PËRMBAJTJA E LIBRIT

Kontaktet me njerëzit e Qeverisë së Kosovës dhe projektet e para

Në atë kohë sa kishte filluar veprimtarinë Qeveria e Republikës së Kosovës në ekzil. Me ndihmën e Ramush Tahirit, ndihmës i Kryeministrit për Problemet Ushtarake dhe të Sigurisë, si dhe të Sali Çekut në Shtutgart, Tahir Zemaj vendos kontaktet e para dhe pajiset me një pasaportë kroate. Aty ka filluar punën për krijimin e programeve të vetëmbrojtjes së popullatës në kushtet e luftës speciale që zhvillonte Serbia ndaj popullit shqiptar të Kosovës. Aty janë vendosur lidhjet me një pjesë të madhe të eprorëve shqiptarë që e kishin braktisur ushtrinë Jugosllave. 

 

Po aty, Tahir Zemaj është takuar për herë të parë edhe me Safet Zhulalin, i cili ka premtuar se "do të ndihmonte me të gjitha mundësitë përpjekjet e tyre". "Ky premtim i Ministrit të Mbrojtjes së qeverisë së parë demokratike shqiptare të pas Luftës së Dytë botërore - thekson Zemaj, - është reflektuar me formimin e bërthamave të para, në një prej të cilave ka qenë Sali Çeku". Tahir Zemaj urdhërohet nga Qeveria e Republikës së Kosovës për të udhëtuar për në Çekosllavaki, të bisedojë për kontraktimin e armëve në vitin 1992. Atje ai ka bërë përzgjedhjen e gjithë arsenalit luftarak që duhej, ka sjellë gjithë dokumentacionin shoqërues, katalogjet.

 

"Ai armatim ka pasur vlerë 2 milion marka, që nuk u paguan nga qeveria e Bujar Bukoshit, pasi fondi i saj ka qenë në fillimet e veta. Ato armë u morën nga disa djem shqiptarë nga Maqedonia dhe me sa di unë ai armatim ka përfunduar në Shqipëri. Nuk e di saktësisht se çka ndodhur me të. Kam marrë vesh më vonë, që ai armatim është ripaguar edhe njëherë për të hyrë në Kosovë. Ka pasur pushkë snajper, mortaja krahu, automatikë, bomba dore, raketa "Malutka" të prodhimit rus, antitanke etj. Atë armatim e ka ripaguar për së dyti Ahmet Krasniqi. 

 

Pas shumë hallesh ai armatim përfundimisht ka hyrë në Kosovë" saktëson Zemaj. "Nga Gjermania kemi filluar - siç përmenda, kontaktimin me ushtarakët shqiptarë në Perëndim, por edhe me ata që kishin mbetur nëpër shtetet e ish Jugosllavisë. Në Kroaci kishim disa kolegë që ishin përfshirë në luftime krah forcave kroate, shumica e ushtarakëve shqiptarë kishin dezertuar nga ushtria jugosllave, ata që patën mbetur qenë një numër shumë i papërfillshëm. Ata me të cilët kemi kontaktuar, kanë treguar entuziazëm dhe gatishmëri. 

 

Mirëpo brenda resorit tonë diçka nuk po shkonte në rregull, kanë ndodhur disa probleme me dorëheqjet, fillimisht ishte Ramush Tahiri, pastaj Nik Gjeloshi. Unë jam ushtarak dhe nuk mund të gjykoj politikisht eprorët e mi civil dhe ushtarak, por vërtetë diku nuk shkonte puna. U bënë shumë ndryshime, u dhanë dorëheqje, kush ishte shkaktari ? A qe kryetari i Qeverisë shkaktar që njerëzit dhanë dorëheqje, apo qenë këta të fundit që nuk qenë të zotët ta drejtojnë atë resor?

 

Siç thash nuk jam kompetent për të dhënë përgjigje të tilla, por di se punët nuk po shkonin siç duhej, mjerisht u vunë re edhe simptomat e para të një smundje të vjetër: përçarjet.

 

Megjithatë grupi i Sali Çekut kishte filluar punën dhe na informonte vazhdimisht se si shkonte stërvitja. Personalisht kam kërkuar që të përfshihem në stërvitjen e ushtarëve dhe oficerëve shqiptarë, por nga Shqipëria na është thënë se " nuk ishte e nevojshme pasi ata kishin kuadro të mjaftueshme dhe të afta për ta bërë vetë një punë të tillë".(Fq.21-22)

   Copyright©2000-2001 TRETCA.NET - Të gjitha të drejtat e rezervuara.