krasniqin,  e dëgjoja se si fliste me pietet të lartë për te, për hyrjen e tij në luftë, për profesionalizmin e tij në mbrojtjen e Llukës, për udhëhëqjen e Betejes së Loxhës, për kazermen e Prapaçanit. Shkurt për  trimëritë që kishte treguar në Rrafshin e Dukagjinit duke luftuar kriminelët e Millosheviqit.

Çdo gjë do të përfundonte këtu, sikur komandanti i Zonës Operative të Dukagjinit, Tahir Zemaj, pas luftës t’a kishte mbyllur gojën për t’i lënë gjakhumbur ushtarët që ia kishin vrarë, siç thoshte ai, me tradhëti pas shpine. Sikur t’i kishte lënë në harresë dëshmorët e  Betejës së Loxhës. Sikur të mos i kishte ndie në shpirt vuajtjet e ushtarëve të brigadës „Mërgimi“. Sikur t’a kishte sharë eprorin e tij Ahmet Krasniqin, ashtu siç kanë bërë të tjerë për një leckë, për një gojë bukë. Por, ja që komandanti  foli dhe tha të kundërtën. Denoncoi krimin në shumë intervista dhe në dy librat e tij të titulluara, "Kështu foli Tahir Zemaj",  vëllimi I dhe II.

Komandant Zemaj ka lënë pra dy libra,  deshmitë e të cilave do t’a mundin heshtjen e dhunshme,  e cila një ditë mund t’a pllakosë Kosovën që terrori i kuq enverist po mundohet t’ia përgadis. Rrëfimet e tij për luftën nuk janë përralla fantastike. Janë rrëfime të  veçanta, të përjetuar fizikisht e shpirtërisht. Kur them shpirtërisht, më kujtohen emocionet e komandantit kur fliste për ushtarët dhe  eprorët  të rënë dëshmorë,  apo për dredhitë dhe  kërcënimet, që përveç luftës me serbët, i kishin ardhur nga taborri i atyre, të cilët pretendonin se kishin vulën për çlirimin e Kosovës.  Të gjitha i ka thënë në mënyrë kronologjike dhe perfekte siç i ka hije një komandanti. Ai i ka vënë vulën mrojtjes së Llukës, Betejës së Loxhes, shpëtimit të 60000 civilëve në Rrafshin e Dukagjinit. Jam thellësisht i bindur se sa herë të  flitet për këto beteja e të mos  përmendet emri  i komandantit Tahir Zemajt, është njësoj sikur të thuhet: Zot ka, por Zotit  s’i besoj. Pra,  ja pse e vranë komandant Tahir Zemajn! Për t’ia vjedhur famën e çlirimtarit. E vranë për t’ia mbyllur gojën, por le t’a  dinë se i kanë hapur njëqind gojë tjera.

 

Historia e  Brigadës "Mërgimi"

 

Shumë tronditëse është historia e dhimbshme e Brigadës “Mërgimi”. Lufta sjell humbje dhe tragjedi. Kur ato t’i shkakton armiku përballohen më lehtë. Por kur t’i kurdisin ata që ua ke shpëtuar jetën, siç ka dëshmuar komandant Tahir Zemaj, ajo është tragjedi e veçantë. Dihet botërisht se brigada “Mergimi”  ishte më e përgaditura: si me ushtarë edhe me teknikë luftarake e moderne. Për herë të parë para gjithë botës, me proçesverbal të nënshkruar, komandant Zemaj ka  dëshmuar për armatimin që ka disponuar ajo brigadë dhe çfarë ndodhi me atë armatim. Veç kësaj, një zot e di sa  lexues janë neveritur kur kanë lexuar se si forcat shqiptare të Shqipërisë së Fatos Nanos e kishin rrethuar Brigadën “Mërgimi” të UÇK-ës për t’a çarmatosur, për t’a  poshtruar. Por kjo nuk është e tëra! Fatin tragjik që ka pësuar kjo brigadë gjatë rrugëtimit nëpër Shqipëri, sidomos pas hyrjes së saj në Kosovë, është shumë trishtues.

 

Një skenë të ngjajshme trishtuese, siç e ka përshkruar edhe komandanti Zemaj,  e kam parë me sytë e mi në Pejë, në afërsi të ish-shtëpisë së mallrave. Kjo ka  ndodhur vetëm pak ditë pasi kanë hyrë forcat e NATO-s në Kosovë. Nga një kamion i ndalur në rrugën kryesore, në pikë të ditës, zbritnin ushtarë me shenjën e UÇK-ës në ballë, të cilët shaheshin, çarmatoseshin dhe maltretoheshin,  nga ushtarë po të UÇK-ës. Të dy palët flisnin shqip. Çfarë tmerri! Duke parë këtë skenë makabre, nuk munda pa e pyetur një njeri, ç’po ndodhte? Pasi rrudhi krihtë më tha: "Kanë ardhur ata të Drenicës, e po i çarmatosin tradhëtarët e Kosharës".

Më vonë e kuptova realitetin;  as nuk  ishte UÇK e Drenicës që maltretonte e as ushtarët e maltretuar nuk ishin të Koshares. Kuptova se lufta po hynte në drejtimin prej ku kthim prapa s’ka, pa vrasje politike për pushtet. Dhe vrasjet vazhduan, herë me ritëm më të shpejtë, herë më të ngadalshëm, herë vritej një e herë më shumë veta, herë komandantë të UÇK-së herë politikanë, por gjithmonë sipas listave të zeza, të përgaditura gjatë luftës. Edhe komandantin Tahir Zemaj, të birin e tij Enisin dhe kusheririn, kryetarin e FR të LDK-së së Deçanit, i vranë ata që Komandanti Zemaj ua ka shpëtuar jetën me ushtarët e vet. I kishte shpëtuar kur ishin gjetur në rrethim të hekurt nga forcat serbe.  Çka të thuhet tjetër, veçse vrasje sipas radhës së shkronjave të alfabetit. Sa shumë shkronja ka edhe ky alfabeti jonë!?…

Komandantit Tahir Zemaj, djalit të tij Enisit dhe kusheririt Hasanit, u qoftë i lehtë dheu i Kososvës! Ai dhé që e çliroi vetë komandant Zemaj për gjeneratat e ardhshme, për fëmijët e bukur të Kosovës!

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.