Intervistë me Flamurin-alias Mustafë Mustafën, ish ushtar i UÇK-së

10/12/2002 - Trepça.net

Intervistë me Flamurin-alias Mustafë Mustafën, ish ushtar i UÇK-së

“Pata fatin e madh të jem ushtar i Brigadës 138 Agim Ramadani"



Trepca.net: ...dhe çfarë ndodhi më tutje?

Flamuri: Kur arrita në Durrës u mora në pyetje nga “doganierët”, të cilët u interesuan se cilit krah i përkas: Thaqit apo Rugovës. I ika pyetjes duke iu thënë se po shkoj ta vizitoj nënën time e cila gjoja ishte e shtrirë në spitalin e Tiranës, por ekziston mundësia që më vonë të kyçem në UÇK.

Në Tiranë, në Zyrën e Kosovës kontaktova ministrin e mbrojtjes. Aty kam kaluar natën e parë, pastaj nga kjo qendër rreth 36 ushtarë kemi shkuar në vendin e quajtur Kolshë ku ishte i vendosur eprori Nazif Ramabaja, i cili ushtronte ushtarët për të hyrë në Koshare.


Trepca.net: Si u pritët nga Ministria e Mbrojtjes? A kishte personel të mjaftueshëm dhe njerëz të kualifikuar për t’iu drejtuar për në front?

Flamuri: Aty jemi pritur shumë mirë. Të gjithë ata që na kanë ushtruar dhe formuar ushtarakisht kanë qenë eprorë ushtarakë, të cilët jo vetëm që na kanë ushtruar, por gjithmonë na kanë pri të parët në luftime kundër armikut. E them botërisht se shumë mirë kam kaluar si me ushtrime ushtarake ashtu edhe me eprorët e mi. Unë pata fat të madh që hyra në luftë në Koshare në Brigadën 138 Agim Ramadani, ku iu bashkangjita eprorëve vërtetë profesionistë për të cilët kam fjalët dhe përshtypjet më të mira.



Trepca.net: Beteja e Kosharës është ndër më të rëndësishmet dhe e karakterizuar me suksesin e UÇK-së në terren, e cila arriti të thyej kufirin shqiptaro-shqiptar. Por, ka zëra që thonë se lufta e Koshares nuk ka qenë e nevojshme, pas ndërhyrjes së NATO-s?

Flamuri: Personalisht medoj se kjo luftë ka qenë mëse e domosdoshme. Së pari, askush nuk e dinte sa kohë do të zgjasë ajo. Shpeshherë analistë të jashtëm thonin se lufta do të zgjasë ndoshta me vite. Sekretarja e shtetit amerikan z. Ollbrajt, në fillim pat deklaruar se lufta do të zgjasë 28 – 30 ditë. Në fakt sulmet e NATO-s zgjatën 78 ditë.

Pastaj mos të flasim për barbaritë serbe në Kosovë dhe masakrat e tyre ndaj popullatës civile. Çdo minutë ishte një shekull, kështu që, edhe po të hynim ne vetëm një minutë para NATO-s, kjo do të kishte efektin e madh. Mijëra shpirtëra do të qetësoheshin më herët. Popullata ishte e dërrmuar; njerëz të moshuar dhe bebe të lindura në mal... Megjithatë, unë pa asnjë mëdyshje e arsyetoj si shumë të arsyeshme Betejën e Kosharës dhe, në këtë rast, i injoroj mendimet e kundërta.


Trepca.net: Cila qe perspektiva e ushtarëve të kësaj Brigade?

Flamuri: Pjesa dërmuese e ushtarëve të Brigadës 138 Agim Ramadani janë kthyer në shtetet pernëndimore, pjesa tjetër janë në Kosovë të papunë. Eshtë fatëkeqësi të dëgjosh disa zëra të sëmurë në Kosovë, se gjoja lufta e Kosharës nuk ka qenë luftë etj. kur dihet se lufta e Koshares njihet edhe ndërkombëtarisht për sukseset e saja.

Unë kam një kërkesë për të gjitha institucionet e Kosovës në veçanti për Presidentin Rugova dhe Kryeministrin Rexhepi, që me të vërtet të gjithë ata djem që kanë luftuar me mish e shpirtë për Kosovën dhe kanë mbetur të dëmtuar nga lufta, sa më parë të gjejnë mënyra për t’i aktivizuar në jetën institucionale të Kosovës. Sepse, këta djemë ish-luftëtarë të Kosovës dhe shumë të diciplinuar, sot kanë mbetur, siç thotë një fjalë popullore, “as me Bare as me Barilevë”.


Trepca.net: Lufta, si e tillë, shkakton vetëm vuajtje. Fundi i saj sjell ndopak gëzim, në momentin kur dihet se marrin fund masakrimet barbare dhe njerëzit mund të ulen të shohin pak qiell, pak shpresë. Një populli po i hapej dera dhe një mur i madh po bëhej i tejduskshëm. A përshkruhet me fjalë një përjetim i tillë?

