Formimi i Komandës së Drejtorisë Operative të rrafshit të Dukagjinit

PËRMBAJTJA E LIBRIT

21/07/2001 - Trepça.net

Formimi i Komandës së Drejtorisë Operative të rrafshit të Dukagjinit

Duke parë këtë gjëndje, me 17 korrik 1998 i kam kërkuar Sali Çekut, ndihmësit tim kryesor, të shkojë në Shqipëri në Shtabin Suprem dhe të kontaktojë drejtëpërsëdrejti me Ministrin e Mbrojtjes dhe Kryeministrin e republikës së Kosovës. Unë doja që zoti Çeku t’ua sqaronte direkt situatën, ndërsa mua të më informonte se si qëndronin punët lidhur me furnizimet.

Zotni Çeku, shkoi në Shqipëri dhe pas bisedave që ka zhvilluar, më informoi se ishte tepër e vështirë të dërgohej armatim dhe se gjithë ato që ishin premtuar, kanë mbetur pa realizuar si rezultat i një bllokimi, “prandaj merr masat me ato që ke, ruaj sa të mundësh efektivin dhe popullsinë, ruaj një farë ekuilibri deri në një njoftim të ri apo deri sa të mund të të dërgojmë ndonjë furnizim”. Në atë kohë ofensiva serbe mori përmasa shumë të egra në rekën e keqe. Duket se armikut iu hap drita jeshile për të na sulmuar.

Agim Ramadani dhe rrustem Berisha rezistuan dhe luftuan, duke dhënë një kontribut shumë të vyer. Duke qenë i informuar për atë gjendje të rëndë në rekën e Keqe, në konsultim edhe me ramushin, u kam dërguar një batalion në mbështetje nën komandën e Shkëlzen Idrizit, por batalioni ka hasur në njësi të blinduara të ushtrisë serbe, duke mos pasur mundësi t’u ndihmonte shumë. Pas njëfarë kohe ata janë tërhequr duke shoqëruar dhe mbrojtur popullsinë civile në drejtim të Shqipërisë. Atje ata kanë filluar të riorganizohen në kazermën që e kishim lënë para dy muajve në Papaj.

Pas bisedës telefonike me Sali Çekun, kam menduar fillimisht për spitalin që ndodhej në fshatin Irzniq, S’i t’i tërhiqja të plagosurit ? Ofensiva serbe avanconte dita-ditës me të gjitha forcat. Shtabi i Gllogjanit, ai që rrihet dhe u kërkonte lejekalimi ushtarëve shqiptarë, i braktisi me shpejtësi rrufeje të gjitha pozicionet që mbante. U tërhoqën pa asnjë rezistencë drejt Prapaqanit. Ka qenë pikërisht në atë kohë që njerëzit u ndjenë krejtësisht të braktisur prej tyre, prej “ushtrisë dhe komandantëve të vetëshpallur”. U kërkua të bëhej një takim i zgjeruar në Prapaqan për të gjetur një mundësi për të rezistuar dhe për t’iu shmangur masakrave. Ky takim do të bëhej mes të gjitha shtabeve të fshatrave të Rrafshit të Dukagjinit, rreth 72 shtabe lokale-fshatrash, Komanda e rrafshit të Dukagjinit dhe Eprorët e brigadave.

Takimi është bërë me 20 gusht të vitit 1998. Në atë takim është shprehur haptas pakënaqësia e popullatës, se deri atëherë ishin bërë shumë shkelje. Ata me vendosmëri kërkuan dhe vendosën që të gjithë ata që kishin luftuar deri atëherë në atë zonë të futeshin nën ombrellën e shtabit tonë, nën drejtimin e Brigadave tona. Pjesëmarrësit kërkuan që të më “votonin” si komandant, ashtu siç kishin bërë më parë me njëri-tjetrin. Unë ua bëra të qartë se isha ushtarak dhe nuk mund të zgjidhesha me vota. Ata do të duhej të bënin propozimin e tyre pranë Shtabit Suprem dhe nëse Shtabi më urdhëronte dhe pranonte kërkesën e tyre, atëherë unë do të isha i gatshëm të vihesha në krye të tyre, më saktë, në krye të përpjekjeve të tyre për të luftuar e mbrojtur me sa më shumë dinjitet vendin dhe popullsinë tonë. Pjesëmarrësit kanë formuluar kërkesat e tyre, mbi bazën e të cilave kam bërë një informacion dhe e kam nisur për në Shtabin Suprem.




