OPINIONE

TRIPTIK PËR FILLIMVITI

HESHTJA SI REZIGNIM, APO IKJA NGA REALITETI..?

1 janar 2003 / Shkruan: Rexhep Elezaj

 

Nuk është qëllimi me këtë që do ta them më poshtë që t’i detyrojë të tjerët të mendojnë si unë, kurrësesi, por ama nuk mund ta marrë me mend se ka intelektualë që frikësohen nga vdekja, se ka të tillë që frikësohen t’i bien malit përmes qoftë natën ose ditën, vetëm për ate se diku në mes të tij do hasësh në të papritura, ose pse në thellësit e tij gjendën puse kënetash, ku s’ke rrugë tjetër kah të kalosh përpos duke iu rënë përmes. Mirëpo, të mbytësh në kënetat politike për shkak të përkuljeve të imponuara gjatë ecjes së njeriut nëpër labirinthët e kësaj bote, është padyshim vetëvrasje e rëndë, meqë përpos asaj se shpirti të del për gazepi, do të përlloqitesh i tëri me baltën e rëndë të tyre që është mjaftë vështirë që ta pastrosh vetën ndonjëherë. Ndonëse përzgjedhja e rrugës politike e cila është përplotë me rreziqe për shkakun se ke qenë kurreshtarë, ose pse nuk i ke parë më herët të papriturat e saj, është verbëri, or shok?!

 

Dhe, si të mos jetë vërbëri për intelektualin i cili me vetëdije ose pa të bie në heshtje mordi dhe nuk e gjykon me asnjë fjalë krimin e shumllojshëm i cili ndodhë brenda kombit të cilit i takon, krim i llojllojshëm i cili ndodhë para syve të tij, si nuk është vdekje për së gjalli për ate i cili i thotë vetës i arsimuar e në asnjë mënyrë nuk e ngritë zërin kundër formave të ndryshme të dhunës e cila manifestohet brenda shoqërisë pjestarë i të cilës je edhe vetë, dhe për të qenë tragjika intelektuale edhe më e rëndë disa edhe e përkrahin ate, qoftë duke heshtur, qoftë duke iu bërë akran. Si nuk është vërbëri intelektuale dhe politike kur i shkolluari pajtohet dhe nuk lufton kundër dukurive negative në shoqëri si dhe kundër të këqijave siç janë; gënjeshtrat, shpifjet, të pavertetat, dhuna në familje, vrasja e fjalës dhe e mendimit të lirë, mjerisht, edhe të përgjakura gjatë viteve të fundit, kundër vrasjeve me motive hakmarrëse, etj, e që të gjitha këto të përdorura haptazi dhe shpeshherë si mjet “disciplinues”?!

 

E, pra, ç’mund t’i thotë ndërgjegjës së vetë ai intelektual i cili nuk e lufton as dukurinë e drogës dhe të prostitucionit brenda shoqërisë ku jeton, por e ulë kokën duke u shtirë se nuk sheh asgjë se ç’po ndodhë në afërsi të tij, i fut veshët në lesh dhe ecën i lakuar rrugëve të lagjës të cilit fëmijtë i fishkëllojnë pas, e ai gjithnjë mbarohet “francezë” duke harruar se është shqiptar! Pra, kështu vazhdon të jetojë intelektuali ynë bashkë me heshtjen dhe vërbërinë e tij i mbytur në kënetën e injorancës, por vazhdon të jetojë edhe me frikën e përgjësisë në gji, vazhdon pra të jetojë si i vdekur për së gjalli, dhe kjo është pikërisht ajo që quhet ikja dhe rezignimi më fatal nga fronti dhe detyrat e jetës.

 

Si mund të heshtët ndaj të këqijave të cilat gjatë vitit që lamë pas në vend se të zvogloheshin disa sosh na tronditën edhe shumë (nuk dua t’i numrojë, sepse ato i dijmë të gjithë), sa shpeshherë detyrohem ta pyes vetvetën; jam në ëndërrë, apo vertetë të këqijat që ndodhën vitin që posa iku paskanë ngjarë diku larg në ndonjë vend të Afrikës, diku në gjunglat e saj, ku siç dihet nuk ka rregulla strikte të gjuetisë, meqë aty sundon ligji i më të fortit?!

