Jeta në kazermën e Prapaqanit

21/07/2001 - Trepça.net

Jeta në kazermën e Prapaqanit

Të nesërmen në mëngjes, pas takimit në Llukë, jemi rikthyer në objekt tek ushtarët dhe kemi rifilluar jetën normale ushtarake, por duke u ballafaquar me mungesë furnizimi me armë, municion dhe rekrutë. Djem të rinj vinin çdo ditë, por më duhej t’i ktheja mbrepsht, pasi nuk kisha armatim. Apeloja që sa më parë të futeshin mjete të premtuara nga Ministria e Mbrojtjes. Përsa i përket furnizimit me produkte ushqimore dhe të tjera që duheshin për të jetuar në kushte lufte, kisha caktuar furnizues të cilët me disa mjete financiare të Brigadës ta blinin atë ku të mundnin, gjë që i shtohej atyre që na ofronin banorët e Kosovës, të cilët na i kishin dhënë edhe automjetet e veta.

Ushtarët kanë pasur ushqim, pastërti dhe disiplinë. Kjo gjë, për çudinë time, është bërë për shkak që të më akuzojnë, nuk e di se pse. Unë gjithëmonë kam synuar që luftëtarëve t’ua plotësoj të gjitha kushtet, sipas rrethanave, me qëllim që të kisha të drejtë t’u kërkoja maksimumin në fushën e stërvitjes dhe të betejës.Furnizimet i kemi marrë kryesisht në zonën e Malishevës.

Duhet cekur këtu që, të gjitha mjetet financiare që duheshin për mbarëvajtjen, ushqimin dhe furnizimet tjera janë përdorur me korrektësinë më të madhe dhe gjithçka ka qenë e dokumentuar e mund të verifikohet me shumë lehtësi. Brigada nuk i ka përdorur të gjitha mjetet financiare, pasi ushqimin dhe automjetet e transportit në shumicën e rasteve na i ka dhënë falas popullsia e asaj ane. Ambulanca dhe një karburant kanë funksionuar pranë kazermës tonë. Në oborr të saj kam urdhëruar ndërtimin e dy strehimoreve të mëdha. Në projektimin e tyre kanë marrë pjesë Komandanti i njësisë së Xhenjos dhe dy inxhinjerë ndërtimi. Ne kërkonim që ajo t’u rezistonte bombardimeve, ndaj nga 180 cm betonarme, që është e parashikuar në parametrat minimalë ne i kemi mbuluar me një shtresë 280 cm. Për ndërtimin e saj kanë kontribuar fshatarët me dërrasa, trarë, hekur, beton etj. Njëra prej tyre ka qenë parashikuar për strehim gjatë bombardimeve, ndërsa tjetra për vendosjen e spitalit ushtarak.

Gjatë sulmit të dytë të Logjës ajo ka shërbyer si spital ushtarak. Kur është fjala për spitalin ushtarak më duhet të theksoj se pas një konsulte të gjerë me mjekë dhe ndihmës mjekë të zonës, me ndihmën e eprorit Ali Osmani. Ndihmës i Komandantit për çështjet shëndetsore, kemi bërë organizimin e shërbimit shëndetsor dhe krijimin e spitalit ushtarak.

Drejtoreshë dhe Koordinatore për shëndetësi është emëruar doktoresha Ryvë Loshaj, një njeri i mrekullueshëm, një humaniste dhe luftëtare e shquar. Ajo e ka kryer me devotshmëri detyrën e saj. Kemi bërë, siç thashë, organizimin e qendrave mjeksore dhe ambulancave në Rrafshin e Dukagjinit të cilat janë furnizuar me ilaçe nëpërmjet organizatave të huaja të ndihmës mjeksore, ku sigurisht rolin kryesor e ka luajtur dr. Ilir Zolaj bashkë me kolegun e tij Shpetim Robaj, i cili ka rënë në krye të detyrës. Dr. Ilir Tolaj ka dhënë një kontribut të pazëvëndsueshëm, ka mundësuar shpëtimin e shumë jetëve të ushtarëve të plagosur, ka siguruar furnizimet e domosdoshme me medikamente dhe mjete të tjera spitalore. Njëkohësisht, me ndërhyrjet e tyre pranë organizatave të sipërpërmendura është bërë i mundur transferimi i të plagosurve rëndë nëpër spitalet e zonave ku nuk kishte luftime dhe kishte më shumë mundësi t’u vihej në ndihmë. Spitali ynë ushtarak ka qenë i pajisur më së miri.