Informacion-propozimi është shqyrtuar me urgjencë nga Shtabi Suprem. Në atë takim merrte pjesë edhe shtabi i Gllogjanit, i kryesuar nga ramush Haradinaj. Kritikat më të ashpra i janë drejtuar kryesisht atij. Eshtë fakt që ai ka reaguar me vetëkritikë dhe ka deklaruar se ka bërë të pamundshmen sipas tij për t’i rezistuar armikut në atë rajon dhe se qysh në atë moment ai do të “ishte i gatshëm të vihej nën komandën time, apo të cilitdo oficer profesionist, qoftë edhe si ushtar !”. Me thënë të drejten ai sinqeritet ma ka ulur shumë zemërimin që kisha ndaj tij për incidentet që kishte sajuar më parë.

Ndëkohë shumë anëtarë të “shtabit të tij” nuk qenë dakort me të. Megjithatë, të nesërmen kemi rënë dakort të formohej Shtabi i Zonës së Tretë Operative për rrafshin e Dukagjinit. Shtabi Suprem më ka emëruar mua komandant të tij. Zv. Komandant është emëruar Ramush Haradinaj. Kryeshef i shtabit operativ është caktuar Nazif ramabaja. Ismet Ibishi është caktuar ndihmës i parë i imi për zbulim dhe kundërzbulim. Për shkak të mungesës së Sali Çekut i cili ndodhej siç thashë në Shqipëri, kryes i detyrës së ndihmësit tim për moral dhe marrëdhënie publike është caktuar faton Mehmetaj. Ndihmës për sigurim u emërua Idriz Elezaj, ndihmës për Logjistike është emëruar rrustem Tetaj dhe ndihmës i komandantit për mbrojtjen territoriale është emëruar Shemsedin Çeku.


Eshtë vendosur edhe riorganizimi i shtabeve të mbrojtjes territoriale në të gjitha fshatrat e rajonit, në formë të shtabeve të vogla për katër-pesë fshatra së bashku. I gjithë Dukagjini u vendos nën drejtimin e institucioneve të Republikës. Kjo ka pasur një jehonë shumë pozitive në moralin e qytetarëve të këtij rajoni të rëndësishëm të kosovës. Menjëherë shtabeve rajonale u ka shkuar urdhëri që të mobilizonin në radhët e Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës të gjithë personat e shëndoshë fizikisht dhe psiqikisht të moshës 18 deri 55 vjeçare.



Këtij mobilizimi duhej t’i përgjigjeshin të gjithë. Sipas riorganizimit do të formoheshin komandat e mbrojtjes territoriale në fshatrat që ishin në vijën e frontit dhe bashkë me to edhe njësitë operative të mbrojtjes territoriale.

Pas krijimit të Shtabit të zonës së tretë Operative dhe lëshimit të urdhëresës së mësipërme për mobilizim , janë ndarë detyrat mes të gjithë anëtarëve të shtabit për të vazhduar bisedimet dhe konsultimet me shtabet e rajoneve. Kolonel tahir zemaj, në cilësinë e Komandantit të Zonës së Tretë Operative, takimin e parë e ka bërë në Shtabin e Jabllanicës së Gjakovës, ku është pritur nga Dritan Zeneli.

