PËRMBAJTJA E LIBRIT

21/07/2001 - Trepça.net

Përgjigje akuzave nëpërmjet një interviste

I pyetur nga Naim Kelmendi në një intervistë për gazetën “Bota Sot” se, si u përgjigjet Tahir Zemaj akuzave që ia bënte një rrymë politike brenda UÇK-së për “tradhti kombëtare”, zoti Zemaj është përgjigjur se “ato akuza janë të fabrikuara” nga frika e atyre që nuk donin që ushtrinë tonë ta drejtonte profesionalizmi, frikë e cila ka ekzistuar para hyrjes, gjatë kohës së qëndrimit në Kosovë dhe më vonë. Ata i frikësoheshin profesionalizimit, sepse e ndjenin se do të dilnin jashtë loje, nuk do të mund t’i arrinin qëllimet e veta egoiste për pushtet.

 

Gazetari ka këmbëngulur më tej duke i kërkuar shpjegime rreth tërheqjes së tij dhe zoti Zemaj ka thënë: Veprimi i tërheqjes ka qenë i kushtëzuar nga “kërcnimi për një katastrofë totale që i bëhej një numri prej 60 mijë banorësh”. Pra, njerëzish, kombëtarisht dhe ushtarakisht i justifikuar – ai veprim nuk mund të përbëjë bazë për asnjëfarë lloj akuze aq më pak tradhtie. Siç ka dëshmuar Kolonel Zmaj në atë intervistë, vendimet nuk janë marrë sipas dëshirës së tij, apo kokë më vete, por në mënyrë kolegjiale dhe me sugjerim të Shtabit Suprem. Intervistuesi ka kërkuar pastaj të dijë nëse zoti Zemaj mund të fliste për suksese gjatë kohës së luftimeve, në kontekst të organizimit dhe udhëheqjes së luftës në rrafshin e Dukagjinit ? Duke iu përgjigjur kësaj pyetje tahir Zemaj thekson: “ Eshtë mëkat të tentohet të injorohen sukseset që janë arritur (kryer) jo thjesht nga ana ime, por sidomos nga ushtarët dhe eprorët që kanë luftuar.

 

Do të përmendja luftën e Loxhës, mbrojtjen e Llukës etj. Të ndalemi pak tek Loxha, mund të them se kreu i ushtrisë jugosllave ka shkarkuar personat më të lartë ushtarak për shkak të dështimit të tyre në Loxhë. Pra ka pasur  (nga ana jonë) organizim të mirëfilltë me tërë forcat ushtarake, është bërë një luftë ku janë përfshirë të gjitha aspektet e artit luftarak dhe me suksesin më të lartë janë kryer operacione luftarake brenda 18-20 orëve sa edhe ka zgjatur beteja. “Në vijim ai pyet “se deri kur njerëzit do të merren me atë tërheqje taktike, të organizuar dhe me plan operativ të miratuar, veç si e si për t’i shpëtuar nga masakra 60 mijë njerëz të koncentruar në ato fshatra ?”. Më vonë zoti Zemaj është shprehur se “Janë të tjerë ata që kanë sakrifikuar popullsinë civile, duke provokuar aksione diversante të pastudiuara (nuk guxoj të them se mund të kenë qenë të koordinuara me serbët) veç se si e si të bien në sy se janë duke bërë diçka, që ditën kur do të ndaheshin trofetë, ata të kishin vend në tryezën e fitimtarëve, pa llogaritur se sa qindra njerëz mund ta kenë humbur jetën si rezultat i veprimeve të tyre të papjekura, shpesh edhe aventureske, sa shtëpi dhe fshatra janë djegur e shkatërruar, veç që ata (garnitura e komisarëve që më akuzon) të dëshmonin se ishin “duke luftuar” !

 

Dhe është vërtet interesant të vërehet se si “shtabsat” kanë shpëtuar të gjithë gjallë, me përjashtim të atyre që sipas New York Time-sit, thuhet se i kanë eliminuar vetë, pa u hyrë ferra në këmbë asnjërit, ndërkohë që në njësitë e tyre, të përbëra nga djemë e vajza të Kosovës, që veç dëshirën e kishin të madhe për të luftuar dhe kallashnikovin që ua shisnin me pare në dorë, kanë humbur jetën me dhjetëra e qindra, të tillë.

 

Një prej arsyeve për humbje të tilla, më kryesorja, duhet kërkuar tek paaftësia ushtarake e “komandantëve dhe komisarëve”., shumë prej të cilëve kishin rrokur pushkën për ta rrëzuar pushtetin e Rugovës dhe të Bukoshit, ndërkohë që Kosova digjej flakë tej e mbanë nga serbët. Kësi komandantësh praktikonin urdhërin “ përpara djema”, ndërkohë që në njësitë e specializuara dhe të drejtuara nga profesionistët urdhërohej: “Pas meje, në sulm ! “ Ky ndryshim, në dukje i vogël në fakt shpejegon se si Brigadat 131, 133, 134 kanë humbur gjithë ata eprorë, ndërsa çetat e komisarëve humbnin përgjithësisht veç ushtarë.