Të rikthehemi edhe njëherë tek strehimoret. Nxënësia e atyre ka qenë 600 dhe 400 vetë respektivisht, dmth, shumë të mëdha, me të gjitha mjetet e nevojshme. Kanë qenë të maskuara, nuk vëreheshin nga lart. Ato i kam konsideruar të rëndësishme, pasi ndodheshim në rrethim të plotë. Në rast të çdo bombardimi ne do të dilnim të paprekur, të gatshëm për ta përballuar forcat tokësore të armikut. Gjatë gjithë kohës, mund të them se ka pasur një bashkëpunim shumë të frytshëm me shtabet lokale të fshatrave. Të gjithë eprorët i kam dërguar herë pas here për organizimin e punës, për përpunimin e taktikave luftarake në varësi të terrenit, numrit të ushtarëve dhe llojit të armatimit të tyre. Ndërkohë që vazhdonte stërvitja e luftëtarëve , të cilët pa përjashtim bënin të gjitha qitjet luftarake me armët që posedonim. Për sigurimin e poligonit të qitjes ka ndihmuar jashtë mase Zymer Sefaj i fshatit Kotradiç. Në atë fshat ka qenë poligoni i qitjeve luftarake.

Pra, pavarësisht nga ato incidente që u përmendën më lart, morali i trupave ka qenë shumë i lartë dhe vinte duke u rritur dita ditës. Ata, thjesht nuk donin ta besonin se incidente të tilla ndodhnin, mes njerëzve që luftonin për një qëllim. Ndërkohë kam pasur rastin të takoj edhe atasheun ushtarak të misionit të OSBE-së me zyrë në Pejë, një ushtarak gjerman, Wolfgang Kaufman, që drejtonte gjithë grupin e atasheve ushtarak të vendeve antare të kësaj organizate.

Në atë takim, më ka kërkuar që të deklarohesha nëse isha pro Rugovës ? I kam thënë se ne “jemi pro Kosovës dhe veprojmë nën urdhërat e organeve të zgjedhura nga Populli i Kosovës”. Ata kanë pasë kërkuar takime edhe me persona të tjerë që mbaheshin si komandantë nëpër rajone të ndryshme, por këta të fundit i kishin refuzuar ato takime, nga frika se mos zyrtarët e OSBE-së qenë spiunë ! Eshtë e justifikueshme deri diku një frikë e tillë, pasi ata vërtet komunikonin jo veç me organizatën dhe qeveritë e tyre por edhe me organet serbe. Nejse, dihet doza e gjërave që mund t’u tregohet njerëzve të tillë dhe unë, nuk kam pasur asnjë arsye se pse të mos kontaktoj me ta. Ai ka qenë një kanal që funksiononte edhe për ne. Nëpërmjet tij ne donim t’ua bënim të qartë organizatave ndërkombëtare dhe qeverive Perëndimore se ne edhe në luftë ishim të vendosur të fitonim të drejtat tona.

Kur them me luftë, kam parasysh luftën e organizuar, me njësi që drejtoheshin nga një hierarki vertikale civilo-ushtarake. P.sh. për sa i përket sekretit, unë kurrë nuk i kam lejuar ata t’i afroheshin objekteve tona, as të deklaroj shifra apo të dhëna të tjera, që do ta nxirnin sekretin ushtarak të njësive tona. Nga ana tjetër, takimi ynë me ta ka ndihmuar edhe në shpërndarjen e mjegullës dhe akuzave që bënte Serbia, se gjoja luftëtarët shqiptarë janë ekstremistë komunistë, fundamentalistë, anarkistë, forca të pakontrolluara etj.

Duke parë organizimin tonë, popullata e terrorizuar nga bombardimet e përditshme serbe, ka lëvizuar në mënyrë të vazhdueshme duke iu afruar zonës ku kemi qenë të përqendruar ne, pra në Prapaqan, fshatin Isniq, Strellcin e Ulët, Dubovikë, Krushevc dhe Broliq. Aty është bërë një përqëndrim shumë i rrezikshëm i popullsisë. Kjo ka sjellë shumë probleme. Ata donin të largoheshin nga Kosova. Jemi përpjekur t’i bindim që të mos largoheshin. I kemi garantuar se asnjëherë këmbësoria serbe nuk do të mund t’i masakronte. Unë nuk mund t’i mbroja nga sulmet e artilerisë,por kam qenë i bindur se me forcat e mia do t’i mbroja me sukses nga këmbësoria dhe policia serbe. Ne kemi komunikuar me këta përfaqësues të faktorit ndërkombëtar me dijeninë dhe miratimin e Shtabit Suprem dhe e kemi informuar atë për rezultatet e takimeve. (Fq.71-74)

	Copyright©2000-2001 TRETCA.NET - Të gjitha të drejtat e rezervuara.