Zemaj pasi ka pranuar informacionin nga komandanti i trupave, ka bërë revistën e 600 luftëtarëve dhe ka folur para tyre. Fjala e tij është pritur shumë mirë nga luftëtarët. Pastaj, Zemaj ka inspektuar luftëtarët në Bardhaniq, ku është pritur nga vetë zëvëndësi i tij, ramush Haradinaj. Zemaj kujton se pas atyre aktiviteteve të tija dhe të disa anëtarëve të tjerë të shtabit, UÇK-ja është rigjallëruar dhe institucionalizuar. Ai tashmë kishte mundur të bashkonte dhe bashkërendonte punën e shtabeve, të institucionalizonte dhe profesionalizonte rezistencën në Rrafshin e Dukagjinit.

Furnizimi me armë dhe municion po bëhej gjithnjë e më i vështirë. Në fakt ai kurrë nuk ka qenë sipas parashikimeve dhe nuk arriti as minimumin e nevojave. Një sasi armatimi dhe municioni, e nisur nga Shtabi Suprem, ra në pritë në bjeshkët e Belegut. Në atë përleshje me forcat serbe, per të bërë të mundur çarjen e rrethimit, kanë dhënë jetën 6 lutëtarë. Naim Bajraktari, Beqir Mehmetaj, Isa Balaj, Ramush Shala, Hilmi Shala, Naim Gjukaj dhe janë plagosur Idriz Çelaj dhe Ilir Kameraj.

Duhet përmendur-thekson Kolonel zemaj – që personi që ka qenë pengesë gjatë gjithë kohës, Sali Veseli, ka vazhduar përsëri të jetë pengesë. AI qe larguar duke e gënjyer edhe Ramushin se “po shkonte të mblidhte dhe përgatiste ushtarë për t’u kthyer me një ushtri të madhe në Kosovë !”. Në fakt ai nuk u kthye më as vetë. Eshtë interesant se atë njeri nuk e donte askush, as në fshatin Somolicë, aty ku kishte lindur. Përçarjet dhe pengesat që ka sjellë ai njeri janë të pallogaritshme. Në 4astet e fundit të takimit, me datën 21 gusht 1998, Ramushi bashkë me Fatonin kanë pyetur të gjithë eprorët se “deri kur kishin ndërmend ta luftonin shkaun?” Kjo pyetje ishte krejtësisht e panevojshme, por ata kishin qejf të shisnin mend me atdhedashurinë e tyre !

Pothuajse të gjithë janë përgjigjur pyetjes, që e kishin bërë vetë, në këtë mënyrë: “ne do të mbajmë pushkën në dorë deri ditën që do t’i shohim të bashkuara të gjitha trojet shqiptare !” Ramushi ka shtuar: “Edhe vetëm në mbetsha, maleve do të endem deri në vdekje me pushkë në dorë për ta realizuar atë ëndërr !”

Atëherë këto deklarata janë pritur shumë pozitivisht dhe me ngrohtësi nga eprorët e tjerë, veç fallsiteti i tyre duket sot sheshit në mënyrë të neveritshme. Nejse, është e drejtë e njeriut të ndryshojë mendim, veç është dobësi e njeriut të jetë me dy fytyra. Atë ditë ai ka deklaruar se nuk kishte asnjëfarë ambicie për pushtet dhe për poste, në fakt sot pas një viti...!

Në luftën e rekës së keqe është plagosur Naim Maloku. E kam tërhequr në spitalin ushtarak të Prapaqanit, ku ka ndejtur deri sa ka mundur të shkojë në spitalin ushtarak të Drenicës. Eshtë interesante historia e tij. Me humanizëm i kam dhënë të gjitha ndihmat e nevojshme për ta shpëtuar.Gjatë asaj kohe ka deklaruar se mezi priste të shërohej dhe të tregonte me luftë dhe mirëkuptim se sa i penduar ishte për ato që kishin ndodhur mes nesh. Më tha se “kishte dëshirë të më ndiqte deri në vdekje”.