 

Në intervistën e cituar Zemaj përmend emrin e njëfar Bilal Hadërgjonaj, një njeri që “pasi regjistrohet në akademinë ushtarake, përjashtohet për shkak të problemeve nuro-psikike”, e që është edhe kallauzi i akuzave bashkë me një rreshter, Bislim Zyrapin, eksperti më i fortë ushtarak (!) i Shtabit të Përgjithshëm ! “Ky farë Zyrapi le të ankohet edhe njëherë me Mahir Hasanin, është shprehur në një intervistë për “Botën Sot” (25 mars 2000) dhe të kujtojnë “ditët e lumtura” kur dëshmonin sipas oreksit të prokurorëve ushtarak në gjyqet e montuara serbe kundër oficerëve shqiptarë në Sarajevë”.

 

Tashmë, zotni Zemaj sqaron se akuzat e tyre nuk bëhen thjesht për xhelozi profesionale, prapavija politike e tyre duket nga kampi në të cilin  bëjnë pjesë këta dy persona. Nga ai kamp që kishte vendosur me çdo kusht ta rrëzonte qeverinë ! Ndërsa për Naim Malokun ai nuk dëshiron të flas më, pasi ai në kulmin e sinqeritetit apo të shtirjes më të ligë, kur ka qenë i plagosur, i ka deklaruar Zemës se “nuk kam pasur mundësi të veproj ndryshe, kam qenë i kërcënuar fizikisht, i rrahur, prandaj për këtë  arsye kam vepruar kështu” Këto fjalë – sqaron Zemaj janë thënë në prani të 24 oficerëve dhe janë të regjistruara. Veç e kam të vështirë, është shprehur Zemaj në intervistën e cekur, të kuptoj se si ky njeri del sot e thotë se Tahir Zemaj e ka humbur luftën në Kosovë ?

 

Tahir Zemaj nuk e ka humbur asnjë betejë, le më luftën në Kosovë. “Ai (Naim Maloku) mund të mirret me politikë dhe shumë mirë që ka filluar të merret me këtë zeje,... sepse dështimet e tij në artin luftarak janë totale dhe s’mund të thirret kurrë më në aftësitë e tij ushtarake”. “Mjafton vetëm fakti që gjatë hyrjes së tij në Kosovë ai ka humbur 35 ushtarë, akoma pa mundur të shkrepin një pushkë për Kosovën. Kjo ka qenë një humbje e rëndë, luftërat vërtetë kanë humbje, por kur vjen puna tek luftëtarët numri i tyre duhet të jetë të paktën i ekuilibruar në të dy anët. Ndryshe qëndron puna me popullsinë civile.

 

Pushtuesi ka mundësi të vras më shumë civilë, pasi ata mbeten shpesh herë të zbuluar, edhe pse kjo gjë, vrasje e civilëve, bie në kundërshtim me të gjitha konventat dhe protokollet ndërkombëtare të luftrave”. Eshtë e pabesueshme veç shumë prej komandatëve të tipit komisar politik, nuk e kanë pasur problem se sa ushtarë vriteshin, madje ata besonin verbërisht, aq më heroike do të qenë betejat e tyre e aq më shumë mund të shisninh mend se kanë luftuar. Trimëria dhe heroizmi në fakt vihen më së miri në spikam, aty ku vriten ushtarët e armikut. Kjo psikologji stalinisto-sllave, e kopjuar nga shifrat e stërzmadhuara të humbjeve të Bashkimit Sovjetik dhe Jugosllavisë gjatë luftës së Dytë Botërore, është psikologji e viktimës, tipar që nuk gjendet tek shqiptarët, veç tek ata që u është injektuar nga ideologjia sllave.

 

…

 

...dhe rrëfimi do të vazhdonte edhe më gjatë, por Tahir Zemaj ndalet e thotë se “shumë gjëra nuk është akoma momenti për t’i thënë, për t’i bërë publike. Disa prej tyre vetë koha ka për t’i kthjelluar, për disa të tjera, qytetarët e Kosovës do të kërkojnë llogari. Prapa mjegullës, tymit dhe errësirës së luftës kanë dëshirë të fshihen vetëm ata që kanë marrë pjesë në luftë jo në përgjigje të thirrjes dhe rënkimeve të atdheut, por që e kanë parë atë si shans për të fituar poste, grada, para. Ata që planifikonin konstruktimin e një zgjedhje të re për popullin shqiptar të Kosovës.

 

...KËSHTU FOLI TAHIR ZEMAJ e  “Fjala nuk ban mort” thuhet në kodin e vjetër juridik të shqiptarëve, në Kanunin e Lek Dukagjinit duke e lënë hapur shtegun për të vepruar e luftuar, shpjeguar e folur për të vërtetat e luftës sa herë të jetë e nevojshme. (Fq.127-132)

   Copyright©2000-2001 TRETCA.NET - Të gjitha të drejtat e rezervuara.