 

Prandaj, edhe dua të besoj se viti 2003 nuk do t’i ngjajë kurrë më këtij që shkojë, sepse nuk dua ta shoh më popullin tim duke i vajtuar bijtë e tij të vrarë në liri, duke i rënkuar bijtë e tij të droguarë, bijat e tij të prostituara, sepse nuk dua të dëgjoj më për vrasje me motive politike, për atentate dhe vrasje në hyrje të banesave, për plaçkitje të shtëpive dhe pasurive të huaja, sepse nuk dua më të jetojë me frikën nga vdekja e cila mund të më vie nga dorë e fshehtë dhe tinzare, jo se i frikësohem vdekjes, por pse jetën e dua më shumë se vdekjen, ashtu të ëmbël dhe të hidhur njësoi, se nuk dua më t’i shoh nënat shqiptare duke i vajtuar bijtë e tyre të cilëve ende nuk ua dijnë as varret, nuk dua të dëgjoj më për eksplodime autobombash në qendra të qyteteve tona, nuk dua t’i dëgjoj as zogjët duke cicëruar përmallshëm për foletë e tyre të rrëzuara nga dora e druvarësve të cilët prejnë në mënyrë të egër pyjet tona, nuk dua të dëgjoj më vaje fëmijsh të cilët i humbasin gjymtyrët nga eksplodimi i minave nëntokësore të kurdisura nga barbarët serbë nga koha e luftës, sepse vajet e tyre më fusin për së gjalli në dhe, sepse ata në moshën më të re po mbesin invalidë tërë jetën, nuk dua të shoh më as aksidente në komunikacion nga të cilat çdo ditë në Kosovën time po vdesin me qindra të rinjë vetëm për shkak të pakujdesisë. Dua pra, që në Kosovën martire në këtë vit dhe gjithmonë të mbretërojë plotësisht paqa, liria, harmonia, gëzimi, dashuria, mirëkuptimi, toleranca dhe durimi vëllazëror. Dua që populli im aq i shumvuajtur ta gëzojë lirinë, demokracinë dhe pavarësinë e saj, dua që Kosova të shtet i pavarur, të bëhët oazë bukurie dhe një kopshtë me lule prej më të bukurave në botë, ia dëshirojë të gjitha këto atdheut tim, sepse është vendi më i bukur në botë.

 

Nuk ka liri të kriminalizuar, nuk ka askund në botë demokraci të dhunuar, nuk ka pavarësi të kritikuar, sepse, ose ka liri të vertetë ose nuk ka fare liri, ose ka demokraci të mirëfilltë ose nuk ka fare demokraci, ose ka pavarësi të plotë ose nuk ka fare pavarësi, dhe siç tregojë historia jonë e hidhur; nuk pati dhe as nuk kishte liri komuniste, nuk pati dhe as nuk kishte demokraci moniste, nuk pati dhe as nuk kishte pavarësi socialiste!

 

Po ashtu, në vitin që sapo kemi hyrë dëshiroj që politika të mos jetë më preokupimi kryesorë i të gjithë njerëzve, të mos jetë pluralizmi burim ngatërresash dhe konfliktesh të panevojshme midis politikanëve dhe partive tona, dëshiroj që të mos ketë më njerëz të varfur në Kosovë, të mos ketë më njerëz pa kulm mbi kokë, dëshiroj që të ketë dritë dhe ujë për çdo ditë, që të ketë bukë për të gjithë njësoi, tokë dhe hapsirë të mjaftueshme për të gjithë njësoi, liri, gëzim e hare për të gjithë njësoi, drejtësi për të githë njësoi, të mos ketë më grindje politike, sharje, kritika, shantazhe, kërcnime, përdhunime, nënçmime, keqpërdorime, fushata denigruese, etj. Pra, dëshiroj të kemi të gjithë përgjegjësi ndaj atdheut dhe ato t’i ndajmë në mënyrë të barabart, t’i nderojmë njësoi të gjithë heronjët e kombit, të kemi obligime të njëjta, shpërblime e mirënjohje të merituara, dekorata të fituara me punë dhe djerës, të kemi ekonomi të intensifikuar, tokë sa më shumë të punuar, pyje të gjelbruara, ara të mbushura përplot me të lashta, livadhe të zbukuruara përplotë me bagëti, lumenjë të pastër, ujëra të rrjedhshme, xeherore të shfrytëzuara, dhe kështu me rradhë, sepse tëra këto më bëjnë që atdheun tim, Kosovën kreshnike, ta dua edhe më fortë.

 

I shpreha këto dëshira sepse e dua me shpirt atdheun tim, e dua me shpirt popullin dhe kombin tim, andaj këtë triptik sa për fillimviti e bëra me qëllim për t’i shprehur lirisht, njëherë në jetën time, ndjenjat të cilat me dekada i mbaja të ndrydhura në brendinë e shpirtit tim, ngase, hiç më larg se para 12 qershorit të vitit 1999, nuk guxoje asnjë nga këto t’i thoje i lirë e në liri, ose pa drojën se për shkak të shprehjes së tyre publikisht nuk do të përfundoje në duart e xhelatëve serbë. Ndërsa sot, së paku këto si dhe shumë dëshira tjera njeriu mund t’i shprehë më i lirë, të cilat sa më parë do duhej t’i realizojmë në jetë, përndryshe nësë nuk i bëjmë së shpejti realitet, atëherë nuk ka dyshim se fajin kolektiv për dështim eventual do ta bartim vetë përgjithmonë dhe askush tjetër!

 

Copyright©2000-2003 Trepca.net - Të gjitha të  drejtat e rezervuara.