Flamuri: Fatkeqësisht në luftë më shumë ka hidhërime. Zakonisht NATO-ja bombardimet i fillonte diku rreth orës 24.30 deri në ora 03.00 të mëngjesit. Në këto momente vërtetë ndjeje kënaqësi të papërshkrueshme, sepse aty për aty krijohej një siguri më të madhe dhe një vetëbesim i fuqishëm që na bënte të njenim sikur edhe ne kishim dikë që po na ndihmonte. Gjatë kësaj kohe 2- 3 orëshe vërtet ishte një pushim i këndshëm për ne. Gëzimi tjetër, më i madhi, ka qenë hyrja e NATO-s në Kosovë. Këto gëzime nuk mund të përshkruhen me fjalë, këto janë gëzime që njeriu vetëm mund t’i përjetojë.

Pa dyshim kanë qenë ndër momentet më të lumtura në jetën time rënja e murit shqiptaro-shqiptar. Dihet mirë se armiku ka qenë shumë më i fortë ushtarakisht. Ne vërtetë kemi humbur shumë ushtarë në atë betejë, por morali jonë ishte forca dominante dhe ia dolëm ta fitojmë luftën me eprorët dhe ushtarët trima.

Pra kjo ishte dhe njihet Beteja e vetme frontale e Kosovës ku dolëm ngadhnjimtar ndaj forcave shumëherë më të forta të armikut, të cilat në mesin e vet kishin edhe mercenarë të shumtë nga Rusia, Rumania etj.

Ishte, Agim Ramadani me shokë që nxori nga toka gurin kufitar që ndante dy tokat shqiptare...

Të gjithë ushtarët kishim emocione të papërshkrueshme me rastin e shkuljes së atij guri që ndante tokat tona.


Trepca.net: Dhe erdhi dita të ktheheshit në Kosovë. A mund të thuhej se çdo gjë kishte mbaruar?

Flamuri: Tri ditë pas hyrjes së NATO-s në Kosovë, kemi zbritur në Junik ku kemi qëndruar 3-4 ditë. Kjo ishte një kënaqësi e papërshkrueshme, sepse gjithë familjen e kisha në Kosovë. Nga familja e ngushtë kemi qenë katër luftëtarë të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës. Unë në Koshare, Shemsiu, Arbeni dhe Ragipi në zonën e Llapit.

Baba ishte gjithashtu në malet e Llapit, kurse familja e gjerë ka qenë e shpërndarë, disa në Prishtinë e disa në malet e Llapit.

Vëllau i ndjerë Xhemajli (sqarimi ynë: Xhemajl Mustafa - këshilltar i Presidentit Rugova), me gruan dhe djalin kanë qenë në Prishtinë. Unë e dija se Xhemaili ishte në Prishtinë, por nuk kisha njohuri për fatij e tij dhe të familjes së tij. Mirëpo, për fat të mirë, ai kishte shpëtuar dhe në ditën e parë kur mbërrita në Prishtinë e takova dhe e përqafova me një përmallim të papërshkrueshëm.


Trepca.net: Por ju nuk qëndruat gjatë atje megjithëse shkuat me gëzim. U kthyet sërish në Zvicër. Është fjala për ndonjë zhgënjim apo qëllim?

Flamuri: Unë qëndrova me uniformë gati një muaj e gjysmë pas lufte, mirëpo rrethanat dhe sidomos një pjesë e madhe që erdhi në Kosovë pas ndërhyrjes së NATO-s, të veshur me rroba të reja të UÇK-së, filluan vjedhjet dhe uzurpimet e parreshtura të cilat filluan ta përbuzin luftën e pastër të të gjithë ushtarëve të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës të cilët me nderë e heroizëm e kishin luftuar armikun barbarë.

Ata ushtarë që erdhën pas lufte, i blenë rrobat e UÇK-së, librezat, mirënjohjet etj, gjoja se kanë qenë pjesëmarrës lufte, pa qenë fare në luftë. Kjo sjellje e papërgjegjshme e personave që lëshonin këto dokumete ishte pafytyrësi që bëhej për përfitime në emër të UÇK-së. Kjo vërtet më shtyri që as unë më të mos mbaj uniformën dhe të kthehem në Zvicër. Pra, unë nuk mund t’i duroja gjithë ato veprime të pahijshme që kishin depërtuar deri në kreun e UÇK-së.


Trepca.net: A prisni momentin të deklaroni diçka të veçantë ose, mbase, t’i drejtoheni me ndonjë porosi opinionit?

Flamuri: Po, ka kohë që unë kam një dëshirë të madhe të lëshoj një kërkesë për opinionin e gjerë. Me këtë rast dëshiroj t’u drejtohem Policisë së UNMIK-ut, Qeverisë, Kuvendit dhe Presidencës së Kosovës që sa më parë të bëjnë ndriqimin e vrasjes së vëllaut tim Xhemail Mustafës, i cili tërë jetën ia kushtoi Kosovës dhe të gjitha vërasjeve tjera.

Unë nuk e di se për çfarë shteti demokratik flasim kur dihet se u bënë dy vite nga vrasja e një këshilltari të një presidenti në prag të banesë së tij dhe deri më sot nuk është ndriquar rasti. Kosova kurrnjëherë nuk mund të jetë demokratike derisa kriminelët sorollaten shlirshëm dhe vazhdojnë me vrasje të tjera.

Unë po e përfundoj me një citat të shkëputur nga shkrimi “Rekuiem për mjeshtrin e lirisë” të Fazli Hajrizit : “ Bajlozët e vranë Xhemën. Të paktën t’ia kishin falur edhe një minutë jetë që të bënte edhe nje lutje për shqiptarët, që t’i shpëtojë Zoti nga apokalipsa…”